Tibetan
བ་དང་ངོམས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་རྣམས་སྲིད་པ་ཐ་སྙད་ལ་མི་སླུ་བ་ལ་ལྟོས་པས་ཚད་མ་སྟེ། ཅིག་ཤོས་ནི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་པ་སྐྱོན་མེད་དོ། །འོ་ན་གང་འདི་འབྲས་བུ་ལས་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་དེ་ཅི་ལྟར་འགྱུར། ཅི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དུ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་སྔར་ཁོ་ནར་གསལ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། ཕྱིས་མེར་སྣང་བ་སྟེ། དེ་དུ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ལས་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དུ་བ་མེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པས་ཅི་ལྟར་དེས་མེ་རྗེས་སུ་དཔོག་ཅེ་ན། སྐྱོན་འདི་ནི་མེད་དེ། མེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ནའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ནི་དུ་བར་སྣང་བའི་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཀྱི། གང་ཅི་ཡང་རུང་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་དུ་བའི་ཤེས་པ་ནི་རྟོགས་པ་པོའི་བག་ཆགས་གསལ་བར་སད་པ་ཅན་མེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བར་གོ་བར་བྱེད་དོ། །འདིར་ནི་རྒྱུའི་ཆོས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ། རོ་ལ་སོགས་པ་ལས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པས་བརྩད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྨྲས་པ་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གཞལ་བྱ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པར་དེ་སྟོན་ཏོ་འདིའི་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་ཞེས་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱོར་རོ། །རང་གི་ཆ་ཤས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འདིར་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་གཟུང་བར་བྱའོ། །དེ་གཞལ་བྱ་ཞེས་པ་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་དེ་གཞལ་བྱའོ། །ཚད་མ་འབྲས་བུ་ཉིད་དག་ནི། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་དག ། ཅེས་པ་སྟེ། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །ཡང་དག་པར་རིག་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་དོ། །འདིར་ཡང་གལ་ཏེ་ཡང་ཡང་དག་བར་རིག་པའི་སྒྲ་དབྱངས་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བ་ཉིད་མོད་དེ་ལྟར་ན་ཡང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཆོད་པར་འོས་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འཛིན་པའི་རྣམ་པའི་སྒྲ་ཁོ་ན་སྔ་མར་ངེས་པར་གཞག་གོ །དེ་ཕྱིར་འདི་གསུམ་དབྱེ་མ་བྱས། །ཞེས་པ་གསུམ་ཀ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ལས་ལོགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཚུལ་གཉིས་པ་ཉིད་ཁས་བླང་པར་བྱས་ནས་རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུར་བརྗོད་ན། ཤེས་པའི་ཚུལ་གཉིས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འཐད་པ་མེད་པའི་དོན་ཕྱིར་
Chinese
由于满足等因素依赖于不欺骗世俗名言，所以是量。另一种情况是，由于缺乏那样的习气，所以不是量，这没有过失。那么，从果推断因是如何成立的呢？为什么不成立呢？因为虚空的意识先前仅仅是显现，后来显现为火。在那里，从虚空的意识中先前没有体验过。因此，烟仅仅是从火中产生的，那么如何用它来推断火呢？这个过失是没有的。唯有具备产生火之相的意识的习气之差别的心相续，才会产生显现烟的智慧，不是随随便便什么都能产生。因此，了知它的烟之意识，会使了知者的习气清晰地苏醒，从而理解到会产生火之相的智慧。这里是从因的法来推断，就像从味道等推断颜色等一样，不应该争论。所说“又”等，是为了分别所量等而宣说的，将“此之显现是什么”等词语进行组合。为了成立自己的部分是量。这里应该理解为境的显现。所谓“彼所量”，就是境的显现是所量。量和果自身，是能执的行相之识。意思是说，能执的行相就是量本身，如实了知就是果本身。这里，即使如实了知的音声非常少，但即使那样，由于能执的行相是量本身，所以那也是以必须特别了知的角度来对待，因此是值得供养的。因此，首先必须确定能执的行相之音声。因此，“此三不分”，意思是说，三者都未完全成立为彼性，因此不能从识中分离。这里，如果承诺第二种方式，并说自证是果，那么识的第二种方式本身也不会产生，因为那是没有道理的。
English
