Tibetan
་བཞིན་བསྟན་པ་སྐབས་ཅི་ཡོད་ཅེས་པའོ། །དེ་ལ་འདིར་འགྱུར་མོད་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་དེའི་རང་བཞིན་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་མེད་པར་སྨྲ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་གསུངས་པ། འདིའི་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་དོན་གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་ངོ་བོས་མཚོན་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། མཚོན་པར་བྱ་བ་དེ་ཡང་དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་པ་འདི་ཁོ་ནས་གྲུབ་བོ་ཞེས་པས་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་དོན་མེད་དོ། །འདིས་ནི་གཏན་ཚིག་གསལ་བར་བྱས་སོ། །ཅི་སྟེ་དགོས་པ་ཡང་བསྟན་པར་བྱས་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་ན། ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ་ཞེས་སྟོན་པ་གསུངས་པ། ཤེས་པའི་རང་བཞིན་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ན་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདིས་ནི་དཔེའོ། །གང་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་པ་དེ་དེའི་སྐབས་སུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཞིན། ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོར་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་དོ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པའོ། །གང་ཞིག་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། འདི་ནི་མངོན་སུམ་གཉིས་ཁོ་ན་ཕན་ཚུན་འདྲེས་པའི་ངོ་བོ་མདོ་གཅིག་གིས་མཚོན་པའོ། །ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅེས་པ་མདོའི་ཕྱོགས་གཅིག་པོ་འདིས་ཡིད་ཀྱིས་མཚོན་པའོ། །དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་པ་འདིས་ནི་དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་སྐྱེས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང༌། དབང་དོན་ལས་བྱུང་བློ་ལ་ནི། །མེད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་བརྗོད་པ་དེ་ནི་མདོའི་དོན་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་སྤྱོད་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། བདེ་སོགས་གཞལ་བྱ་མིན་པའམ། །ཞེས་པ་དེ་ཡང་སྐྱོན་མ་ཡིན་ལ། གང་དེ་མ་ཐག་པར་བརྗོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་མ་གྲུབ་པའོ་ཞེས་ སེམས་པ་དེས་ནི་ཡིད་དབང་པོ་ཉིད་དུ་བརྗོད་བར་བྱ་སྟེ། མངོན་སུམ་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་དོན་དུའོ། །གཞན་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་ཞེས་པ་མ་ཡིན་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅེས་པ་འདི་ཙམ་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་མོད། འདི་ཁོ་ནས་སྔ་མ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། མཚན་ཉིད་སྔ་མ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པར་མཚན་ཉིད་མ་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མིག་དང་རྣ་བའི་རྣམ
Chinese
如是教示，有何必要耶？若有人说，在此虽有转变，然不能说显现之体性未曾完全开显显现之自性。世尊云：此之“又”等，所谓“体性”，并非能使人领悟以异于他事之自性所表诠之事物。所表诠之事物，亦唯由“根与境相合而生”一句即可成立，故说自性实无意义。此已明确论证。若谓亦需开显必要，若如是转变，则太过分。世尊开示云：于开显知之自性时，亦如“又”等，此乃譬喻。凡对显现之体性不甚需要者，于彼时皆不应开显，如功德等。非可言说者等，于显现之体性而言，亦非甚需，无有遍及性。凡非可言说者等，皆非根与境相合所生之显现之差别，然则为何？此乃二显现相互混杂之自性，以一颂即可表诠。所谓“非可言说、无谬误、执著之自性”，此一颂之一部分即能表诠意。所谓“根与境相合而生”，即指根与境相合而生者。是故，凡言“根境所生识”等，皆是不解颂义之行径。是故，“乐等非所量”等亦非过失。然彼立即所言之论证，则未成立。如是思惟，则应说意为根，乃为极成显现之可言说之义故。又，所谓“非可言说、无谬误、执著之自性”仅此即可成为体性，然以此即可成立前者亦为显现之故，则前者之体性将成无意义之过失。于一切处，皆已宣说体性不遍及，何以故？因眼与耳之...
