Tibetan
་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །འདི་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་འདོགས་པའི་རྒྱུའོ། །ཚད་མ་འབྲས་བུ་ཁོ་ནར་ཡོད། །ཅེས་པ་ཚད་མའི་རྟོགས་པ་ནི་འབྲས་བུའོ། །དེ་ཡང་རང་ཉིད་ཁོ་ན་སྟེ། དེའི་བདག་ཉིད་དོ་ཞེས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མེད་དོ། །འདི་ལ་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱི་བཞིན་དུ་ཚད་མ་ལས་འབྲས་བུ་དོན་གཞན་མེད་ཅེས་པ། འདིར་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བ་ཁོ་ནའོ་སྐྱོན་དུ་མ་གྱུར་ཅིག་པའོ། །དེ་ཁོ་ནའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དོན་འདི་གསལ་བར་བྱས་ཏེ། རྣམ་པར་གནས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བསྒྲུབ་བྱའམ། སྒྲུབ་བྱེད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ནི་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ལས་མ་འདས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ ཡང་ཡོད་དེ། ཤེས་པ་ནི་ལྷག་པར་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པའོ་ཞེས་པ་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་གདགས་པར་བྱའོ། །དེ་ཁོ་ནའི་འང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ལས་དང༌། བྱ་བ་དང་བཅས་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་པས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་གདགས་ཏེ་ཐ་སྙད་དུ་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ནི་ཤེས་པ་དེ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་འཛིན་པ་ནི་བྱ་བ་མེད་པར་གྱུར་ཀྱང་གང་རང་གི་ཡུལ་ལ་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བས་བརྗོད་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཚད་མའོ་ཞེས་པའོ། །འདི་ནི་རིགས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ནི། བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་པ་ཁོ་ནས། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའམ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། གང་ཞིག་སྒྲུབ་བྱེད་གང་ལས་བར་མ་ཆོད་པར་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་པའི་བྱ་བ་དེའི་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་ཡང་དེའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ལས་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་གང་གིས་འདི་ནི་སྔོན་པོའི་ཤེས་པའོ། །འདི་ནི་སེར་པོའིའོ་ཞེས་རྣམ་པར་འབྱེད་པས་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བའི་བྱེད་པར་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་དེས་འབྱུང་བར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱིར་འགྱུར་བ་འམ་ཡང་ན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འགའ་ཞིག་གིར་མི་འགྱུར་ཏེ། བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།། དངོས་པོ་ལ་སོགས་པའི་མི་གསལ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་
Chinese
是故之义。此乃近于正量之因。正量唯有果。所谓正量之证悟乃是果。彼亦唯是自身，是彼之体性之意。是故无有差别。于此，如外道之说，正量之外无有他果。此处亦如是，莫成过失。以“唯彼”等语，已明此义。然于安住之自性，少分之所立或能立亦皆非有，以一切所立能立之名言，皆不离证悟之体性故。于此 亦有，以了知乃是殊胜证悟之体性之故，当立为应证悟之果。唯彼亦由全取对境之相，及以与作用俱之证悟，当立为正量而作名言之义。如是，彼了知，彼取对境之相，虽成无作用，然以何者自于对境证悟之体性之作用而说，非为异相。是故，成彼体性之对境之相，唯彼乃是正量之意。此亦是理，如是，唯以“作用成办者”之故，非一切作用成办一切，亦非一切作用乃一切之所成办，以有无穷之过故。若问何耶？何者能立由何者无间而极成办之作用，彼之彼乃能成办者。彼作用亦是彼之所成办，于彼，如于色等之业，于体验之体性中，具有相似体性之了知，以何者分别“此乃蓝色之了知，此乃黄色之了知”而作分别，当生起以成为应分别之作用者之自性，否则，一切了知将成一切事物之，或亦无一成一之，以无有差别故。事物等之不明显等之差别。
English
It is the meaning of 'for the sake of'. This is the cause for being close to valid cognition. Valid cognition exists only as the result. That is, the realization of valid cognition is the result. That is also only oneself, it is the meaning of its essence. Therefore, there is no difference. Here, like the outsiders say, there is no other result than valid cognition. Here also, it is just the same, may it not become a fault. By 'only that' and so on, this meaning has been clarified. However, in the nature of abiding, there is not even a small part of what is to be established or what establishes, because the terms of all that is to be established and what establishes do not go beyond the nature of realization. Here there is also, because knowing is especially the nature of realization, it should be established as the result to be realized. Only that also, from fully grasping the aspect of the object, and with the realization that is with the action, it should be established as valid cognition and made into a term. Thus, that knowing, that grasping the aspect of the object, although it becomes without action, but by whatever action of the nature of realization of its own object is said, it is not a different aspect. Therefore, the aspect of the object that becomes its essence, only that is the meaning of valid cognition. This is also reasonable, thus, only by the reason of 'the one who accomplishes the action', not all actions accomplish everything, nor are all actions what everything is to be accomplished by, because there is the fault of infinite. If asked what is it? Whatever action is accomplished without interruption by whatever establishes, that of that is the one who establishes. That action is also what is to be accomplished by that, in that, like in the actions of form and so on, in the nature of experience, the knowing that has a similar nature, by whatever distinguishes 'this is the knowing of blue, this is the knowing of yellow' and makes distinctions, the nature of becoming the one who should be distinguished should arise, otherwise, all knowing will become of all things, or also none will become of one, because there is no difference. The differences of the non-clarity of things and so on.
