Tibetan
འདིའི་དགོས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་གཅིག་བསྐུལ་ན་ཡང་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་རྟོགས་པ་ལ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པས་བསྐུལ་བའི་ཐ་སྙད་རྟོགས་པར་སྒྲ་རྣམས་སྟོན་ཅིང་གཞན་སེལ་བས་རྗོད་པར་བྱེད་དེ། དངོས་པོ་དེའི་ཆ་འགའ་ཞིག་དོན་གཞན་ལས་ལྡོག་པས་རྟོགས་པར་ བྱའོ། །སྒྲ་ནི་དོན་གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཁོ་ནའི་དངོས་པོ་རྣམས་རྗོད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའོ། །ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཙམ་སྟོན་པ་ཁོ་ནས་ས་མ་ལྡོག་པ་ཙམ་སྟོན་པ་ཁོ་ནས་སྒྲའི་ཐ་སྙད་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཅིག་པུ་ལ་ནི་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་བ་མེད་ན་འབྲས་བུ་མེད་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་བ་གཅིག་ལ་འགའ་ཞིག་ལ་གནས་པ་མེད་ནའོ། །ལྡོག་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡང་མེད་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ལྡོག་པ་ཡང་མེད་དེ། རང་གི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཞིང་འདི་ནི་ལྡོག་པ་མེད་པར་སྲིད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་དོན་ལས་དོན་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་ལྡོག་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པར་བརྟག་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲ་ལས་དེ་ལས་གཞན་ཟློག་པ་དང༌། གང་གི་དོན་བརྗོད་པའི་བྱ་བ་གཉིས་ནི་མེད་དེ། རང་གི་དོན་ནི་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན། དེ་བརྗོད་པ་ཁོ་ན་ལས་དེ་ལས་གཞན་པ་བཟློག་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་འདི་འདིའི་སྤུན་དྲུང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་སྤུན་དྲུང་ཉིད་ནི་གཉིས་ཀར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན། གཅིག་ལ་སྤུན་དྲུང་དུ་བརྗོད་ན་ཡང༌། མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཅིག་ཤོག་ཀྱང་སྤུན་དྲུང་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་དབྱེ་བར་བྱ་བ་གཉིས་དག་ལ། དབྱེ་བ་ནི་གཉིས་ཀར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དབྱེ་བ་གཅིག་བསྐུལ་བ་ན་ཡང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་གཞན་ལས་ལྡོག་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་གང་ཞིག་མཉན་པས་དོན་གཞན་སེལ་བར་བྱེད་ན། དེ་དགག་པ་ཁོ་ན་དོན་སྤྱད་ཟིན་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་གི་དོན་རྟོགས་པའི་ཆེད་དུ་སྒྲ་གཞན་བཙལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་རང་གི་དོན་ཁོ་ན་རྟོགས་པར་བྱེད་ཅིང༌། རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དེ་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་གཞན་ལྡོག་པ་རྟོགས་སོ་ཞེས
Chinese
此之必要已述竟。又，若策励一差别，亦能了知与他者相异。为令了知随行与相异所策励之名言，诸声显现且遣除他者而作表述，当了知彼事物之部分少许，由与他义相异故。声唯作表述与他义相异之具有差别者之事物等，如是宣说。差别与当成差别之事物则非也。若尔，唯示随行，唯示非地，仅由此即可了知声之名言耶？此非有，以于唯一随行，若无当遍舍者，则定是无果之显示故；如是，于一当遍舍者，亦无少许安住。无相异者之随行亦无，无随行者之相异亦无，以了知自义者乃是随行，而此亦不可能无相异故。从自义而断除他义乃是相异，然亦不应于无随行而观察之。是故，从声而遮遣彼之外者，与宣说何义之作用二者则无，以自义乃是各别之体性故，仅由宣说彼，即可了知遮遣彼之外者故。如云此乃此之兄弟，兄弟即是二者，故于一者说为兄弟，然若无，则不生，故纵使来一，亦了知是兄弟，如是于当分别之二者，分别即是二者，故纵使策励一分别，亦以无则不生故，彼即是从他者相异。是故，又凡听闻能遣除他义者，彼遮遣唯是已用义者，故谓为自义而当寻觅他声，此亦不应理，以声唯能了知自义，且为了知之义，以于彼无则不生故，即能了知他义相异也。
English
The necessity of this has been explained. Furthermore, even if one distinction is urged, it is understood to be different from others. In order to understand the terminology urged by following and differing, the sounds appear and express by eliminating others. Some parts of that object should be understood as different from other meanings. Sound only expresses objects that are different from other meanings, and so on. Distinctions and objects to be distinguished are not. If so, is it not possible to understand the terminology of sound only by showing what follows, only by showing what is not earth? This is not the case, because if there is nothing