English
What is the need to teach in this way? If someone says that although there is transformation here, it cannot be said that the nature of manifestation has not been fully revealed. The Blessed One said: This "also" etc., so-called "nature," is not what makes people understand the things that are expressed by the nature that is different from other things. The things to be expressed are also established only by the sentence "born from the union of root and object," so saying nature is meaningless. This has been clearly demonstrated. If it is said that it is also necessary to reveal the necessity, if it transforms like this, it is too much. The Blessed One taught: When revealing the nature of knowledge, it is also like "also" etc., this is a metaphor. Whatever is not very necessary for the nature of manifestation should not be revealed at that time, such as merits etc. Things that cannot be spoken of, etc., are also not very necessary for the nature of manifestation, and there is no pervasiveness. Whatever cannot be spoken of, etc., is not only the difference of manifestation born from the union of root and object, but what is it? This is the nature of the two manifestations that are mixed with each other, and it can be expressed with one verse. The so-called "nature of unspeakable, unerring, and attachment," this part of the verse can express the mind. The so-called "born from the union of root and object" refers to those born from the union of root and object. Therefore, all those who say "consciousness born from root and object" etc. are acting without understanding the meaning of the verse. Therefore, "pleasure etc. are not measurable" etc. are also not faults. However, the argument that he immediately said is not established. Thinking like this, it should be said that the mind is the root, because it is the meaning of the speakable of the extremely accomplished manifestation. Also, the so-called "nature of unspeakable, unerring, and attachment" only this can become the nature, but because this can establish that the former is also a manifestation, then the nature of the former will become a meaningless fault. Everywhere, it has been said that the nature is not pervasive, why? Because the forms of the eyes and ears...
Tibetan
་པར་ཤེས་པ་དག་ཀྱང་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། དེ་དག་ལ་ཡང་ཕྲད་པ་ལ་བྱུང་བ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་མི་སྲིད་པར་སྟོན་པ་གསུངས་པ། བར་དང་བཅས་པ་འཛིན་པ་དང༌། །ཞེས་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བར་དང་བཅས་པ་འཛིན་པ་ནི་རྣམ་པར་ཆོད་པ་འཛིན་པ་ཞེས་པའོ། །ལྷག་པར་འཛིན་པ་ནི་དབང་པོ་དང་བྲལ་བར་འཛིན་པའོ། །དེར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གསུངས་པ། མ་ཡིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདིས་གང་དབང་པོ་དང་བར་མེད་པ་དེ་དབང་པོ་ལས་བར་དང་བཅས་པ་ཞེས་གཟུང་བར་བྱ་བ་མིན་ཞིང༌། ལྷག་པའོ་ཞེས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དྲི་ལ་སོགས་པ་བཞིན། གཟུགས་དང་སྒྲ་དག་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་འགལ་བས་ཁྱབ་པའི་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་གསུངས་སོ། །དེ་རྣམ་པ་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་ནི་དབང་པོའི་ཚད་ལས་ལྷག་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་དང་རྣམ་པར་ཆོད་པ་ཞེས་པའི་རི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་སྒྲ་རྣམས་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་འདི་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས་པའོ། །འཐོབ་པ་འཛིན་པར་གྱུར་ན་ནི་ཆ་ཇི་སྙེད་ཀྱིས་འཐོབ་པ་དེ་སྙེད་ཁོ་ན་འཛིན་པར་འགྱུར་ཞིང་རྣམ་པར་མ་ཆད་པ་ཞེས་པར་ཡང་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་སྨོས་པ་ནི་འདིར་མིག་གི་ཡུལ་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དོན་ཏོ། །གང་གང་ལས་བར་དང་བཅས་པར་གཟུང་བྱ་སྟེ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་བར་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཚུ་རོལ་དང་ཕ་རོལ་བཞིན། གཟུགས་དང་སྒྲ་དག་ཀྱང་རང་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་དབང་པོ་ལས་བར་དང་བཅས་པའོ་ཞེས་གཟུང་བར་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གང་གང་ལས་ལྷག་པར་གཟུང་བར་བྱ་བ་དེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བར་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཉུངས་ཀར་བཞིན། གཟུགས་དང་སྒྲ་དག་ ཀྱང་རང་གི་དབང་པོ་ལས་ལྷག་པར་གཟུང་བར་བྱ་བ་དག་གོ་ཞེས་པ་ཐལ་བ་དང་བཟློག་པས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དང་འགལ་བ་གཉིས་པོ་འདིའོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཉེ་བར་བླང་བ་ནི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཆེད་དུའོ། །འོ་ན་དབང་པོ་ནི་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ལྟར་དེ་ལ་ལྟོས་པས་ཅུང་ཟད་བར་དང་བཅས་པ་ཞས་པའམ་ལྷག་པའོ་ཞེས་པར་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཚད་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ལྷག་པ་འཛིན། ཕ་རོལ་པོས་དྲི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་དབང་པོ་བར་མེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་དང་དེ་ལྡན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དབང་པོ་དང་བར་མེད་པ་དྲི་ལ་སོགས་པ་ལ་མ་ཡིན་པས་ཞེས་པ་ལ་སོག
Chinese
那些了知之识也认为是现量，对那些来说，相遇而生是不可能的。为了显示那是不可能的，（经文）说：“与间隔俱存的执持等。”意思是说，执持与间隔俱存，就是执持各别。执持超胜，就是执持与根分离。在那里不会改变。为什么呢？（经文）说：“不是”等等。这表明，凡是与根无间隔的，就不能被认为是与根有间隔的，也不是超胜的，如同气味等。色和声等也是如此，这样就成了以矛盾遍及的过失。（经文）说，也有以那种方式执持的。那样就是说，应当执持超出根的限度的自性，以及名为各别的山等，还有声音，这才是极负盛名的。如果成为获得的执持，那么就只会执持以多少分而获得的那些，并且也会执持名为不间断的。提到色，在这里是为了表示眼根的对境临近之义。从什么什么处所被认为是与间隔俱存呢？不是与它一起无间隔的，例如此岸和彼岸。色和声等也应当被认为是与能执持自己的根有间隔的。同样，从什么什么处所被认为是超胜的，不是与它一起以一切自体无间隔的，例如芥子。色和声等也应当被认为是超出自己的根而执持的，这就是以周遍的相违和矛盾二者。说“这就是”的声音，是为了完全避免未成立的缘故。那么，根不是超越根的吗？那怎么能依靠它而被认为是稍微有间隔的，或者说是超胜的呢？色等也不是有尺度的，因为功德对功德来说是不存在的缘故。因此，为什么那些执持超胜呢？对方也不认为气味等与根是无间隔的，因为那些与它不具备的缘故。因此，根与无间隔的气味等不是等等。
English
Those cognitions that know are also considered to be direct perception. For those, it is impossible to arise from encounter. To show that this is impossible, (the text) says: "Holding with intervals, etc." This means that holding with intervals is holding separately. Holding as superior is holding as separate from the sense faculty. There, it will not change. Why? (The text) says: "It is not," etc. This shows that whatever is without interval from the sense faculty cannot be considered as having an interval from the sense faculty, nor is it superior, like odors, etc. Forms and sounds, etc., are also like that, and thus it becomes a fault pervaded by contradiction. (The text) says that there is also holding in that way. That is to say, one should hold the nature that exceeds the limit of the sense faculty, as well as mountains, etc., called separate, and also sounds, which is very famous. If it becomes a holding of attainment, then it will only hold those that are attained by however many parts, and it will also hold what is called uninterrupted. Mentioning form here is to indicate the meaning of the proximity of the object of the eye sense. From what places is it considered to be with intervals? It is not without interval together with it, like this shore and the other shore. Forms and sounds, etc., should also be considered as having intervals from the sense faculty that holds itself. Similarly, from what places is it considered to be superior? It is not without interval together with it in all its own nature, like mustard seeds. Forms and sounds, etc., should also be considered as being held beyond their own sense faculty, which is both the contradictory and the pervasive contradiction. The sound "this is" is said to completely avoid the reason of non-establishment. Then, isn't the sense faculty beyond the sense faculty? How can it be considered as slightly having an interval or being superior by relying on it? Forms, etc., are also not measurable, because qualities do not exist for qualities. Therefore, why do those hold as superior? The opponent also does not consider odors, etc., to be without interval from the sense faculty, because those do not possess it. Therefore, the sense faculty and the odors, etc., without interval are not, etc.