Tibetan
མ་པར་འབྱེད་པར་བྱེད་ཀྱི་ཅིག་ ཤོས་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ནི་བློ་ལ་ཡོད་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཁོ་ན་དོན་བྱ་བར་རུང་བ་ཡིན་པར་སེམས་ཤིང༌། བརྡ་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་དག་ཏུ་སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་དོན་དག་གཅིག་ཉིད་དུ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པའི་དབང་ལས་གཞན་སེལ་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་ཡུལ་ལོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སེམས་པ་ན་མཁས་པ་རྣམས་ནི་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མེད་པར་མི་སེམས་སོ། །གཞན་ཡང་གང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བ་དེའི་རྟེན་ནི་གཞན་སེལ་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་སྒྲའི་ཡུལ་གཞན་སེལ་བའོ་ཞེས་བཤད་དེ། དེ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཚུངས་པའི་བློའི་རྟེན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་གཞན་སེལ་བར་མི་འགལ་ཏེ། དེ་ལྟར་ནི་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལས་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་རང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་འཁྲུལ་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་རྣམས་སུ་འགྱུར་ཞིང་སྤྱིའི་རྣམ་པ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་འདི་བསྟན་ཏོ། །འདི་ལ་སྤྱི་སྨྲ་བ་རྣམས་རྒོལ་བར་བྱེད་དེ། གལ་ཏེ་ཤིང་ནི་ཤིང་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན། དེ་ནི་བརྡའི་དུས་སུ་ཤིང་མིན་འཛིན་པ་མེད་པར་དེ་ལྟར་གཟུང་བར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། ཤིང་མི་ཤེས་པ་ཅན་གྱིས་དེ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ངོ་བོ་ཤིང་མིན་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིང་མིན་ཅི་ཞིག་ཅེས་དྲིས་པ་ན་སྨྲས་པ་གང་ཤིང་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་དང༌། ཤིང་ཅི་ཞིག་གང་ཤིང་མིན་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པའི་ཉེས་པ་སྟེ། འདིའི་ཕྱིར་བློ་ལ་མི་གནས་པའི་དོན་ལ་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པས་བརྡ་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་ལ་བརྡ་བྱེད་པ་ན་ཡང་ཤིང་མིན་རྣམ་པར་བཅད་དམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་རྣམ་གཅོད་ན་སྔར་ཤིང༌། །འཛིན་པ་མེད་ན་ཅི་ལྟར་ཤེས། །དེའི་ཚེ་རྟོགས་པ་པོས་ཤིང་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པས་ཏེ། ཤིང་དང་ཤིང་མིན་ཤེས་པ་ཁོ་ནའི་ཆེད་དུ། དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་ཤེས་པ་དེས་ཅི་ལྟར་བརྡ་ལ་ཤིང་མིན་རྣམ་པར་གཅོད་པ་རྟོགས་ པར་འགྱུར། མི་རྟོགས་ན་ཡང་གཞན་རྣམ་པར་མ་བཅད་པས་བཀོད་པའི་སྒྲ་ལས། དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་ཐ་སྙད་ལ་འཇུག་པ་མི་རིགས་ཏེ། ཤིང་ཤ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་བཞིན་ནོ། །གང་རྣ
Chinese
不做区分的另一部分人则不这样认为，他们认为唯有存在于心识中的形象才能作为所诠释的对象。在约定俗成和命名的时刻，显现和需要辨别的对象是同一个，因此，他们根据自己的想法，将“他者排除”称为外境的对境。然而，当思考其真实性时，智者们不会因为存在各种不同的显现等而认为它们没有差别。此外，为了说明产生不异之相的心识，其所依赖的只是“他者排除”，所以才说声音的对境是“他者排除”，这与事物本身的存在并不矛盾。作为相似心识所依赖的事物，与“他者排除”并不矛盾。因此，正是因为相同的结果，才使得从非此结果的事物中分离出来的差别，通过亲身经历，转化为具有迷惑性结果的习气之因，并产生与普遍形象相关的后续心识。这就是所要说明的内容。对此，普遍论者会进行反驳：如果树木与非树木不同，那么在约定的时刻，由于没有对非树木的执著，因此无法如此理解；而且，不认识树木的人，也完全不了解区分它们的本质，即非树木。如果被问到“什么是非树木”，回答是“凡不是树木的”；如果问“什么是树木”，回答是“凡不是非树木的”，这就犯了互相依赖的过失。因此，对于不住于心识中的事物，通过排除他者来进行命名是不可能的。当对它们的共相进行命名时，要么区分了非树木，要么没有区分。如果区分了，那么之前就没有对树木的执著，那又如何认识呢？那时，认识者并非因为认识树木，而是仅仅为了认识树木和非树木，才接近于寻求其意义。不认识的人又如何能理解在命名时区分非树木呢？如果不理解，那么从没有区分他者而设定的声音中，完全放弃它而进入命名是不合理的，就像区分树木和沙瓦等一样。凡是
English
Others do not make such distinctions, believing that only the image in the mind can be the object to be interpreted. At the time of convention and naming, the object that appears and needs to be distinguished is the same. Therefore, according to their own ideas, they call "other-exclusion" the object of the external realm. However, when thinking about its truth, the wise do not think that they are not different because there are various different appearances and so on. Furthermore, in order to explain that the mind that produces the appearance of non-difference relies only on "other-exclusion", it is said that the object of sound is "other-exclusion", which is not contradictory to the existence of things themselves. As the object on which similar minds depend, it is not contradictory to "other-exclusion". Therefore, it is precisely because of the same result that the differences separated from things that are not this result are transformed into the cause of habits with deceptive results through personal experience, and produce subsequent minds related to the general image. This is what is to be explained. To this, the universalists will refute: If a tree is different from non-trees, then at the time of convention, since there is no attachment to non-trees, it is impossible to understand it in this way; moreover, a person who does not know trees does not fully understand the essence of distinguishing them, that is, non-trees. If asked "What is a non-tree", the answer is "Whatever is not a tree"; if asked "What is a tree", the answer is "Whatever is not a non-tree", which commits the fault of mutual dependence. Therefore, it is impossible to name things that do not reside in the mind by excluding others. When naming their commonality, either non-trees are distinguished, or they are not. If they are distinguished, then there was no attachment to trees before, so how can they be recognized? At that time, the knower is not approaching the search for its meaning because he knows trees, but only in order to know trees and non-trees. How can a person who does not know understand the distinction of non-trees when naming? If one does not understand, then it is unreasonable to completely abandon it and enter into naming from the sound set up without distinguishing others, just like distinguishing trees and shawa, etc. Whatever