Tibetan
སྒྲོན་མ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ལ། དངོས་པོར་ན་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་ བར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། རབ་ཏུ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བཞིན་པ་ལ་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་འབའ་ཞིག་གོ །དེ་བཞིན་དུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བཞིན་པའི་བློ་ནི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱའོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་མྱོང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཁོ་ནར་དོན་རྟོགས་ཀྱི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མྱོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་ཁོ་ནར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་རང་རིག་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་ཅེས་པ་འདི་ཙམ་གྱིས་མི་བརྗོད་པར་གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་ཡུལ་དང་བཅས་པ་དོན་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཞེས་པ་འདི་ཡིས་ཅི་ཞེ་ན་དགོས་པ་ཡོད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་སྔར་རང་རིག་པ་ཚད་མར་བཤད་ལ། དེས་ཀྱང་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་རིག་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་རང་རིག་པ་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་འབྲས་བུ་ཞེས་གསལ་བར་ངེས་པར་བྱ་ཞིང༌། དེ་ནས་ཀྱང་རང་རིག་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་འདི་ཙམ་བརྗོད་པ་ན། རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འདི་འབྲས་བུར་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེས་འགའ་ཞིག་དོགས་པར་འགྱུར་ལ། འདི་ནི་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཞེས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་དོགས་པ་བཟློག་པའི་དོན་དུ། གང་གི་ཚེ་ནི་ཤེས་པ་ཡུལ་དང་བཅས་པ་དོན་ཞེས་གསུངས་སོ། །དོན་གྱི་སྒྲ་འདི་ཡང་གཞལ་བྱ་རྗོད་པར་བྱེད་པའོ། །ཡུལ་དང་བཅས་པ་ཞེས་པ་འདི་ཡང་མཐའ་དག་པ་ལ་མི་ཟད་པར་གྱུར་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་སྐད་བཤད་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་ཚད་མའི་གཞལ་བྱར་ལྟོས་པ་དེའི་ཚེ་རང་རིག་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པས་རང་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གང་གི་ཚེ་ཡང་ཡུལ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་ངོ་ཞེས་པའོ། །འདིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་ན་རང་རིག་པ་འབྲས་བུར་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ལ། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཞལ་བར་བྱ་བ་མེད་པ་ན་ཇི་ལྟར་རང་རིག་པ་འབྲས་བུར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཚད་མར་འདོད་པ་དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཞལ་བར་བྱ་བ་ཡོད་པ་ལ་ཡང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཁོ་ན་ཚད་མའོ་ཞེས་དོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ ཕྱིར་དེ་བསལ་བའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ། གང་གི་ཚེ་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱ་ལ་
Chinese
燈不依賴於其他，並且在事物中也不是使自身完全顯現，而是對於正在產生完全顯現的自性而言，才說是使自身完全顯現。同樣，正在產生體驗之自性的心，應當稱之為使自身完全顯現。對於外境方面，也如實體驗那樣，並非如實了知意義，這之前已經說過了。那麼，僅僅說「能了知與自證相符或者不相符的意義」是不夠的，為什麼說「當知識與對象一起成為意義時」呢？這是因為有必要。因為之前已經說過自證是量，並且由此也應當了知知識的自性本身，應當明確自證是唯一的果。然後，僅僅說「能了知與自證相符或者不相符的意義」，有些人會懷疑，認為這僅僅是依賴於自證的現量，而將此安立為果，而這是一切量的果。因此，為了遣除這種懷疑，才說「當知識與對象一起成為意義時」。意義的語詞，也是指所量。所謂「與對象一起」，也是指對於一切都不窮盡。因此，應當這樣說，當知識依賴於量之所量時，才能了知與自證相符的意義，這不僅僅是說自證是果，而且也是說當任何時候成為對象時也是如此。在此，如果沒有外境，那麼在將自證安立為果時，將會闡述執取的行相本身就是量。不僅如此，如果沒有可量測的外境，那麼如何安立自證為果，而認為執取的行相是量呢？同樣，如果存在可量測的外境，也會懷疑是否僅僅是執取的行相才是量，因此，為了消除這種懷疑，才說了「當……時」等等，即對於外境所量而言。
English
A lamp does not depend on others, and in things, it is not that which makes itself fully manifest, but it is only said to make itself fully manifest for the self-nature that is arising as fully manifest. Similarly, the mind that is arising as the self-nature of experience should be called that which makes itself fully manifest. Regarding external objects, it has already been said that it is not experiencing the meaning as it is, just as it is experienced. Then, it is not enough to just say, "It can understand the meaning that agrees or disagrees with self-awareness," why say, "When knowledge together with the object becomes the meaning"? This is because it is necessary. Because it has already been said that self-awareness is valid cognition, and by this, one should also know the self-nature of knowledge itself, and it should be clearly established that self-awareness is the only result. Then, just saying, "It can understand the meaning that agrees or disagrees with self-awareness," some may doubt, thinking that this is only relying on the direct perception of self-awareness, and establishing this as the result, but this is the result of all valid cognitions. Therefore, in order to dispel this doubt, it is said, "When knowledge together with the object becomes the meaning." The word 'meaning' also refers to the object to be measured. The term "together with the object" also refers to that which is inexhaustible to everything. Therefore, it should be said that when knowledge relies on the object to be measured by valid cognition, then it can understand the meaning that agrees with self-awareness, which is not only saying that self-awareness is the result, but also saying that it is so when it becomes an object at any time. Here, if there is no external object, then when establishing self-awareness as the result, it will be explained that the aspect of grasping itself is valid cognition. Moreover, if there is no measurable external object, then how can self-awareness be established as the result, and the aspect of grasping be considered valid cognition? Similarly, if there is a measurable external object, there will also be doubt as to whether only the aspect of grasping is valid cognition, therefore, in order to eliminate this doubt, it is said, "When..." etc., that is, for the external object to be measured.