to be completely abandoned in the only following, it is indeed a fruitless manifestation; likewise, there is no dwelling in some of the things to be completely abandoned. There is no following without difference, and there is no difference without following, because understanding one's own meaning is following, and this is not possible without difference. Separating other meanings from one's own meaning is difference, but it should not be examined without following. Therefore, there is no such thing as rejecting others from sound, and the function of expressing what it means, because one's own meaning is a separate nature, so only by expressing it can one understand the rejection of others. For example, when it is said that this is this person's brother, the brother is both of them, so even if one is called a brother, if there is none, it will not be born, so even if one comes, it is understood as a brother, so in the two to be distinguished, the distinction is both of them, so even if one distinction is urged, it is different from others because it does not arise without it. Therefore, again, whatever is heard eliminates other meanings, that negation is only the one who has already used the meaning, so it is said that another sound should be sought for the sake of understanding one's own meaning, which is also unreasonable, because sound only understands its own meaning, and for the meaning to be understood, because it does not arise without it, it understands the difference of other meanings.
Tibetan
་པས་སོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་སེལ་བ་ཁོ་ན་སྒྲའི་དོན་ནི་ཏེ་འགལ་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་པའོ། །ཡང་སྒྲའི་དོན་འདི་ཅི་ཞེ་ན། གང་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་སྤྱིའི་རྣམ་པ་འདི་ཡིན་ ཏེ། དེ་ཡང་བརྗོད་འདོད་ལ་མི་འཁྲུལ་ཞེས་པས་བརྗོད་འདོད་ལ་སྒྲ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་བཤད་དོ། །འོ་ན་སྤྱི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ན་དེས་ན་ཇི་ལྟར་བློའི་སྣང་བ་སྒྲའི་ཡུལ་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན། དེ་ཁོ་ན་སྤྱིར་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། འདིར་དབང་པོ་དང་སྣང་བ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམས་སམ། བདག་དང་དབང་པོ་དང་ཡིད་དང་དོན་དང་ཕྲད་པ་རྣམས་སྤྱི་མེད་པར་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཀྱང་གཟུགས་ཀྱི་ཤེས་པ་གཅིག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་ཤིང་ཤ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱང༌། ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་ན་ཡང་རང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་སད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། གཞན་ལས་ཐ་དད་པ་རྣམས་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། གང་དེའི་དབང་གིས་དེ་རྣམས་ཀྱི་དེར་སྐྱེ་བཞིན་པའི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་བསྒྲིབས་ཏེ། བདག་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་ཐ་མི་དད་པ་དེ་རྣམས་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས། དེ་རྣམས་ངོ་བོ་ཐ་མི་དད་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་སྟོན་ཏོ། །དེའི་སྣང་བ་ཐ་མི་དད་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་བཞིན་དང༌། དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་བཞིན་དང༌། གསལ་བ་ཐ་དད་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བཞིན་ཏེ། རྟོགས་པ་པོ་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་བྱས་པའོ། །བློ་ལ་ཡོངས་སུ་འཇུག་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུར་ཀུན་དུ་འཕྲོ་བ་ཉིད་དེ་ནི་རྟོགས་པ་པོས་བསམ་པའི་ངོར་སྤྱིར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །ད་ནི་ཅི་ལྟར་གཞན་སེལ་བའི་སྤྱི་སྒྲའི་དོན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། དེ་ཁོ་ན་ནི་གཞན་སེལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་ཇི་ཙམ་པས་ཕྱི་རོལ་རྣམས་ཀྱི་དོན་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་དེ་ཁོ་ན་གཞན་སེལ་བ་ཡིན་ཏེ། ལྡོག་པ་དང་གཞན་སེལ་བ་དང་དོན་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་རྣམ་གྲངས་རྣམས་ཡིན་ཞིང༌། ལྡོག་པ་ནི་ལྡོག་ལྡན་ལས་གཞན་དུ་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅི་ལྟར་གཞན་སེལ་བ་ཤེས་པའི་རྣམ་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་འཆད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་དེ་ལྟར་རྣ
