Tibetan
།ཙམ་གྱི་སྒྲ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་གཅད་པའི་ཆེད་དུ་སྟེ། སྙིང་སྟོབས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རང་བཞིན་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ཞི་བ་དང་འཇིགས་པ་དང་རྨོངས་པ་དང་དྲུག་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་མཐའ་ཡས་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡོན་ཏན་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པ་ལས་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་དྲུག་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཡང་ངོ༌། །དེའི་ཕྱིར་འདི་སྐད་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ཡོན་ཏན་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པའི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་དེ་རྣམས་དབང་པོ་ཐ་དད་པས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་རིགས་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་དང་རེག་བྱ་ལ་སོགས་པ་བཞིན། བློ་ གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་པ་རང་བཞིན་གྱི་ཐལ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ཁས་བླངས་པས་གནོད་པའོ། །ཅི་སྟེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གལ་ཏེ་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པ་ལ་སོགས་བ་ཐ་དད་པའི་དྲུག་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་རྣ་བའི་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་གཅིག་པོ་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་རིགས་དང་ལྡན་པར་འདོད་ན། དབང་པོ་གཅིག་ཁོ་ནར་ཐོབ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཐ་མི་དད་པའི་རིགས་དང་ལྡན་པ་དེ་རྣམས་རྣ་བའི་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ཏེ། དྲུག་སྐྱེས་ལ་སོགས་པ་བཞིན། སྒྲ་དང་རེག་བྱ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཁོ་ནའི་ཐལ་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ལས་ཀྱི་དབང་ལས་དབང་པོ་མངོན་པར་འགྲུབ་ཀྱི་གཟུང་བའི་དབང་ལས་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་ཅི་ལྟར་དབང་པོ་མཐའ་ཡས་པ་འམ་དབང་པོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་རྩོད་པ་འདི་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལས་ཀྱི་དབང་ལས་ཏེ། ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །ཕ་རོལ་པོས་ནི་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་འགྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་གཙོ་བོའི་འཇུག་པའོ་ཞེས་སེམས་ཏེ། དེ་ལ་གལ་ཏེ་དབང་པོ་གཅིག་ཁོ་ནས་སྐྱེས་བུའི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ན་དབང་པོ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བར་རིགས་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུའོ་ཞེས་པས་རྩོད་པར་རིགས་སོ། །འདིར་འགྱུར་མོད་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཉིད་ཁོ་ན་རྣ་བའི་དབང་པོས་གཟུང་བྱའོ་ཞེས་མི་སྨྲའི། འོན་ཀྱང་དེ་ཁོ་ནའི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་བློ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་འདྲ་བ་ཤེས་པ་
Chinese
ཙམ་的语气是为了区分自性之差别。如精进等功德的自性，声音等各自的体性是有差别的。而且，由于从寂静、恐怖、愚痴和六生等差别是无边的，所以根也是无边的。犹如声音等种类的差别，从功德增长和减损而变化一样，从六生等产生的差别也是如此。因此，将要这样说：凡是功德增长和减损的差别而各不相同的那些，都是与以不同根所能认识的种类完全相应的，如声音和触等。智慧明晰等声音的差别也是如此，这是自性的过失。不仅如此，还被承诺所损害。如果这样说等等，如果增长和减损等各不相同的六生等，也认为耳朵的根所能认识的唯一具有三种功德的种类，那么就只能得到一个根，因为一切时侯三种功德都是不相异的。凡是具有三种功德不相异的种类，那些都是耳朵的根所能认识的，如六生等。声音和触等也是如此。这仅仅是那个的过失。那么，难道不是从业力的力量而使根显现成就，而不是从所取的对境的力量吗？那么，如何成为无边的根或者一个根呢？如果这样争论，我们认为是从业力的力量，业的异熟是不可思议的。外道则认为是为主宰的进入，为了成就士夫的意愿。对此，如果仅仅一个根就能圆满成就士夫的利益，那么理应仅仅一个根的自性就能完全变化，否则就应以其他方式争论。在此虽然变化，但并不说仅仅三种功德是耳朵的根所能认识的，然而，知道那仅仅是完全变化，是心识随顺的相似理由。
English
The word "tsam" is for the purpose of distinguishing the differences in nature. For example, the nature of qualities such as diligence, and the individual characteristics of sounds, etc., are different. Moreover, since the distinctions arising from tranquility, fear, ignorance, and the six births, etc., are limitless, the faculties are also limitless. Just as the distinctions of types such as sounds change due to the increase and decrease of qualities, so too do the distinctions arising from the six births, etc. Therefore, it will be said: Those that differ due to the distinctions of increasing and decreasing qualities are those that are perfectly endowed with the types that are to be apprehended by different faculties, such as sounds and touch. The distinctions of sounds such as clear intelligence are also like that; this is the fault of nature. Moreover, it is also harmed by the commitment. If it is said, etc., if it is also thought that the six births, etc., which are different such as increase and decrease, etc., are the only ones that can be apprehended by the ear faculty, possessing the type of three qualities, then only one faculty can be obtained, because at all times the three qualities are not different. Those that possess the type of three qualities that are not different are those that are to be apprehended by the ear faculty, such as the six births, etc. Sounds and touch, etc., are also like that. This is merely the fault of that. Then, is it not that the faculty is manifestly accomplished by the power of karma, and not by the power of the object to be apprehended? Then, how does it become a limitless faculty or one faculty? If this is argued, we think it is from the power of karma; the ripening of karma is inconceivable. The non-Buddhists think that it is the entry of the chief, for the purpose of accomplishing the wishes of the person. To that, if only one faculty can perfectly accomplish the benefit of the person, then it is reasonable that only the nature of one faculty can completely change; otherwise, it should be argued in another way. Although there is change here, it is not said that only the three qualities are to be apprehended by the ear faculty; however, knowing that it is merely a complete change is a similar reason for the mind to follow.