Tibetan
་སོར་མངོན་པར་སྦྲེལ་ལོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡིད་དེ་ནི་མངོན་སུམ་མོ། །དེ་ལ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དབང་པོས་གཟུང་བ་ཁོ་ནའི་དོན་འཛིན་ནམ། དེ་ལས་གཞན་པའོ་ཞེས་པ་བརྟགས་པ་གཉིས་ཏེ། གལ་ཏེ་དང་པོ་ཡིན་ན་དེ་ལས་དེ་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། བཟུང་ཟིན་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཉིས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ལོང་བ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་དོན་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་ན་དེའི་ཚེ་མིག་ལ་སོགས་པ་མ་ཚང་བས་ཀྱང་མཐོང་བ་ཐོབ་བོ། །དེ་ཅི་འདྲ་བ་ཡིན་པ་དེ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། ཡིད་ཀྱང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་རྣམས་ཡིན་ ལ་ཡུལ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་པ་ལས་འཛིན་པའོ། །འོ་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡུལ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ། ཡུལ་སྨོས་པ་དེ་ཅིའི་དོན་ཡིན་ཞེ་ན། དམིགས་བཞིན་པ་མིན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་བཅད་པའི་དོན་དུ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཡུལ་དུ་འགྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་བཏགས་པས་དེའི་རིགས་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་བསྟན་པར་འགྱུར་གྱི། ཡུལ་དངོས་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དེ་རྣམས་ཅིའི་ཡུལ་ཞེ་ན། དེ་མ་ཐག་པ་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་སྟེ། སྐབས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ནའིའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་པ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་འགྱུར་རོ། །དེ་གང་གི་དམིགས་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་སྐད་བཤད་དོ། །ཚོགས་པ་དང་རྣམ་འགྱུར་དང་དྲུག་པའི་ཡང་འབྲུ་མང་པོ་པ་སྟེ། ཚིག་ཕྱི་མ་དབྱི་བ་ཡང་ངོ་ཞེས་པའི་ཚིག་ལས་ཚིག་སྡུད་དང༌། ཚིག་ཕྱི་མ་དབྱི་བ་ཡང་སྟེ། དཔེར་ན་གསེར་གྱི་རྒྱན་ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །གང་དེས་བསྐྱེད་པའི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མའི་ཁྱད་པར་དེ་དེའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་ཐ་སྙད་ཀྱི་བྱ་བ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཅི་ཞེ་ན། ཆོས་ཅན་གནས་པ་ལ་ཆོས་གཞན་ལྡོག་པ་ན། ཆོས་གཞན་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གྲངས་ཅན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དབང་པོའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྐད་ཅིག་དམིགས་པའོ་ཞེས་པའོ། །འདིས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོན་སྤངས་སོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་དེའི་ཡུལ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དེའི་གང་དེ་མ
Chinese
即刻便能现前结合。无分别念的意，是现量。对此，意的识是否只执取根所取的境？还是执取其他的呢？这是两种考察。如果说是前者，那么由此它就只能成为非量，因为是执取已取之物，如忆念等。如果说是后者，那么此时盲人等也能执取境了。如果意的识不依赖根识而完全趣入外境，那么此时即使眼等不全也能获得见。那是怎样的呢？这要说明，即“意也”等，色等也是那些 并且也是境等，从中执取。那么色等不只是境吗？说境有何用呢？是为了简别非所缘的色等，不是所应识知的，就不能成为境。以近取，仅以其同类才显示为境的名称，但不是境的实物本身。又，那些是什么的境呢？是紧随的根识的境，因为是当时的情况，所以只是它的境。色等境的变相，是色等境的变相。那是谁的所缘，就那样说了。集合、变相和第六也都是多义的，词尾省略也是。从“词尾省略也是”这句话中，有词的省略，词尾省略也是，例如“金饰”一样。由它所生的后一刹那的差别，称为它的变相，境的变相是什么呢？如果法性存在，而其他法性退转，其他法性并不显现，因为遮止了数论派所考察的完全变化。因此，应这样说：根识的境所生的紧随的色等刹那是所缘。这便避免了非量的过失。又，为什么它的境是决定的呢？因为它的那个
English
It is immediately and manifestly connected. The mind without conceptualization is direct perception. Regarding this, does the consciousness of the mind only grasp the objects apprehended by the senses? Or does it grasp something else? These are two investigations. If it is said to be the former, then it can only become non-valid cognition, because it grasps what has already been grasped, like memory and so on. If it is said to be the latter, then at that time, even the blind and others would be able to grasp objects. If the consciousness of the mind, without relying on sense consciousness, fully engages with external objects, then at that time, even with incomplete eyes and so on, sight would be obtained. What is that like? That should be explained, that is, "mind also" and so on, forms and so on are also those and are also objects and so on, from which they are grasped. Then, are forms and so on not just objects? What is the purpose of mentioning objects? It is to distinguish forms and so on that are not objects of focus, those that are not to be known are not transformed into objects. By approximation, only those of its kind are shown as the name of object, but not the actual object itself. Again, what are those objects of? They are the objects of the immediately preceding sense consciousness, because it is the situation at that time, so it is only its object. The transformation of forms and other objects is the transformation of forms and other objects. It is said to be the object of whatever it is. Collection, transformation, and the sixth are also polysemous, and the omission of the final word is also. From the sentence "the omission of the final word is also", there is the omission of words, and the omission of the final word is also, like "gold ornament". The difference of the later moment generated by it is called its transformation, what is the transformation of the object? If the nature of a phenomenon exists, and other natures of phenomena recede, other natures of phenomena do not appear, because the complete change investigated by the Samkhya school is prevented. Therefore, it should be said: the immediately following moment of forms and so on, generated from the object of sense consciousness, is the object of focus. This avoids the fault of non-valid cognition. Again, why is its object definite? Because that of it
