Tibetan
ན་འདིར་ཡུལ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་རང་རིག་པའི་ངོར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར། གང་གི་ཕྱིར་དེའི་དབང་ལས་དེ་སྟོན་ཏོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ། ཅིའི་དོན་དུ་གང་གི་ཕྱིར། དོན་དེ་དེ་ཡིས་གཞལ་བར་བྱ། །ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། རང་རིག་པ་དེ་ནི་དོན་རིག་པའི་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དོན་རྣམ་པར་ངེས་པ་དེ་བྱེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་དོན་རིག་པ་ཁོ་ནར་འབྲས་བུ་ལས་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་འདི་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་དེ་སྐད་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ནི་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཡུལ་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གང་ཁོ་ན་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་བ་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ན་ལ་རང་རིག་པའོ་ཞེས་བྱས་ནས་སོ། །འོ་ན་རང་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཅི་ལྟར་གསུངས་ཤེ་ན། དོན་དམ་པར་ཏེ། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་འབྲས་བུར་གསུངས་ལ། ཉེ་བར་བཏགས་པས་ནི་འབྲས་བུ་ལས་དོན་རིག་པ་ཁོ་ནར་དེ་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་པས་མི་འགལ་ལོ། །འདིར་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཚད་མ་དང་གཟུང་བྱའི་རྣམ་པ་གཞལ་བྱའོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བརྩད་པ་དོགས་སོ། །དེ་ལ་འདི་ནི་རྩོད་པ་སྟེ། གང་གིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་ན་ཡང་ཚད་མ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པའི་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེའི་ལན་གདབ་པའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ། དེ་ལྟར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་ནི་འདིའི་བསྡུས་པའི་དོན་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དེའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །མ་རིག་པས་ཉེ་བར་བསླད་པ་རྣམས་ཀྱིས། དེ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་བཞིན་དུ་མཚོན་པ་འབའ་ཞིག་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་བྱའི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་གྱུར་པ་ཡང་ཅི་ལྟར་དེ་ལྟར་སྣང་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ སྔགས་ལ་སོགས་པས་དབང་པོ་ཉེ་བར་བསླད་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཇིམ་པའི་དུམ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱང་གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་རྣམས་སུ་སོ་སོར་སྣང་བ་དང༌། ཇི་ལྟར་ཐག་རིང་པོར་མྱ་ངམ་རྣམས་ན་ཆུང་དུ་འམ་ཆེན་པོར་སྣང་བ་དེ་ལྟ་མ་རིག་པས་ལོང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་བ་འདི་ཡང་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་དེ་ལྟར
Chinese
那麼，在這裡，難道不是想要證實與外境相似的事物，在自證的面前成立嗎？因此，為了要說「因為什麼的緣故，從它的力量顯示它」，為什麼要說「因為什麼？那個意義由它來衡量」呢？有必要這麼說，因為那個自證就是能做意義認識的作用，因此，為了闡明「只能從果來觀察近似安立的意義認識」這個道理，所以才那樣說。這樣一來，量和果就不會變成不同的對象，因為只是將在外境上成立的事物，稱作自證而已。那麼，自證是如何被說成果的呢？就究竟而言，因為它的本性，所以自證被說成果，就近似安立而言，從果只能觀察意義認識，這樣才沒有矛盾。這裡將會解釋，唯識本身，執取的相是量，所取的相是所量。因此，對此有所爭論是可疑的。對此，這是一個爭論：如果沒有外境，那麼成為量等等，無有差別自性的識的執取相等等的種種差別，是怎麼回事呢？因此，為了回答這個問題，才說了「如是」等等。這是這段話的總結，也就是說，實際上根本沒有那些差別。被無明染污的人們，僅僅是像具有執取相等等的種種差別那樣顯現而已。因此，應當像所見那樣安立量和所量，而不是如實的真相。沒有差別，又是如何顯現成那樣的呢？就像 以咒語等染污感官的人們，將泥土塊等與大象等形象分離的事物，也各自顯現為大象等的形象一樣；就像在遙遠的荒野中，顯現出小或大的景象一樣，同樣的，被無明遮蔽的人們的這種知識，也是這樣顯現的，即使不是那樣，也顯現成那樣。
English