Tibetan
རང་རིག་པ་འབྲས་བུར་འཇོག་པ་ན་ཡང་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་ཉིད་ཁོ་ན་ཤེས་པ་ཚད་མར་འདོད་ཀྱི། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་བཞིན་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གང་གི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཞལ་བྱའོ་ཞེས་པའི་ཕྱོགས་དེའི་ཚེ་ཡང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ནི་རང་རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་གསུངས་པ། དེའི་ཚེ་ནི་ཤེས་པར་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཤེས་པ་ནི་རང་རིག་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རང་རིག་པར་བྱ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཕྱི་རོལ་གཞལ་བར་བྱ་བ་ལ་ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་ཉིད་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། རང་གི་སྣང་བ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རིགས་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ནི་ཅི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཚད་མར་འགྱུར། གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གཞན་ལ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་པས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དེ་མཚན་མ་ཉིད་ལ་རྒྱུ་གསུངས་པ། གཞལ་བར་བྱ་ཞེས་པ་ངེས་པར་བྱ་བའོ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཤེས་པ་ནི་ཤེས་བྱའི་རྣམ་པའི་དབང་གིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ངེས་པའོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །འདིར་ཡང་དཔེར་ན་དུ་བས་མེ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་འདི་དངོས་སུ་དེའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་དེའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དུ་བའི་ཤེས་བས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། གལ་ཏེ་ཡང༌། དོན་དེ་དེ་ཡིས་གཞལ་བར་བྱ། །ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ལྟ་ནའང་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཅན་རང་རིག་པས་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ནི་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དོན་གྱི་རྣམ་པ་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་ཤེས་པ་ལ་ངེས་པར་གནས་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རང་རིག་པ་རྒྱས་པར་བྱེད་ལ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དེ་སྟོན་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་རྣམ་པར་ངེས་སོ། །གང་ གི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་དེའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་དེ་འདྲའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་རིག་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་དེའི་དབང་ལས་ཡུལ་ངེས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ན་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་ཉིད་ཚད་མའོ། །འོ་
Chinese
当将自证立为果时，也仅认为境的显现本身是量，而不是如唯识宗那样执著于唯识。那么，在何时衡量外境之义呢？在那一方面，难道不只是想要显现执著之相吗？那是为了成为自证的缘故。为什么在那时不是立为量呢？回答说：那时是了知所知，等等。识是成为自证的，这样连接词语。如果说，即使自证的自性在一切时中存在，但即使不依赖于它，在衡量外境时，也唯有识的境之显现本身是量，而不是自己的显现本身，因为对外境之义来说，它不应成为能成立者。不应理是因为它不是他义的缘故，执著之相以自己之境为境，怎么能成为外境之量呢？以他境为境成为他之量是不应理的。因为什么之故等等，以那个相本身说了原因，所衡量是指必须决定的。如是如是等等，识是以所知之相的力量而决定外境之义的意义。此处也譬如说，当说以烟推测火时，这也不是直接推测它。那么是什么呢？就像以它的原因之烟的识一样。如果又说：义由彼衡量。如果这样说，也应了知以它的能成立者自证。这样如是如是义之相，安乐和不安乐等等的自性，在识上决定安住，如是如是增长自证，如是如是它所显示的，如是如是安乐和不安乐等等的色等等的义才能决定。因为如果在那之上生起相，那时就成为那样的自性之自证，而且也从那之上，由它的力量而决定境，否则不是。因此，境的显现本身是量。哦
English
When self-awareness is established as the result, it is only considered that the appearance of the object itself is valid, but not the aspect of grasping as only consciousness, as in the Yogacara school. Then, when is the meaning of the external object measured? In that aspect, is it not just wanting to manifest the aspect of grasping? That is because it is to become self-awareness. Why is it not established as valid at that time? It is said: At that time, it is to know what is to be known, etc. Consciousness is to become self-awareness, thus connecting the words. If it is said that even if the nature of self-awareness exists at all times, but even without relying on it, when measuring external objects, only the appearance of the object of consciousness itself is valid, but not the appearance of oneself, because for the meaning of external objects, it should not become the establisher. It is unreasonable because it is not for the sake of others, how can the aspect of grasping, with its own object as the object, become the measure of external objects? It is unreasonable for another's object to become the measure of another. Because of what, etc., the reason is stated with that characteristic itself, what is to be measured means what must be determined. Thus, thus, etc., the meaning is that consciousness determines the meaning of external objects by the power of the aspect of what is to be known. Here also, for example, when it is said that fire is inferred from smoke, this is not directly inferring it either. Then what is it? Just like the consciousness of smoke as its cause. If it is also said: The meaning is measured by it. If it is said like this, it should also be understood that it is self-awareness as its establisher. Thus, thus, the aspect of meaning, the nature of happiness and unhappiness, etc., is definitely dwelling on consciousness, thus, thus, increasing self-awareness, thus, thus, what it shows, thus, thus, the meaning of form, etc., such as happiness and unhappiness, etc., can be determined. Because if an aspect arises on that, then it becomes the self-awareness of that nature, and also from that, the object is determined by its power, otherwise it is not. Therefore, the appearance of the object itself is valid. Oh.