Tibetan
་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱི་ཁྱད་པར་དེ་ནི་རང་གི་ཡུལ་གྱིས་ཉེ་བར་བསྐྱེད་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་གི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་ཁོ་ནས་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཁོ་ནའི་ཡུལ་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་རྟོགས་པར་གྱིས་ཤིག །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པས་འཇུག་པ་ཞེས་པ་སྟེ། འདིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། །རྣམ་པ་ནི་སྣང་པའོ། །དེ་ཡང་གང་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་པས་དེ་ རྣམ་པར་བཅད་པའི་ཆེད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་པ་སྨོས་སོ། །གང་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྣམ་པ་ཡིན་པ་དེ་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ། །དེ་ཡང་ཅི་ཞེ་ན་སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པས་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་སྟེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་དེས་ཞུགས་ཤིང་སྐྱེས་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པའོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའོ་ཞེས་པའོ། །འདིས་ཀྱང་ལོང་བ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་དོན་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་བསལ་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམས་ལ་རང་དབང་དུ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དབང་པོའི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ལ། ལོང་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་པས་དེ་མེད་དོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་རང་རིག་པའོ་ཞེས་པ་སྟེ། རང་ཉིད་ལ་རིག་པ་ནི་རང་རིག་གོ །འདིས་རིག་པར་བྱ་བས་ན་རིག་པ་སྟེ། འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཡང་དག་པར་བཤད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གསལ་བ་རྣམས་བདག་ཉིད་ཡང་དག་པར་རིག་པར་བྱེད་དེ། བདག་ཉིད་རིག་པ་ཞེས་ཀྱང་བསྟན་པར་བྱ་བ་རྣམས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་དེ་ནི་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཚད་མའོ། །གང་ཡང་རིག་པ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་རང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ནི་དེའི་འབྲས་བུར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བདག་ཉིད་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་གཞལ་བྱའོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི་གསལ་བའི་རིག་པ་བསྟན་པའི་དོན་ཏེ། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རིག་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་དེ་ལ་བརྡ་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ལ་བརྡ་བྱེད་པར་ནུས་ཤིང༌། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་མ་སྐྱེས་པ་ནི་རིག་པས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཡང་མ་
Chinese
直接因的差别是，自己的境所亲近生起，那直接的色等刹那的同时作用者，仅仅由它产生。因此，要知道它具有如所说那样的境。以体验的方式进入，意思是，由此被体验叫做体验。方式是显现。又因为存在忆念等不具有体验方式的情况，所以为了断除它而说了体验。哪个的体验是方式，就那样说它。那是什么呢？如前所说的道理，仅仅是根识，即以体验的方式进入并产生，就是进入体验的方式。可以这样说，根识是从它的直接因产生的。这也排除了有人说盲人等也能执持义。因为它们不是自主地进入外境，而是依赖于根的条件。而且盲人等也没有根识，所以它不存在。对于贪欲等也说是自证，意思是，自己对自己的认知就是自证。由此，因为是被认知，所以是认知，在执持的方式中正确地宣说，就是体验的自性。因为是体验的自性，所以贪欲等以体验的自性而极度明显，它们如实地认知自性，也应被指示为自性认知。因此，体验的自性是这些的量。任何认知事物自性的自证的自性，都应被认知为它的果，自性是它们的所量。说贪欲等是为了指示明亮的认知，因为所有知识的自性认知本身就是现量。无分别性是因为不能对它进行表达。能够对作为境的事物进行表达，而贪欲等的自性未产生，也不是由认知作为境。
English
The difference of the immediately preceding condition is that which is closely generated by its own object, and only the momentary co-actor of the immediately preceding form, etc., generates it. Therefore, understand that it possesses the object just as it is said. Entering through the mode of experience means that which is to be experienced by this is called experience. The mode is appearance. Also, because there are cases where memory and others do not have the mode of experience, experience is mentioned in order to eliminate it. That whose experience is the mode is spoken of in that way. What is that? According to the reasoning mentioned earlier, it is only sense consciousness, that is, entering and arising through the mode of experience is entering the mode of experience. It can be said that sense consciousness arises from its immediately preceding condition. This also refutes the statement that even the blind and others can grasp objects. Because they do not enter external objects independently, but rely on the conditions of the senses. Moreover, the blind and others do not have sense consciousness, so it does not exist. It is also said that attachment and others are self-aware, meaning that knowing oneself is self-awareness. By this, because it is to be known, it is knowledge, and it is correctly declared in the mode of grasping, which is the very nature of experience. Because it is the very nature of experience, attachment and others are extremely clear with the nature of experience, and they truly recognize their own nature, and should also be indicated as self-awareness. Therefore, the nature of experience is the measure of these. Any knowledge that is the nature of self-realization of the essence of things should be known as its result, and the nature is the object to be measured of them. Mentioning attachment and others is for the purpose of indicating clear knowledge, because the self-awareness of the nature of all knowledge is itself manifest. Non-conceptualization is because it cannot be expressed. It is possible to express what has been made an object, and the nature of attachment and others has not arisen, nor is it made an object by knowledge.