Tibetan
ག་བར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་འདིར་སྟོན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཡང་ཕན་འདོགས་པའོ། །རྗེས་སུ་སྒྲ་དོན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བར་མ་ཆོད་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་པ་འདི་ནི་མེད་དེ་ཞེས་པ། འཇུག་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་འདི་ཚད་མར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ནི་དྲན་པ་ཡིན་པས་སོ། །ཇི་ལྟར་འདོད་པ་དང་ཁོ་རོ་བ་དང་ཞེ་སྡང་དང་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དྲན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དབང་པོའི་འཇུག་པ་རྣམས་དང་ཡིད་ཀྱི་འཇུག་པ་ཡང་ཡིད་ཀྱིས་སོ། །གཞུང་ཡང་འདི་ལྟར་དྲང་བར་བྱ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམས་ལ་དབང་པོ་ཞེན་པར་བྱེད་པ་མ་ངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །དབང་པོས་ཞེན་པ་དེ་ལ་ནི་ཡིད་རྗེས་སུ་ཞེན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་དྲན་པའོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་དབང་པོས་ཞེན་པ་ལ་ཡིད་རྗེས་སུ་ཞེན་པར་བྱེད་པ་དེ་མ་ཐག་པར་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཡིད་ཀྱི་ཞེན་པ་ནི་དབང་པོ་ཡང་དག་པར་རིག་པར་བྱེད་ཅིང༌། དྲན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། དབྱིངས་རྣམས་ནི་དུ་མའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཎི་ཙ་གཉིས་པ་ཡང་རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཅན་དུ་འདིར་རིག་པར་བྱའོ། །དབང་པོ་ནི་དྲན་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིད་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་ཅིང་དེ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་པའོ། །དྲན་པ་ཁོ་ནས་འཇུག་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ལ་དོན་མཐོང་བ་འགྲུབ་བོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་འཇུག་པ་འཛིན་པ་ནི་ཚད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཚང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་སྐད་བཤད་པ་ཞེས་པ་འཇུག་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་དྲན་པ་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་གསུངས་སོ། །དྲན་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཞེན་པའི་ཁྱད་པར་རོ་ཞེས་པ། ཁྱད་པར་གྱི་སྒྲས་སོ་སོར་མངོན་པར་སྦྲེལ་བར་བྱའོ། །འོ་ན་གཞུང་འདིའི་བསྟན་བཅོས་སུ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་དོན་གཞན་ཅན་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་འདིས་དྲན་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ། དེ་ལྟར་ནི་ཅི་དབང་པོ་དང་ཡིད་དག་ཁོ་ན་ལྷན་ཅིག་ཁོ་ནང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམས་ལ་ཞེན་པར་བྱེད་དམ། འོན་ཏེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་ཞེས་དོགས་པ་ལ། འདི་བཤད་དེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམས་ལ་དབང་པོ་ཞེན་པར་བྱེད་ལ། དབང་པོས་ཞེན་པ་དེ་ལ་ནི་ཡིད་རྗེས་སུ་ཞེན་པར་བྱེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ན་དྲན་ བ་མངོན་སུམ་གྱི་ཞེན་པའི་ཁྱད་པར་འདི་ཡོད་པས་སོ་ཞེས་པའོ། །འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དྲན་པ་མངོན་སུམ་གྱི་ཞེན་པའི་བྱེ་བྲག་ཡོད་དེ། འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཡིན་པས་བསྙོན་པར་མི་ནུས་སོ། །གཉིས་ཀ་དག་གི
Chinese
仅仅只是在这里展示如何去做，而那也正是提供帮助的方式。之后，声音并非没有意义，因为它本身就具有不间断的意义。这个过失是不存在的，因为认为正确的进入不是衡量标准，因为它只是记忆。就像欲望、贪婪、愤怒和恐惧等等，如同记忆一样，感官的进入和意识的进入也是通过意识。因此，应该这样正确地引导：感官执着于外部事物，这不是显而易见的特征。意识随后执着于感官的执着，这就是直接的记忆。就像意识随后执着于感官的执着一样，正如立即表达的那样，意识的执着能够正确地识别感官并记住它，这意味着诸界本身具有多重意义。第二个“尼扎”也应该被理解为具有原因。感官与记忆相一致，有助于意识，就像完全结合一样。有人认为，仅仅通过记忆来将进入作为对象，就能实现对意义的理解。如果是这样，那么抓住进入就不是衡量标准，因此它本身就不是缺陷。正如所说的那样，已经阐述了正确地识别进入就是记忆。记忆是显而易见的执着的区别，通过区别的词语，应该分别明显地连接。那么，这个文本中提到的教义难道不是具有其他意义吗？为什么应该通过它来理解仅仅是记忆？如果是这样，那么感官和意识是否仅仅同时执着于内部和外部的事物？或者仅仅是不一起做？对于这个疑问，这样解释：感官执着于外部事物，意识随后执着于感官的执着。为什么记忆具有这种显而易见的执着的区别呢？应该这样说：记忆具有显而易见的执着的区别，因为这是非常著名的，所以无法否认。两者都是。
English