Chinese
故如是遣除唯是语之义，谓无有相违也。又语之义为何耶？谓凡欲说之总相是也。又以于欲说不谬误故，说语于欲说为正量。设若总语之义是者，云何心之显现说为语之境耶？谓彼唯应立为总，云何耶？此处根与显现及作意等，或我与根及意与境相遇等，虽无总而各别，然如能生一识之色识，如是树、夏巴拉等之差别等，虽无互相随行，然由自所领受之门，凡能醒觉分别之习气者，彼等能生不异显现之分别识一也。又以所成立与能成立唯是一故，异于他者等及分别习气之自性为何者，以彼之力，彼等之于彼生起之体性各别者隐蔽，于自性之不异显现彼等上增益，以彼等体性不异之方式，以若干行相显示也。彼之不异显现为何者，如外境，如义作用，如光明各别而随行，为颠倒之觉悟者所执为外境也。于心完全趣入之事物等之如外境般周遍照耀者，是觉悟者于意前立为总也。今云何说为遣除他者之总语之义耶？谓彼唯是遣除他者也。云何以何量外境等之义自他者而返还，彼唯是遣除他者也。返还与遣除他者及义他者断除等者，是名目也。返还亦非谓异于返还具者，故云何外境之自相之体性转为如何遣除他者之了知行相之自性耶？谓无过失也。彼性即是思择者、讲说者等如是也。
English
Therefore, such elimination alone is the meaning of speech, which means there is no contradiction. Furthermore, what is the meaning of speech? It is said that it is the general aspect of what one intends to say. Moreover, because it is not mistaken about what one intends to say, speech is said to be a valid measure for what one intends to say. If the meaning of general speech is such, then how is the appearance of the mind said to be the object of speech? It should be established as general only. How so? Here, the faculties and appearances, as well as mental activities, or the self, the faculties, the mind, and the encounter with objects, although they are distinct without being general, they produce one consciousness of form, just as the consciousness of form does. Similarly, the distinctions of trees, Shapa trees, and so on, although they do not follow each other, through the gateway of one's own experience, those that awaken the habitual tendencies of discrimination produce one discriminating consciousness that appears non-different. Moreover, because what is to be established and what establishes are one and the same, whatever is the nature of those that are different from others and the habitual tendencies of discrimination, by the power of that, the distinct nature of their arising there is obscured, and the non-different appearance of oneself is superimposed on them. In the manner of their non-different nature, it is shown in some ways. Whatever is its non-different appearance is like an external object, like the function of meaning, like the distinct and following luminosity, which is grasped as an external object by those who are deluded in their understanding. That which shines everywhere like an external object among the things that completely enter the mind is what the understander establishes as general before the mind. Now, how is it said to be the meaning of general speech that eliminates others? It is said that it alone is the elimination of others. How, by what measure, does the meaning of external objects and so on revert from others? That alone is the elimination of others. Reversion, elimination of others, and cutting off the meaning of others, and so on, are names. Reversion is also not said to be different from the one who possesses reversion. Therefore, how does the nature of the self-character of external objects transform into the nature of the aspect of knowing how to eliminate others? It is said that there is no fault. That nature itself is how those who contemplate and explain it are.