So, here, isn't it desired to realize that something similar to an object is established in the presence of self-awareness? Therefore, in order to say, "Because of what, from its power it shows it," why say, "Because of what? That meaning is measured by it"? It is necessary to say so, because that self-awareness is what does the function of meaning cognition, therefore, in order to clarify the meaning that "only from the result should one observe the approximately established meaning cognition," that is why it is said that way. In this way, valid cognition and result will not become different objects, because it is only by calling what is established on the external object as self-awareness. Then, how is self-awareness said to be the result? Ultimately, because of its nature, self-awareness is said to be the result, and approximately established, from the result one can only observe meaning cognition, so there is no contradiction. Here it will be explained that in mere consciousness itself, the apprehended aspect is valid cognition and the apprehendable aspect is the object of valid cognition. Therefore, it is doubtful that there is a dispute about this. To that, this is a dispute: if there is no external object, then what about the various distinctions of the grasping aspect, etc., of the consciousness of undifferentiated nature that becomes valid cognition, etc.? Therefore, in order to answer this question, it was said, "Thus," etc. This is the summary of this passage, that is, in reality there are no such distinctions at all. Those who are defiled by ignorance merely appear as if they have various distinctions such as the grasping aspect, etc. Therefore, one should establish valid cognition and the object of valid cognition as they are seen, not as the true reality. How does it appear that way even though there is no distinction? Just as those whose senses are defiled by mantras, etc., also make things like lumps of clay, etc., separated from the forms of elephants, etc., appear separately as the forms of elephants, etc.; just as in distant wildernesses, small or large appearances appear, similarly, this knowledge of those blinded by ignorance also appears in this way, even if it is not so, it appears as such.
Tibetan
་སྣང་ངོ༌། །སྔགས་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པ་ལས་དེ་རྣམས་དེ་ལྟ་ཁོ་ནར་སྐྱེས་པའོ་ཞེས་བརྟག་པར་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མཐོང་བ་མ་བསླད་པ་དེའི་ཡུལ་ཉེ་བ་ན་གནས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངེ་ལྟར་མཐོང་བ་མེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྣང་བ་གཉིས་པའི་ཤེས་པའོ་ཞེས་པའོ། །ཤེས་པའི་རིག་པ་ཞེས་པ། ཤེས་པ་ལས་སུ་གྱུར་པའི་རིག་པ་བསྟན་པའོ། །ཅིར་གྱུར་པ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་དུ་མ་སྟེ། གང་གི་རྣམ་པ་དུ་མ་ཡིན་པ་དེ་དེ་སྐད་བཤད་དོ། །རྣམ་པ་དེ་རྣམས་ནི་གང་རྣམས་འཁྲུལ་པ་འདིས་ངེས་པར་མཐོང་བ་འཛིན་པའི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་བརྗོད་པར་འདོད་བའོ། །ཉེ་བར་བླངས་ནས་ཞེས་པ་དེ་ཚད་མའི་རྒྱུར་བཟུང་ནས་སོ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། རེ་ཞིག་རྟོག་པ་མེད་པ་ལ། འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་སྟེ། གསལ་བར་སྣང་བ་གཟུང་བྱའི་རྣམ་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཞལ་བྱའོ། །རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཚད་མ་སྟེ། གསལ་བྱའི་བྱེ་བྲག་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལྟ་བུ་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་གཟུང་བྱའི་རྣམ་པ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་གཞལ་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །ཉེ་བར་གདགས་པར་བྱ་ཞེས་པ་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བའོ། །འདིས་འདི་གསལ་བར་བྱེད་དེ། འདི་ནི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱའི་རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་སྟེ། འདི་ལ་ཡང་ལོག་པར་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་དུ་རྨངས་པ་བསལ་བའི་ཆེད་དུའོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཁོ་ན་ནི་རྣམ་པར་འཁྲུལ་པས་དཔེན་ཞིང་དྲི་མ་མེད་ལ་ཉམས་པ་མེད་པ་དོན་དམ་པ་པའི་ཚད་མ་སྟེ། དེ་ཁོ་ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡང་དག་པ་ནི་གཞལ་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་སོ་ཞེས་པ་སྟེ། འདིས་ནི་ཤེས་པའི་རིག་པ་དེ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བྱས་སོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཆོས་གང་ལ་ ཡང་རྣམ་པ་གཅིག་མིན་པ་མཐོང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ན་སྟེ། མ་རིག་པས་ལོང་བ་རྣམས་ནི་གང་རིག་པར་བྱ་བ་དང་རིག་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ལྟའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསླད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་ཚད་མ་དང་ཅིག་ཤོས་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན། ཉེ་བར་བསླད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོང་པར་གྱུར་པ་ལས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཆུ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ལས། རེག་པ་དང་བཏུང་
Chinese
是显现。从咒语等的力量，它们就是那样产生的，这也是无法考察的。因为没有被迷惑的所见之境附近的人们，没有像那样看见的缘故。如是，就是如前所说的二取显现的识。识的理，是指从识转变而成的理。变成什么呢？多种相。哪种的多种相，就说那个。那些相是什么呢？就是想要说由迷惑所决定的，执著所见显现等等。取近，就是把那个作为量之因。如是如是等等，暂时没有分别时，与执著相的分别分离，就是现量，明亮显现的所取相，是自相可测量的。从相产生的，也有执著相的随念，就是量，就像随行于所明之差别，不明显显现的所取相，总相是可测量的。应当安立，就是应当称说。以此能明了此，此是名言的量和所量之自性，是为了遣除对此也有颠倒分别者的遍计。唯有超离世间，以无迷惑而清净，无垢且无损，是胜义谛的量，它的唯一行境，真实的就是可测量的。一切法都是远离作为的，这说明了识的理就是迷惑。在胜义中，对于任何法，也不可能存在以见到非一相之自性的名言，因为相完全没有成立。那只是迷惑，被无明所盲者，对于没有能知和所知相的识，也那样看。如果那样，那么对于不了解胜义者的一切识都是被迷惑的，如何安立量和非量呢？从被迷惑的习气之差别而来，因为从显现为水等的识，触及和饮用
English
It is appearance. From the power of mantras and so on, they are produced in that way, and it is impossible to examine this. Because people near the unconfused vision do not see it that way. Thus, it is the consciousness of the dualistic appearance as mentioned before. The principle of consciousness refers to the principle transformed from consciousness. What does it become? Many aspects. Which many aspects, that is what is said. What are those aspects? It is intended to speak of the appearances of grasping, etc., which are determined by delusion. Taking near means taking that as the cause of measurement. Thus, thus, etc., when there is no discrimination for the time being, separation from the discrimination of grasping appearance is direct perception, the clearly appearing object of grasping, the self-character is measurable. What arises from the sign, also the subsequent thought of grasping appearance is valid cognition, like following the difference of what is to be clarified, the indistinctly appearing object of grasping, the general characteristic is measurable. Should be established, that is, should be called. This clarifies this, this is the nominal measure and the self-nature of what is to be measured, it is to dispel the imputation of those who also have inverted discriminations about this. Only that which transcends the world, being pure by non-delusion, immaculate and without decay, is the valid cognition of ultimate truth, its only correct object is what is to be measured. All dharmas are those who are separated from action, this clarifies that the principle of consciousness is delusion. In reality, for any dharma, it is impossible to have the name of seeing the nature of non-one aspect, because the aspects are not completely established. That is just delusion, those blinded by ignorance also see it that way for consciousness without the aspect of knower and known. If so, then all the consciousness of those who do not understand reality is deluded, how to establish valid and invalid cognition? It comes from the difference of the habit of being deluded, because from the consciousness that appears as water, etc., touching and drinking