Tibetan
ནི་ངེས་པར་བྱེད་པའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཕྲད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཉིད་ཁོ་ནའོ་ཕྱིར་རོ། །དོན་ལ་ལྟ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དང་འདྲ་བ་མེད་ན་ནི་དོན་ལ་ལྟ་བ་ཁོ་ན་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཁྱད་པར་གྱིས་ཤེས་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་གང་ལས་འདི་ནི་སྔོན་པོ་ཁོ་ནའི་རྟོགས་པའོ། །སེར་པོ་ཁོ་ནའིའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པ་དེ་དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་གཞན་ལས་འགྲུབ་ པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་དོན་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །བྱེད་པ་པོ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་ཡང་དོན་འདིའི་རྟོགས་པ་འདིའོ་ཞེས་པའི་འབྲེལ་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལས་བར་མ་ཆད་པར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་གཞག་པའི་རྟེན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་གྱི། འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འགྱུར་མོད། དངོས་པོར་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཤེས་པའི་ཆ་དག་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་གང་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་འགལ་བའོ་ཞེ་ན་དེ་མི་བདེན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོར་ན་ཐ་མི་དད་ན་ཡང༌། གང་འདི་ཆོས་ཐ་དད་པ་གཞལ་བྱའི་ཚུལ་ཉིད་དང་དོན་རྟོགས་པ་ཞེས་པ་དེ་ན་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཁོ་ན་སྟེ། ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དངོས་པོ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་ན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྣང་བ་ཐ་དད་པས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་རྣམ་པར་གཞག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་འཐུང་བར་བྱེད་བཞིན་པའི་སྦྲང་འཐུང་ངོ༌། །བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་འཛིན་དུ་འཇུག་གོ །བློས་འཛིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ནི་དངོས་པོ་ལ་ངེས་པར་གནས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས་རྩོད་པ་འདི་མེད་དོ། །ཇི་ལྟ་བའི་བྱ་བ་མེད་ཀྱང་དེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་སྣང་པར་འགྱུར་བ་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན་གསུངས་པ། དཔེར་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འདིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་ཁོ་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་ལ། དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་ངེས་པར་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་དེ་དོན་དང་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་ཐ་དད་པ་དེའི་རྣམ་པའམ་དེའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་འཐད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ལྟར་མི་འཐད་ཅེ་ན། ཇི་
Chinese
如果说是确定，那不是的。因为那是并非是知识的自性，而且，因为是所有知识的因。也不是相遇，因为唯有这个。也不是观察意义，因为如果与境不相似，那么观察意义就不能成立，以差别来了解也是因为那唯一性。因此，从何处而来的这个只是蓝色的觉悟，只是黄色的觉悟等等的确定，不是从与意义相似之外的其他地方成立的。 因此，那唯一性是意义觉悟的成立者。即使所有作者都紧密结合，这个意义的觉悟是这个的关联，也唯有从那唯一性无间断地成立。而那也是因为那的成立者本身是安立的所依，不是因为成立者本身，因为没有差别。即使那样转变，如果实物上没有差别，知识的部分是同一的，那么所作的就是作者，因此这有矛盾吗？那是不真实的，因为即使实物上没有差别，这个不同的法，可衡量的状态本身和意义觉悟，那必须承诺，因为假立了不同的反体，而且，即使实物上没有差别，也因为以不同的辨识显现来显示所立和能立的安立。例如，正在饮用的蜜蜂，自己让自己执持，以智慧执持等等，这并非是实物上确定的所立和能立的术语，因此这个争论是没有的。如果没有如是的行为，却显现为具有那，那会如何呢？回答说，例如等等。在此，仅仅体验蓝色等等的一种相，必须承诺那转变为辨识的自性，否则那不会与意义相关联。与那不同的那的相或非那的相的外境也不是近取。缘也是不合理的，怎么不合理呢？如何
English
If it is said to be certain, that is not the case. Because that is not the nature of knowledge, and because it is the cause of all knowledge. It is also not an encounter, because it is only this. It is also not observing meaning, because if it is not similar to the object, then observing meaning cannot be established, and understanding through difference is also because of that oneness. Therefore, the certainty of this being only a blue realization, only a yellow realization, etc., which comes from where, is not established from anything other than being similar to the meaning. Therefore, that oneness is the establisher of meaning realization. Even if all agents are closely connected, the connection of this realization of this meaning is established uninterruptedly only from that oneness. And that is also because that establisher itself is the basis of establishment, not because of the establisher itself, because there is no difference. Even if it transforms like that, if there is no difference in reality, and the parts of knowledge are the same, then what is done is the agent, so is this contradictory? That is not true, because even if there is no difference in reality, this different dharma, the state of being measurable itself and meaning realization, that must be promised, because different opposites are imputed, and even if there is no difference in reality, it is also because the establishment of what is to be established and the establisher is shown by different appearances of discrimination. For example, a bee that is drinking honey, makes itself hold itself, holds with wisdom, etc., this is not a term for what is to be established and the establisher that is certain in reality, therefore this dispute is non-existent. If there is no such action, but it appears to be possessed of that, how will that be? It is said, for example, etc. Here, only one aspect of blue etc. is experienced, and it must be promised that it has become the nature of discrimination, otherwise it will not be related to the meaning. The external object that is different from that, that aspect or not that aspect, is also not the object of close attention. The object is also not reasonable, how is it not reasonable? How