Because factors such as satisfaction depend on not deceiving conventional truths, it is a valid cognition. The other case is that it is not a valid cognition because it lacks such habitual imprints, which is faultless. Then, how does inferring the cause from the effect come about? Why does it not come about? Because the consciousness of space only appeared previously, and later it appeared as fire. There, from the consciousness of space, there was no prior experience. Therefore, smoke only arises from fire. So how does it infer fire? This fault is nonexistent. Only the mindstream that possesses the distinction of habitual imprints that generate the consciousness of the aspect of fire generates the intellect that perceives smoke. It is not just anything that can do so. Therefore, the consciousness of smoke that understands it makes the habitual imprints of the knower clearly awaken, thereby understanding that the intellect of the aspect of fire will arise. Here, it is inferring from the dharma of the cause, just as inferring colors etc. from tastes etc., and should not be disputed. The statement "also" etc. is to explain the distinctions of the knowable etc., combining the words "what is the appearance of this?" In order to establish that one's own part is a valid cognition. Here, the appearance of the object should be understood. The so-called "that which is to be measured" means that the appearance of the object is the knowable. Valid cognition and the fruit itself are the consciousness of the aspect of the grasper. That is to say, the aspect of the grasper is the valid cognition itself, and accurate knowledge is the fruit itself. Here, even if the sound of accurate knowledge is very small, even so, because the aspect of the grasper is the valid cognition itself, it is also treated from the perspective of needing to be particularly understood, therefore it is worthy of offering. Therefore, the sound of the aspect of the grasper must first be determined. Therefore, "these three are not separate," meaning that all three are not completely established as that nature, therefore they cannot be separated from consciousness. Here, if the second mode is promised and self-awareness is said to be the result, then the second mode of consciousness itself will not arise, because that is without reason.
Tibetan
རོ་ཞེས་བསམས་ནས་དྲིས་པ། ཅི་སྟེ་ཚུལ་གཉིས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཚུལ་གསུམ་པ་ཉིད་དྲི་བར་བྱ་བ་ལ་ཚུལ་གཉིས་པ་ཉིད་དྲིས་ཤེ་ན། ཚུལ་གཉིས་པ་ཉིད་གྲུབ་ན་རང་རིག་པ་ཡང་འགྲུབ་བོ་ཞེས་དགོངས་པ་ལས་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་པ་ཉིད་གྲུབ་ན་ནི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་དང་འདྲ་བ་ནི་ཤེས་པས་ཡང་དག་པར་རིག་པར་བྱ་བས་སོ་ཞེས་དོན་གྱིས་བདག་ཉིད་རིག་པ་འགྲུབ་བོ། །ཡུལ་ཤེས་པ་ལ་དེ་ཤེས་པའི། །ཁྱད་པར་ལས་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཡུལ་ཤེས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་དེ་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་ཤེས་པ་ལ་དེ་ཤེས་པ་ལའོ། །འདིར་གལ་ཏེ་དེའི་སྒྲས་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་སྦྲེལ་ན། དེ་ཉེ་བར་བླངས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་སྒྲས་ཉེ་བར་བླངས་པའི་ཤུགས་ལས་ཡོན་ཏན་དུ་གྱུར་ཀྱང་ཡུལ་ལ་སྦྲེལ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལས་གཞན་འདིར་སྐབས་སུ་བབ་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེས་འདི་སྐད་བཤད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཁྱད་པར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་དེ་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་ལས་ལྷག་པ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པས་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། ཕ་རོལ་པོའི་བསམ་པས་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་སྟེ། ཕ་རོལ་པོ་ནི་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་འབའ་ཞིག་འདོད་ལ། དེའི་ཤེས་པ་ལ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པའང་ཡོད་དོ། །འདིར་ཡང་བློའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་ནི་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྒོལ་བ་དེ་འགའ་ཡང་མེད་པས་སོ། །ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་ཕ་རོལ་པོ་ལ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་པ་དེས་ན་ཚུལ་གཉིས་