It is only shown here how to do it, and that is precisely how to provide help. Afterwards, the sound is not without meaning, because it inherently possesses uninterrupted meaning. This fault does not exist, because considering correct entry as a measure is not the case, as it is merely memory. Just as desire, greed, anger, and fear, etc., are like memory, the entry of the senses and the entry of consciousness are also through consciousness. Therefore, it should be correctly guided in this way: the senses clinging to external objects is not an obvious characteristic. Consciousness subsequently clings to the clinging of the senses, and that is immediate memory. Just as consciousness subsequently clings to the clinging of the senses, as expressed immediately, the clinging of consciousness is able to correctly recognize the senses and remember it, meaning that the realms themselves possess multiple meanings. The second "Nica" should also be understood here as possessing a cause. The senses, being in accordance with memory, help consciousness and are like a complete union. Some think that understanding of meaning is achieved by making entry an object solely through memory. If that were the case, then grasping entry would not be a measure, and therefore it would not be a flaw in itself. As it has been said, it has been explained that correctly recognizing entry is memory itself. Memory is a distinction of obvious clinging, and through the word of distinction, it should be connected separately and obviously. So, isn't the doctrine mentioned in this text something with other meanings? Why should it be understood through it as merely memory? If that is the case, do the senses and consciousness only simultaneously cling to internal and external objects? Or is it only that they do not do it together? To this doubt, it is explained: the senses cling to external objects, and consciousness subsequently clings to the clinging of the senses. Why does memory have this distinction of obvious clinging? It should be said like this: memory has a distinction of obvious clinging, because this is very famous, so it cannot be denied. Both are.
Tibetan
་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ན་འདི་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཡིད་འཇུག་ཅིང་དབང་པོའི་འཇུག་པ་རྣམས་ལ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་རྣམས་ཡིད་ཀྱི་འཇུག་བ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པ་དང༌། ཞེན་པར་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་དང༌། སྐྱེས་བུ་ལས་བྱུང་བ་སེམས་པ་ཅན་དང་ཡང་དག་པར་འདུས་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། རྐྱེན་མེད་པ་རྣམས་སུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཚད་མར་བརྗོད། རྐྱེན་མེད་པའི་འཇུག་པ་རྣམས་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པས་སོ། །མངོན་སུམ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་དྲན་པ་དེ་ཡང་དེ་སྔོན་མ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་དབང་པོའི་ཞེན་པ་ལ་ཡིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཞེན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དྲན་པ་མངོན་སུམ་གྱི་ཞེན་པའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ནི་ད་ལྟར་བའི་དུས་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམས་ལ་དབང་པོའི་ཞེན་པ་ཞུགས་པ་ནི་རྗེས་སུ་ངེས་པར་ཞེན་པར་བྱེད་ཅིང༌། ཡིད་ལ་དབང་པོའི་ཞེན་པ་ནི་རང་གི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་དང་ཡིད་ཀྱི་ཞེན་པ་དང་ཡང་དག་པར་འདུས་པ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་ཅན་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་རྐྱེན་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་དབང་པོ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཞེན་པར་འགྱུར་ཏེ། དབང་པོའི་ཞེན་པ་དེ་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། འབའ་ཞིག་པའི་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཞེན་པ་ལས་ཕྱིས་ཡིད་ཀྱི་དྲན་པའི་ཞེན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་བཤད་པ། འབའ་ཞིག་པ་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དུས་དག་ལ་འཇུག་གོ་ཞེས་པའོ། །འོན་དབང་པོའི་ཞེན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཡང་འཇུག་པའི་ཡིད་ནི་ད་ལྟར་གྱི་དུས་སུ་མངོན་སུམ་གྱི་ཞེན་པར་འགྱུར་ཞིང༌། འབའ་ཞིག་པའི་ནི་ཕྱིས་དྲན་པའི་ཤེས་པར་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འཛིན་པར་གྱུར་ན། གཉིས་ཀ་དག་ཀྱང་དོན་གཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དབང་པོ་རྣམས་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་བཤད་པ། དོན་གཅིག་ཁྱེད་པའི་དབང་པོ་དག་རྟོག་པ་ན། ནུས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དྲན་ པ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཞེན་པའི་བྱེ་བྲག་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་ན། ཡིད་ཀྱིས་འཐད་པ་མ་ཡིན་པ། དེའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཞེན་པ་དེ་ལ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཞེན་པར་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །དེ་འདི་ལྟར་དབང་པོ་དང་ཡིད་དག་གིས་ལྷན་ཅིག་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམས་ལ་འཇུག་པར་བྱེ
Chinese
当（心）趣入外境时，这也不合理。因为，如果心趣入外境，而不趣入诸根的行境，那么那些（外境）就变成未被心的行境所加持，以及不是所执著的，以及不是从补特伽罗所生、与有心者真实结合的，以及变成无因的。那样的话，又怎么能说是现量呢？因为无因的行境不是现量。因为没有现量，所以忆念也不会变成具有先前之物。当心随诸根的执著而执著时，忆念才合理成为现量执著的差别。这样，在现在时，诸根趣入外境，必定随之执著。心对诸根的执著，是与显现于自境的心之执著真实结合，并且由具补特伽罗的因缘而成为有因缘的。这样，诸根才是现量的执著，意思是说，诸根的执著才是现量本身。单独的（心）是从现量的执著之后，才变成心的忆念执著。也曾这样说过，单独的（心）是趣入过去和未来时的。然而，与诸根的执著一起趣入外境的心，在现在时会变成现量的执著，难道单独的（心）之后不是变成忆念的识吗？这并非有，如果那样执持外境，那么，即使两者都做同一件事，诸根也就会变成无意义的。就像这样说过，当诸根辨别同一件事时，就不是能力了。因为这样忆念现量的执著差别而趣入外境，心是不合理的。因此，心是随诸根的执著而执著，而不是随外境而执著。就像这样，诸根和心一起趣入外境。
English
When (the mind) enters external objects, this is also unreasonable. Because, if the mind enters external objects, and does not enter the objects of the senses, then those (external objects) become unblessed by the mind's objects, and are not what is grasped, and are not born from a person, truly combined with sentient beings, and become without cause. In that case, how can it be said to be direct perception? Because the objects of causelessness are not direct perception. Because there is no direct perception, memory will not become something with a prior. When the mind follows the grasping of the senses, then memory is reasonably a distinction of direct perception grasping. Thus, in the present time, the senses enter external objects, and must follow and grasp them. The mind's grasping of the senses is truly combined with the mind's grasping that appears in its own object, and becomes causal by the cause of a person. In this way, the senses are the grasping of direct perception, meaning that the grasping of the senses is direct perception itself. The separate (mind) is from the grasping of direct perception, and then becomes the mind's memory grasping. It has also been said that the separate (mind) enters past and future times. However, the mind that enters external objects together with the grasping of the senses will become the grasping of direct perception in the present time, and is not the separate (mind) later becoming the consciousness of memory? This is not the case, if it grasps external objects in that way, then even if both do the same thing, the senses will become meaningless. It has been said like this, when the senses distinguish the same thing, it is not ability. Because in this way, the difference between the grasping of direct perception and entering external objects is remembered, the mind is unreasonable. Therefore, the mind follows the grasping of the senses, but not the grasping of external objects. In this way, the senses and the mind enter external objects together.