Chinese
並非如此。在那裡，也通過以滋養母親的方式，像年輕人一樣，僅僅通過轉移根源來滋養眼睛等感官的基礎，這是為了極好地結合。否則，那與之並不接近，而且那些從未失去聯繫的東西，如何能夠被滋養呢？如果有人說，在滋養的時候，它變得接近腿等部位，那麼，如果那樣的話，腿等部位就會執持形色了。因此，應當承諾，僅僅以如上所述的方式滋養安住在自己基礎上的東西。這將被如此說道：任何需要滋養其自身基礎的感官，都只會進入它自身，就像鼻子等。眼睛和耳朵也都是需要滋養其自身基礎的感官，這是自性。因此，從感官本身來說，這個詞的詞綴是不同的層次。應當如此看待「僅僅是完全的區分」。為什麼呢？因為它被認為是從基礎上也區分開來的意義，而不僅僅是從感官本身。因為僅僅通過基礎的門戶，才能理解感官與事物之間的間隔，就像之前所說的那樣。由於想要陳述其他的過失，所以承認向外轉移後說道：「即使允許存在」等等。通過「否則」等等，闡述了對於轉移到外部的對象沒有目標能力的理由：任何感官，當其基礎被覆蓋時，就沒有執持對象的能力，那麼，當它轉移到外部時，就沒有毫無阻礙地執持對象的能力，就像皮膚等四種感官。眼睛和耳朵也是，當它們的基礎被覆蓋時，就沒有執持對象的能力。沒有觀察到結果。那麼，眼睛的能力的特徵進入，是在基礎被覆蓋時毀壞，還是在基礎被覆蓋的時候，迅速地完全進入它自身呢？因此，沒有這個過失，因為只有未被覆蓋的基礎才是它執持對象的能力，而不是其他方式。暫且對於耳朵的感官來說，這並不是正確的確立，因為即使覆蓋了基礎，它仍然會進入外部，而且也是恆常的。如果對於眼睛來說，這被認為是一個答案，那麼也應當捨棄它。因為，眼睛的自性
English
It is not so. There, also, by way of nourishing the mother, like a young person, merely by transferring the root to nourish the basis of the eyes and other senses, this is for the sake of combining excellently. Otherwise, that is not close to it, and how can those that have never lost contact be nourished? If someone says that at the time of nourishing, it becomes close to the legs and other parts, then, if that were the case, the legs and other parts would hold form. Therefore, it should be promised that only that which abides on its own basis should be nourished in the manner described above. This will be said as follows: Any sense that needs to nourish its own basis will only enter into itself, like the nose and so on. The eyes and ears are also senses that need to nourish their own basis, this is self-nature. Therefore, from the senses themselves, the suffix of the word is a different level. It should be viewed as "merely a complete distinction." Why? Because it is considered to be the meaning of being distinguished even from the basis, and not just from the senses themselves. Because only through the gateway of the basis can one understand the interval between the senses and things, just as it was said before. Because of wanting to state other faults, it is said after admitting the transfer to the outside, "Even if it is allowed to exist" and so on. Through "Otherwise" and so on, the reason for the lack of target ability for the object transferred to the outside is explained: Any sense that does not have the ability to hold an object when its basis is covered, then when it is transferred to the outside, it does not have the ability to hold an object without hindrance, like the four senses of skin and so on. The eyes and ears also do not have the ability to hold an object when their basis is covered. The result is not observed. So, does the characteristic of the eye's ability enter, is it destroyed when the basis is covered, or does it quickly and completely enter into itself at the time when the basis is covered? Therefore, there is no fault, because only the uncovered basis is its ability to hold the object, and not in any other way. For the time being, for the sense of hearing, this is not a correct establishment, because even if the basis is covered, it still enters the outside, and it is also constant. If this is considered an answer for the eyes, then it should also be abandoned. Because, the self-nature of the eyes
Tibetan
་དུ་གྱུར་པའི་འོད་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཅན་ནི་འཕོས་ནས། བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡུལ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་ཁོ་ན་ལ་ཉེ་བ་ཡིན་གྱི། རྟེན་ལ་མ་ཡིན་ལ། དེ་དང་ལོག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། མིག་ཀྱང་ངོ་ཞེ་ན། གང་ལས་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་རྟེན་ལ་ཡང་འཇུག་པར་འགྱུར་བ། དེའི་ཆ་ཤས་རྣམས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཏེ། དེ་ལས་ཀྱང་དེའི་ཚེ་དེའི་རྟེན་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ནི་དེའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། དབང་པོ་གཞན་བཞིན་ནམ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ཡང་ནའོ། །རྟེན་མ་ཡིན་ན་ཡང་བཀབ་པ་ན་དེའི་འཇིག་པ་དང་འཇུག་པ་དག་ ཅིས་འགྱུར་ཞེས་པའམ་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །ཅི་སྟེ་ཆ་དང་བཅས་པར་འོད་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཅན་རྟོག་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེའི་ཕྱོགས་ཡུལ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ཤེས་པ་ཉེ་བར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྐྱོན་དེ་ཁོ་ནའོ། །འོན་ཏེ་དེ་མིག་གི་དབང་པོ་ལ་དོན་གཞན་ཉིད་དུ་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ཁོ་ན་མིག་གི་ངོ་བོ་བསྟན་བའི་ཤུགས་ལས་དང༌། དེའི་མཚན་ཉིད་ལས་མིག་གི་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ལ་ཡང་ཆ་ཤས་དང་བཅས་པ་དང༌། ཆ་ཤས་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་དག་ལ་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་དེའི་གནས་སྐབས་ཁོ་ནའོ་ཞེས་པས་འདི་ནི་གྱི་ན་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པོ་རྣམས་དབང་པོ་ཉིད་ན་ཞེས་པ། སྣ་དང་ལྕེ་དང་མིག་དང་པགས་པ་དང་རྣ་བ་རྣམས་དབང་པོ་རྣམས་སོ་ཞེས་པའི་མདོ་ལས་སོ། །བདེ་སོགས་གཞལ་བྱ་མིན་པའམ། །ཞེས་པས་མཚན་ཉིད་མ་ཚང་པ་ཉིད་གསུངས་སོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་འགལ་བའོ། །དེ་ལ་འདིར་འགྱུར་མོད། གལ་ཏེ་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཞལ་བྱར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། གང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རང་སྨོས་པ་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་རྣམས་ལ་བདེ་བ་དང་རབ་ཏུ་དང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་རབ་ཏུ་རྙེད་པར་སླ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་རྣམས་ནི་གང་གི་ཚེ་རྟགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་ལ། འདྲ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་འཇལ་བ་མེད་ཅིང༌། ཉེ་བར་བསྟན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལུང་མེད་ལ། དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཅི་ལྟར་དེ་རྣམས་གཞལ་བྱ་ཉིད་ཡིན། ཅི་སྟེ་སྐྱེན་འདི་མི་འདོད་ན། དེ་ལྟ་ན་དེའི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ
Chinese
转变成光的部分已经转移，因为一切自身都与境完全相应。因此，它仅仅接近于那个，而不是所依，因为它与那个不是相违的。如果说眼睛也是如此，那么从什么进行区分，从而也成为所依呢？因为它的各个部分是不存在的。而且，那时，身体的各个部分，即显现为它的所依，根本不会成为它的所依，因为没有关联。就像其他根一样，或者过于极端。即使不是所依，但如果遮盖，那么它的坏灭和进入又会如何呢？或者过于极端。如果认为光的部分具有各个部分，那么即使那样，它的方向与境完全相应，是知识产生的近取因，那个过失依然存在。然而，如果认为它对于眼睛的根是其他的意义，那么那时，仅仅是那个，从显示眼睛自性的力量，以及从它的特征来说，是眼睛的。而且，对于那个，具有各个部分和不具有各个部分的方向等方面，具有过失，仅仅是那个情况。因此，这确实是这样。五者是根自身，这是出自《经部》的经文，即鼻、舌、眼、皮肤和耳是各个根。或者，快乐等不是所量，因为这样说了，所以说是不具足特征。因为快乐等知识没有被包括在现量的特征中。而且，承认快乐等是所量，是相违的。对此，这里可以转变。如果快乐等不会成为现量的境，即使那样，也因为是比量等的境，所以会成为所量吗？因此说了，即“凡是”等。说自己，是因为对于其他的，容易获得快乐和欢喜等的标志。自己的，在什么时候，因为没有标志，所以没有比量，而且因为没有相似，所以没有近似衡量，而且因为没有近似指示，所以没有教证，而且因为根和境没有相遇，所以不是现量。如果是那样，怎么会是所量呢？如果不想这样责难，那么那时，快乐等
English
The part of light that has been transformed has moved, because all selves are perfectly in accordance with the object. Therefore, it is only close to that, not the support, because it is not contradictory to that. If it is said that the eye is also like that, then from what is it distinguished, so that it also becomes the support? Because its parts do not exist. Moreover, at that time, the parts of the body, which appear as its support, will not become its support at all, because there is no connection. Like other senses, or it is too extreme. Even if it is not the support, but if it is covered, then how will its destruction and entry occur? Or it is too extreme. If it is thought that the part of light has parts, then