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །ཡུལ་ལ་ནི་ཞེས་པ་སྟེ། ནིའི་སྒྲ་ནི་ངེས་པར་འཛིན་པ་ལ་སྟེ། རིམ་པ་ཐ་དད་པ་ཡང་ངོ༌། །དེ་དོན་དང་རང་སྣང་བའོ་ཞེས་པ་འདི་ནི་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་སྟེ། དེ་ལ་དོན་སྣང་བ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རང་སྣང་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཤེས་པའི་སྣང་བ་ཞེས་པ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་དེ་སྣང་བ་སྟེ། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །འདིས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཤེས་པ་
Chinese
思考后提问：“如果说是第二种方式等等。” 为什么应该问第三种方式，却问第二种方式呢？因为考虑到如果第二种方式成立，自证也就能成立。如果第二种方式成立，那么与自身相同的对境，就能被知识正确地认知，因此实际上自证就成立了。“在对境的认知中，从那认知的差别”等等。对境的认知，是指执持色等，眼等识的行相。对境的认知中，那认知是指对境的认知中的那认知。这里，如果“那”字与对境的认知相连，那么就变成了无意义的近取，因为即使没有“那”，也能理解缘于对境的认知。因此，“那”字应该从近取的角度，即使变成了功德，也应该与对境相连，因为除此之外，没有更适合这里语境的了。因此，这会这样说：对境的认知，是指认知对境的行相，这才是差别。这样，它就比对境的认知更殊胜，因为具有对境的行相。这是根据对方的想法这样说的，对方认为对境的认知只有体验的行相。 而它的认知中也有体验的行相。这里，心的体验行相本身就是成立的，所以不需要去证明，因为没有哪个论敌会认为所知不是知识的自性。对境的行相在对方那里是不成立的，因此应该证明第二种方式。“对于对境”等等。“尼”字用于确定执持，次第也是不同的。 “那是意义和自显现”这是量果，其中意义显现是对境的行相，自显现是体验的行相。“与对境相符的知识显现”是指，与色等对境相符的知识，仅仅是对境的知识，那是显现，意思是具有对境行相的对境知识的行相。这指的是具有对境行相的对境知识。
English
Having thought, he asked: "If it is said to be the second way, and so on." Why should one ask about the third way, but instead ask about the second way? It is because it is considered that if the second way is established, self-cognition will also be established. If the second way is established, then the object that is the same as oneself can be correctly cognized by knowledge, so in effect, self-cognition is established. "In the cognition of an object, from the difference of that cognition," and so on. Cognition of an object is the aspect of consciousness, such as the eye, that grasps forms and so on. In the cognition of an object, that cognition refers to that cognition in the cognition of an object. Here, if the word "that" is connected to the cognition of an object, then it becomes a meaningless close-taking, because even without "that," the cognition that focuses on the cognition of an object can be understood. Therefore, the word "that" should be connected to the object from the perspective of close-taking, even if it becomes a quality, because there is nothing else that is more suitable for the context here. Therefore, this will say: the cognition of an object is the cognition of the aspect of an object, and that is the difference. In this way, it is more superior than the cognition of an object, because it has the aspect of an object. This is said according to the opponent's thought, and the opponent believes that the cognition of an object only has the aspect of experience. And its cognition also has the aspect of experience. Here, the aspect of mental experience itself is established, so there is no need to prove it, because there is no opponent who thinks that what is known is not the nature of knowledge. The aspect of the object is not established in the opponent's view, so the second way should be proved. "For the object," and so on. The word "ni" is used to determine holding, and the order is also different. "That is meaning and self-appearance" This is the result of valid cognition, in which meaning appearance is the aspect of the object, and self-appearance is the aspect of experience. "The appearance of knowledge that is in accordance with the object" refers to the knowledge that is in accordance with the object, such as forms, which is only the knowledge of the object, and that is the appearance, meaning the aspect of the object knowledge that has the aspect of the object. This refers to the object knowledge that has the aspect of the object.