Tibetan
ར་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་ཁོ་ནར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། །སྨྲས་པ་ཡང་ཞེས་པ། སྤྱོད་ཡུལ་ལས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་སེལ་ཞིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་གཞུང་འཛུགས་ཏེ། ཆོས་ཅན་གཅིག་མིན་ངོ་བོ་ནི། །ཞེས་སོ། །དོན་གཞན་ལས་ལོག་པ་ལ་བརྟེན་པས་གང་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་བརྟགས་པ་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཤེས་བྱ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་ལ་ལྟོས་པས་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི། ཡང་དངོས་པོར་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་འདི་ནི་ཆ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་བརྟགས་པའི་དབྱེ་བ་དེ་རྣམས་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ཁོ་ནའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་གསུངས། དབང་པོ་ལས་རྟོགས་ཀུན་དུ་མིན། །ཞེས་པ་སྟེ། དབང་པོ་ལས་ཞེས་པ་ལ་རྒྱུ་ལ་ལྔ་པའོ། །ལག་པ་ཕྱིས་པ་ལ་ཡང་ནའོ། །དབང་པོའི་རྒྱུ་ལས་སམ་ཡང་ན་དབང་པོ་ཐོབ་པར་བྱས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དག་གིས་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་དེའི་དམིགས་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཡིན་ཞེ་ན་གསུངས་པ། རང་གིས་རིག་བྱ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པའོ། །བསྟན་བྱ་མིན་ན་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པའོ། །ཡང་ན་རང་གིས་རིག་བྱ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལ། དེའི་རང་བཞིན་ནི་ཅི་ཡིན་བ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། བསྟན་བྱ་མིན་པ་ཞེས་པ་སྟེ། བསྟན་བྱ་མིན་པ་ཉིད་ནི་དེའི་ཤེས་པ་དག་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སེམས་སོ། །དེ་ལྟར་ནི་གང་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་བ་དང་གང་དབང་པོ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། འདི་དག་གི་སོ་སོར་སྣང་བ་ནི་ཐ་དད་དེ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་དབང་པོའི་བྱ་བ་ ཅན་ལ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལ་གསལ་བའི་རྣམ་པས་སོ་སོར་སྣང་བ་དེ་ལྟར་ནི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ལ་མེད་དེ། གལ་ཏེ་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཁོ་ན་བསྟན་པར་བྱ་བར་འགྱུར་ན་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ལ་ཡང་དེ་ལྟ་ཁོ་ནར་སོ་སོར་སྣང་བར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གང་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སྣང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྒྲ་དོན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཐ་དད་པའི་ཤེས་པའི་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དཀར་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བསྟན་བྱ་ནི་དབང་པོའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །གང་གང་ལས་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་གཟུང་བྱ་དེ་ནི་དེ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དཔེར་ན་རྟ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཤེས་པའི་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཧེ་བཞིན། སྒྲའི་ཡུལ་དཀར་པོ
Chinese
那一切都将同时被理解，这就是它的意思。又说，所谓“说”，是为了消除对行境的颠倒理解，并且唯有无分别念才是建立宗义的根本。所谓“法性非一性”，就是这个意思。由于依赖于与他者的区别，凡是对于法的各种差别的考察，比如总体的自性、所知等，都是相对于它们的多种自性而言的。此外，就事物而言，具有色等特征的法性，并不是具有部分的。那些考察的区分，仅仅是分别意识的对境，而不是其他任何东西的对境，这是导师所说的。所谓“非由根识遍知”，意思是说，所谓“由根识”，其中“由”是第五格的用法。就像“用手擦拭”中的“用”。从根识的原因出发，或者说，通过获得根识，无论如何都不会以自相和共相来把握，这就是它的意思。那么，它的对境是什么样的呢？导师说：“由自证知”等等。所谓“由自证知”，就是非普遍性的。如果不是所诠释的，那就不是所表达的。或者说，如果说“由自证知”，那么，它的自性是什么呢？回答说：“非所诠释”，因为非所诠释本身就是因为它们的知识具有不同的自性，我是这么认为的。因此，凡是从声音产生的知识和凡是从根识产生的知识，这些各自的显现是不同的，因为它们是清晰的和不清晰的。就像在具有根识作用的事物中，事物的自性以根识的清晰方式各自显现，而声音产生的知识中却没有。如果仅仅是根识的行境需要被指示，那么从声音产生的知识中也会以同样的方式各自显现，但事实并非如此。凡是从声音产生的知识中不显现的，那也不是声音的意义。因此，由于是不同方式的知识的所取，所以用名称所指示的白色等不是根识的对境。凡是从任何事物中以不同方式的知识所取，那一定不是它，比如从马中以不同方式的知识所取的是水牛。声音的对境是白色。
English