even so, its direction is perfectly in accordance with the object, and it is the proximate cause of the arising of knowledge, that fault still exists. However, if it is thought that it is another meaning for the eye's sense, then at that time, it is only that, from the power of showing the nature of the eye, and from its characteristics, it is the eye. Moreover, for that, having parts and not having parts, etc., have faults, only in that situation. Therefore, this is indeed so. The five are the senses themselves, this is from the sutra of the Sutra Pitaka, that is, the nose, tongue, eye, skin, and ear are the senses. Or, happiness etc. are not measurable, because it is said so, so it is said to be lacking characteristics. Because the knowledge of happiness etc. is not included in the characteristics of direct perception. Moreover, it is contradictory to admit that happiness etc. are measurable. To this, it can be transformed here. If happiness etc. will not become the object of direct perception, even so, will it become measurable because it is the object of inference etc.? Therefore it is said, that is, "whatever" etc. Saying oneself is because for others, it is easy to obtain the signs of happiness and joy etc. One's own, at what time, because there is no sign, so there is no inference, and because there is no similarity, so there is no approximate measurement, and because there is no approximate indication, so there is no scriptural proof, and because the sense and the object do not meet, so it is not direct perception. If that is the case, how can they be measurable? If you do not want to be blamed like this, then at that time, happiness etc.
Tibetan
འི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ལྔ་པར་ཉེ་བར་བགྲང་བར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་པ་གསུངས་པ། དེའི་ཡང་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚད་མ་བཞི་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ལ་གནོད་པའོ། །ཡང་ན་དབང་པོ་གཞན་ཡིད་ཡིད། །ཅེས་པ། གལ་ཏེ་སྐྱོན་འདི་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དགོངས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་དབང་པོ་ལྔར་ཁས་བླངས་པ་ལ་གནོད་དོ། །བཀག་པ་མེད་ཕྱིར་ཅེས་པ་འདིས་བསྟན་བཅོས་སུ་ཡིད་དབང་པོ་ཉིད་ དུ་འདོད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །ཁ་ཅིག་རྣམས་ལ་ནི་ཡོད་ཅེས་པ་གྲངས་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལའོ། །དབང་པོ་གཞན་སྒྲ་དོན་མེད་པའོ་ཞེས་པ་སྣ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དབང་པོ་ཉིད་དུ་དེ་ཁོ་ན་ལས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེའི་ཚིག་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔར་ཡང་བརྗོད་པ་ལས་ནི་གཞན་རྣམས་དབང་པོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །ཁ་ཅིག་སྣ་དང་ལྕེ་དང་མིག་དང་པགས་པ་དང་རྣ་བའི་དབང་པོ་རྣམས་འབྱུང་བ་རྣམས་ལས་སོ་ཞེས་པ་འདིར་སྣ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དབང་པོ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དབང་པོ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་རྣམས་ཁོ་ནའི་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་ཉིད་དང་འབྱུང་བ་ལས་མ་གྱུར་པའི་ཡིད་དེ། དེ་རྗེས་སུ་བསྟན་པའོ་ཞེས་སྨྲའོ། །འདི་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་གྲངས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཞན་བསལ་བའི་ཕྱིར་ན་སྣ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འབྱུང་བ་རྣམས་ལས་སོ་ཞེས་པས་ཀྱང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་སྨོས་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པའི་ཡང་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དབང་པོ་དང་ཕྲད་པ་དག་ཚད་མ་ཉིད་ན། འབྲས་བུ་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ལས་དོན་གཞན་མ་ཡིན་པའི་འབྲས་བུ་སྨྲ་བའི་ཡང་ཇི་ལྟར་རང་གི་འདོད་པར་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སེམས་པའོ། །ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། གང་མ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཚད་མར་འདོད་པ་དེའི་ངེས་པ་འབྲས་བུ་དོན་གཞན་དུ་འགྱུར་གྱི། ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཚད་མར་འདོད་པའི་གཞན་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ངེས་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་པ་དུ་མས་བར་ཆད་པ་ཅན་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་དེ་མ་ཐག་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་བ་བཞིན་ནོ། །བར་ཆོད་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་དེས་ན་འབྲས་བུ་ཉིད་ག་ལས་ཤེ་ན། བདེན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་གི་ཚད་མ་མ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འདོད་པ་
Chinese
说示：‘应将意识列为第五量。’所谓‘其亦’者，如是则有违于唯许四量。又，‘或有他根意意’者，意谓：若不欲此过失。如是则亦有违于许有五根。‘以无遮故’者，此谓论中唯许意识为根。‘于某些则有’者，谓于数论师等。‘他根声无义’者，谓鼻等，以彼等亦唯由根而成立之故，彼之词义即成无义。故由前说亦应了知其余为根，非为显现欲求。某些说鼻、舌、眼、皮、耳之根等由诸大种所成，此中鼻等非为成立是根，若问何耶？谓唯极成是根者，乃由大种所成，及非由大种所成之意，是为随后显示。此亦非理，以遮遣根之数之自性故，鼻等由诸大种所成，如是说亦成由大种所成之故，说根即成无义。识之亦识等者，若根与和合者是正量，则不成为无果，以识即是果故。说识之外非为异体之果者，亦如其所欲而显示。‘具有决定性’等者，若谓不具决定性者是量，则彼之决定为异体之果，若谓执著之自性是量者，则他者非成果。若尔，决定之识乃由多识所间断之随念分别而立即生起，如前所说。间断亦不应理为果，否则太过。如是云何是果耶？真实，如是则凡谓量为不具决定性者
English
It is said that the teacher taught, 'Consciousness should be enumerated as the fifth pramana.' The term 'also' means that it contradicts the acceptance of only four pramanas. Furthermore, 'or other sense faculties, mind, mind,' means that if this fault is not desired. In that case, it also contradicts the acceptance of five sense faculties. 'Because there is no obstruction' indicates that in the treatise, only mind is accepted as a sense faculty. 'For some, there are' refers to the Samkhyas and others. 'Other sense faculties, the sound is meaningless' refers to the nose and so on, because they are also established only as sense faculties. Therefore, their words become meaningless. Therefore, from what was said before, it should be understood that the others are sense faculties, not as an explicit desire. Some say that the sense faculties of the nose, tongue, eye, skin, and ear are from the elements. Here, the nose and so on are not established as sense faculties. If asked, what is it? It is said that only those that are extremely well-known as sense faculties are made of the elements, and the mind that is not made of the elements is shown afterwards. This is also not correct, because it eliminates the nature of the number of sense faculties. Therefore, saying that the nose and so on are from the elements also establishes that they are made of the elements, so mentioning sense faculties becomes meaningless. Knowledge is also knowledge and so on. If the sense faculty and what is in contact with it are valid, then it will not be without result, because knowledge itself is the result. Speaking of a result that is not different from knowledge is also as one wishes to show. 'Having the nature of certainty' and so on, if one considers what does not have the nature of certainty to be a pramana, then its certainty becomes a different result. If one considers the nature of attachment to be a pramana, then the other is not a result. If so, the certain knowledge immediately arises from the recollection of conceptualization interrupted by many consciousnesses, as previously stated. Interruption is also not reasonable as a result, otherwise it would be too much. So how is it a result? It is true, but in that case, whoever considers the pramana to be without the nature of certainty