Tibetan
ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ན་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་རིག་པས་བརྗོད་པ་སྦྱོར་བ་མིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ནི་དེས་བརྗོད་པ་བཟུང་ནས་དེར་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཅིང༌། བརྗོད་པ་ཟིན་པ་ན་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ དེ་མང་ལ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་པས་ཅི་ཞིག་ཅི་ཞིག་གིས་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཅེས་བརྡ་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་རིག་ནི་བརྗོད་པ་དང་འདྲེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་གང་ལ་སྒྲའི་བརྡ་མི་འཛིན་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་སྒྲ་སྦྱར་ནས་འཛིན་པར་མི་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་དྲི་ལ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཞིན། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ཡང་དེ་ཡང་དག་པར་རིག་པས་སྒྲའི་བརྡ་མ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མི་དམིགས་པའོ། །འདིར་འགའ་ཞིག་གཞི་མ་གྲུབ་པར་སྨྲ་བར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་ནི་རང་རིག་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ན། དེ་ཡང་རེ་ཞིག་ཤེས་པ་ལ་ཡང་མེད་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་ག་ལ་ཡིན། དེ་རྣམས་ནི་བདག་གཅིག་པུ་ལ་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་འདུ་བའི་ཕྱིར། དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་དེས་གཟུང་བར་བྱ་བའོ་ཞེས་པ་སྟེ། རང་ཉིད་གཞལ་བྱའི་ངོ་བོ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་གཞན་གྱི་ཡང་རིག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན། བདག་ཉིད་ག་ལས་ཡིན་ཞེའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཤེས་པར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་དེ་རྣམས་དེའི་རིག་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནར་མི་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཁོ་ན་དོན་རྣམས་ཀྱི་རིག་པར་བྱེད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་གང་ཞིག་གང་གི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ནི་དེའི་རིག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་གི་ཤེས་པ་རྟའི་བཞིན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའོ། །ཁྱབ་བྱེད་དང་འགལ་བའོ། །ཤེས་པ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་མོད། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལས་འདི་སྟེ། གང་དགའ་བ་དང་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ཁོ་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་བོ། །དངོས་པོ་ཚིམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཅན་ནི་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པར་ནི་དེ་རྣམས་ལ་ཡང་གྲུབ་སྟེ། དེ་ལ་ཤེས་པ་དང༌། བདེ་བ་ད
Chinese
是的。而且，由于贪欲等自性的本体本来就是不生的缘故。对于生起的贪欲等自性，以理智施加言说是行不通的。因为那样的话，它会抓住言说并在那里施加。而且，在抓住言说的时候，由于只是刹那的缘故， 对于众多，贪执等等也不存在，这样一来，以什么什么来施加呢？由于无法表达，所以贪执等等的自证不是与言说混合的。谁对什么不接受语言的表达，就不会把声音加在上面来接受，例如眼睛对气味的认识一样。对于贪欲等自性，理智也没有正确地抓住声音的表达。这是不见原因。在这里，有些人说基础没有成立。如果那样，就要成立没有自证的分别。而且，如果暂时在知识里也没有，那么对于不是知识本体的安乐等等又怎么会有呢？因为它们只是与唯一的自我一起聚集在知识里。具有聚集在一个意义上的，就是应该被抓住的，也就是说，自己只是可衡量的本体。因此，如果它们不是其他人的认识对象，那么自己又怎么会是呢？它们无疑应该承认安乐等等的相是知识，否则，它们就不会只是它的认识对象了。仅仅想要认识本身，并不是认识事物的方式，因为对于一切事物没有差别。因为会变成执持一切事物的过失。哪个知识离开了哪个的相，就不是它的认识对象，例如牛的知识像马一样。安乐等等的知识也离开了安乐等等的相。这是与周遍相违的。知识可以变成它的相，但是那又会怎么样呢？从那会变成这样：凡是具有喜悦和完全痛苦等等的相，那就是安乐等等，这样安乐等等就变成了知识的本体。具有事物满足等等本体的，对于它们来说，作为觉悟的本体也是成立的，因为对于它们来说，知识和安乐
English
Yes. Moreover, since the very nature of selfhood, such as desire, is inherently unborn. Even for the arising selfhood of desire and so on, it is not appropriate to apply speech with reason. Because in that way, it grasps the speech and applies it there. Moreover, when the speech is grasped, since it is only momentary, For the many, attachment and so on also do not exist, so how can one apply something with something? Since it is impossible to express, the self-awareness of attachment and so on is not mixed with speech. Whoever does not accept the expression of sound for something, will not add sound to it to accept it, just like the eye's perception of smell. For the selfhood of desire and so on, reason has not correctly grasped the expression of sound either. This is the non-perception of cause. Here, some say that the basis is not established. If so, then one must establish that there is no conceptualization of self-awareness. Moreover, if it does not even exist temporarily in knowledge, then how can it exist for happiness and so on, which are not the essence of knowledge? Because they only gather together with knowledge in the one self. Those who have gathered in one meaning are to be grasped, that is, oneself is only the object to be measured. Therefore, if they are not the objects of other people's knowledge, then how can they be oneself? They must undoubtedly acknowledge that the aspects of happiness and so on are knowledge, otherwise, they will not only become its objects of knowledge. Merely wanting to know itself is not a reasonable way to know things, because there is no difference for all things. Because it will become the fault of holding all things. Which knowledge is devoid of which aspect, is not its object of knowledge, for example, the knowledge of a cow is like a horse. The knowledge of happiness and so on is also devoid of the aspects of happiness and so on. This is contradictory to pervasion. Knowledge can become its aspect, but what will happen from that? From that it will become like this: whatever has the aspects of joy and complete suffering and so on, that is happiness and so on, so that happiness and so on becomes the essence of knowledge. Those who have the essence of satisfaction and so on, for them, it is also established as the essence of enlightenment, because for them, knowledge and happiness