That all will be understood at once, that is what it means. It is also said that the so-called "saying" is to eliminate the inverted understanding of the realm of activity, and only non-conceptualization is the foundation for establishing the tenet. The so-called "Dharmata is not one nature" is what it means. Because it relies on the distinction from others, all the examinations of the various differences of dharma, such as the general nature, knowable, etc., are relative to their multiple natures. In addition, in terms of things, the dharmata with characteristics such as form is not with parts. Those distinctions of examination are only the objects of discriminating consciousness, not the objects of anything else, as the teacher said. The so-called "not known by sense consciousness everywhere" means that the so-called "by sense consciousness," where "by" is the usage of the fifth case. Just like "wiping with a hand" in "with." Starting from the cause of sense consciousness, or through obtaining sense consciousness, in any case, it will not be grasped by its own characteristics and common characteristics, that is what it means. So, what is its object like? The teacher said, "Known by oneself," and so on. The so-called "known by oneself" is non-universality. If it is not what is to be explained, then it is not what is to be expressed. Or, if it is said "known by oneself," then what is its nature? The answer is: "Not what is to be explained," because not what is to be explained itself is because their knowledge has different natures, I think so. Therefore, all the knowledge that arises from sound and all the knowledge that arises from sense consciousness, these respective appearances are different, because they are clear and unclear. Just like in things with the function of sense consciousness, the nature of things appears separately in a clear way of sense consciousness, but the knowledge arising from sound does not have it. If only the realm of activity of sense consciousness needs to be indicated, then the knowledge arising from sound will also appear separately in the same way, but that is not the case. Whatever does not appear in the knowledge arising from sound is also not the meaning of sound. Therefore, since it is the object of knowledge in different ways, the white and so on indicated by names are not the objects of sense consciousness. Whatever is taken by knowledge in different ways from anything, it must not be it, such as what is taken by knowledge in different ways from a horse is a buffalo. The object of sound is white.
Tibetan
་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལའང༌། དབང་པོའི་ཡུལ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་གཟུང་བྱ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་བྱེད་དང་འགལ་བའོ། །དེ་ལྟར་འགྱུར་མོད་ཀྱི་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་རྟེན་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་དང༌། སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ནི་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྟེན་ཐ་དད་པ་ལས་ཡུལ་གཅིག་པ་ཉིད་ན་ཡང༌། དེ་དག་གི་སྣང་བ་ཐ་དད་པའོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན། ཅི་ལྟར་ད་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དོན་ཐ་དད་པ་ཞེས་ཁྱེད་ཅག་ལ་ངེས། དེར་ཡང་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ནི་རྟེན་གྱི་དབྱེ་བ་ལས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ནུས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཁོ་ནའི་ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཞིང༌། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ནི་ཕན་ཚུན་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅིའི་ཡང་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མེད་པས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་ཤེས་བྱ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་དང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དག་ཡུལ་གཅིག་མ་ཡིན་ན། གང་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་བ་ལང་ངོ་ཞེས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་བ་ལས་རྟོགས་ནས་ཕྱིས་གསལ་བའི་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་པོས། གང་འདི་ནི་བདག་གིས་ཐོས་པའོ། །འདི་ནི་འདིའོ་ཞེས་པ་འདི་ལྟ་བུར་ཅི་ལྟར་རྟོགས། བ་ལང་འོན་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པ་ན་དབང་པོའི་ཡུལ་ཁོ་ན་ལ་ཡང་ཅི་ལྟར་འཇུག །གཞན་ཉེ་བར་དམིགས་པ་དང་ལྡན་ པས་གཞན་ལ་དེ་ཁོ་ན་འདིའོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མེད་ཅིང༌། གཞན་ལ་སྐུལ་བ་ན་གཞན་དུ་འཇུག་པ་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། སྒྲ་ལས་དབང་པོའི་ཡུལ་ལ་དེ་ལྟར་རྟོག་པ་དང་འཇུག་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་ཡུལ་གཅིག་པའོ་ཞེས་པའི་རྟོག་པ་གང་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའི་འཆད་པ་པོ་རྣམས་ནི་ཡུལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ལྟ་བུ་བྱེད་ཀྱི། ཐ་སྙད་བྱེད་པ་པོ་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པས་སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་དོན་དག་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ཤིན་ཏུ་འཕྲོས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་བསྟན་བྱ་མིན་པའི་ངོ་བོ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཏེ། རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་རྟོག་པ་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྒྲ་དང་ཡུལ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་ཡུལ་ངེས་པར་བསྟན་པས་ཀྱང་མངོན་སུམ་རྣམ་པར་རྟོ
Chinese
乃至等等，也是与根境相异之识的所取。这是与遍行相违的。虽然如此转变，但根识的所依是眼等，以及由声音所生的。因此，即使所依不同，境却是相同的。如果说，它们的显现是不同的。如果这样说，那么，你们如何确定眼识等是不同的事物呢？在那里，也可以说，它们的境是唯一的，而显现不同是由于所依的差别。如果说，因为随顺某些事物的相状，只有由声音所生的才是唯一的境，而眼识等则不是，因为它们之间没有任何随顺事物相状的，那么，不是的，因为在那里也有随顺所知等。如果由声音所生的和根识不是同一个境，那么，对于那些指示说“具有尾巴等的是牛”的人，从牛的指示中理解，后来看到清晰的差别的人，如何理解“这是我听到的，这是这个”这样的话？当说“聋牛”时，又如何只对根境起作用？对于其他具有近取作用的人来说，不可能理解“这就是那个”，而且劝导他人时，让他人进入也是不合理的。声音也能对根境产生这样的理解和作用。因此，认为它们的境是相同的这种想法也是不合理的。那些真正辨析事物本性的论师们会这样区分境，而不是那些使用名称的人。因为他们过于执着于事物本性，将显现和所要辨别的事物合为一体而使用名称，这是非常过分的。因此，自己所要认识的、不可指示的自性是现量的境。对于这样的相状，分别念也是不会产生的，因为它是与声音同一个境。通过确定境，也能对现量进行分别念。
English
Even things like that are objects of cognition that are distinct from the sense objects. This contradicts the pervasive. Although it changes like that, the basis of sense consciousness is the eye and so on, and what arises from sound. Therefore, even though the bases are different, the objects are the same. If you say that their appearances are different, then how do you determine that eye consciousness and so on are different things? There, it can also be said that their object is only one, and the different appearances are due to the difference in the bases. If you say that because it follows some aspects of things, only what arises from sound is the only object, and not the eye consciousness and so on, because they do not follow any aspects of things with each other, then no, because there too there is only following knowable things and so on. If what arises from sound and sense consciousness are not the same object, then for those who indicate and say, "That which has a tail and so on is a cow," how does one who understands from the indication of a cow and later sees a clear difference understand something like, "This is what I heard, this is this"? When saying "deaf cow," how does it only act on the sense object? For others who have an object of apprehension, it is impossible to understand "this is that," and it is also unreasonable to make others enter when persuading others. Sound can also produce such understanding and action on the sense object. Therefore, the thought that their objects are the same is also unreasonable. Those who truly analyze the nature of things, the teachers, make such a distinction of objects, not those who use names. Because they are too attached to the nature of things, they combine the appearance and the thing to be distinguished into one and use names, which is very excessive. Therefore, the self-nature that is to be known by oneself and cannot be indicated is the object of direct perception. Conceptual thought does not arise for such an appearance, because it is the same object as sound. By determining the object, one can also have conceptual thought about direct perception.