Tibetan
ང་བ་ཙམ་གྱིས་བཟློག་པ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་ན། གཅིག་ཉིད་དུ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་ནི་རྣམ་པར་ལྡན་པ་སྐྱེ་གནས་མེད་པ་སྔོན་མ་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་པས་བཟློག་པས། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཉིད་འཐོབ་བོ་ཞེས་པ་འདི་ལྟ་ན་ཡང་མི་འདོད་པ་ལྟུང་བ་ལས་མི་གྲོལ་ལོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་ན་སྣ་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་དག་གི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེས་པ་གཞན་འགོད་དོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན་དེའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ལ་མིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཞེས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་དང་སྣ་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལའོ། །གང་གི་ཚེ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐའ་གཅིག་པ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་སྣ་ཚོགས་པའི་ངོ་པོའི་རྣམ་པར་ལྡན་པ་ལས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། གང་གི་ ཚེ་སྣ་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མཐའ་གཅིག་པའི་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྣམ་པར་ལྡན་པ་ལས་སྣ་ཚོགས་པའི་ངོ་བོའི་རྣམ་པར་ལྡན་པ་ཐ་དད་དེ། ཕན་ཚུན་ཤིན་ཏུ་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐར་གཅིག་པ་མེད་ཅིང༌། སྣ་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མཐའ་གཅིག་པ་མེད་པ་དེའི་ཚེ། དེ་དག་ཐ་དད་པ་མི་རིགས་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་པས། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྣམ་པར་ལྡན་པ་གཅིག་ཁོ་ནར་ཐལ་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་ན་བཟློག་པའི་ཐལ་པར་འགྱུར་བ་རིགས་ཤེ་ན་གསུངས་པ། འགྱུར་ཏེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ། གང་ཐ་མི་དད་པ་དེ་རྣམས་སྐྱེ་གནས་མེད་པ་སྔོན་ནམ་ཅན་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་ཅི་ཞེས་ན་རྒྱུ་གཅིག་སྔོན་མ་ཅན་རྣམས་སོ་ཞེས་པ་གང་འདི་མཐའ་གཅིག་པའི་ངེས་པ་སྟེ། དེ་ལས་བཟློག་ན་གཅིག་སྔོན་མ་ཅན་ཉིད་མེད་ན་བསལ་བ་ནི་ཐ་དད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་རིགས་ཏེ། དཔེར་བྱས་པ་རྣམས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མཐའ་གཅིག་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་ན། མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཡོངས་སུ་ལྷག་པ་བཟློག་པ་ལ་ཞེས་པ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མིན་གྱི། ཡོངས་སུ་ལྷག་མ་ལས་གསལ་བ་འདི་གཙོ་བོ་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེའོ་ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཡོངས་སུ་ལྷག་མ་ནི་རིགས་སོ་ཞེས་པའི་བསམ་པའོ། །འདི་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་བ་ལ་སོགས་པས། དེ་ལྟར་ཡང༌། ཡོངས་སུ་ལྷག་མ་བཟློག་པ་ལ། །ཞེས་པ་འདིས་དོན་གསལ་བར་བྱེད་དེ། རིགས་གཅིག་པ་རྣམས་གཅིག་སྔོན་མ་ཅན་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པས་ཞེས་པས། ཐ་མི་དད་པ་རྣམས་གཅིག་སྔོན་མ་ཅན་ཉི
Chinese
若仅以遮遣而执为增益，则于唯一性中，若定执一端，则于具足生住灭等前际者，亦未曾见，如是遮遣，则谓能得共相与差别相，如是观之，亦不能脱离不欲之堕。若随顺之，则将安立种种体性之过失等。何以故？谓因此而宣说，于彼非也等，于彼者，谓于随顺及种种体性也。无论何时，若欲随顺一端，则于具足种种体性者，随顺将变为异体。无论何时，若欲种种体性一端，则于具足随顺者，具足种种体性将为异体，以彼等彼此体性极不相符故。无论何时，若于差别诸法，随顺非唯一，且种种体性亦非唯一，则彼等不应成异体，如是，则具足共相与差别相之法，将成唯一之过失。若尔，如何能成遮遣之过失耶？谓宣说，转变等，凡不异体者，彼等非生住灭等前际者，若尔云何？谓一因之前际者，此乃唯一性之定执。若遮遣彼，若无一前际者，则遣除将成异体之过失，譬如所作诸法，以无常性为唯一故，若声为无常性之遮遣，则将成非所作性之过失。如是，亦于圆满增益之遮遣中，不如实宣说。此非从无而生，乃从圆满余者而显现，此唯从主要者而生也。如是，圆满余者乃是种类之意。如是等，如是，于圆满增益之遮遣中，此能明晰其义，谓以一类者，能推知为一前际者，如是，不异体者，乃一前际者。
English
If, merely by negation, one clings to it as an imputation, then in oneness, if one definitively clings to one extreme, then even among those possessing origination, duration, cessation, etc., with a prior limit, it has not been seen. Such negation, it is said, obtains the common characteristic and the particular characteristic. Viewing it in this way, one cannot escape the downfall of undesirability. If one follows along, then one will establish faults such as the nature of various kinds. Why? Because it is said for that reason, "Not that," etc. "That" refers to following along and the nature of various kinds. Whenever one desires to follow along with one extreme, then for those possessing various kinds of nature, following along will become a different entity. Whenever one desires one extreme of various kinds of nature, then for those possessing following along, possessing various kinds of nature will be a different entity, because their respective natures are extremely incompatible. Whenever, for the various particulars, following along is not unique, and the nature of various kinds is also not unique, then it is not reasonable for them to become different entities. Thus, the phenomena possessing common and particular characteristics will become the fault of being only one. If so, how can it become the fault of negation? It is said, "Transformation," etc. Those that are not different entities are not those with a prior limit of origination, duration, cessation, etc. If so, what? Those with a prior limit of one cause. This is the definitive clinging to uniqueness. If one negates that, if there is no prior limit of one, then the elimination will become the fault of being a different entity. For example, all phenomena that are made are unique in their impermanence. If sound is a negation of impermanence, then it will become the fault of being unmade. Likewise, in the negation of complete imputation, it is not spoken of as it is. This does not arise from nothing, but appears from the complete remainder. This arises only from the principal one. Thus, the complete remainder is the intention of the kind. In this way, etc., in this way, in the negation of complete imputation, this clarifies the meaning, that by those of one kind, one can infer that they are of one prior limit. Thus, those that are not different entities are those of one prior limit.
Tibetan
ད་དུ་མཐའ་གཅིག་པ་རྗེས་སུ་བརྗོད་དོ། །མེད་པ་སྔོན་མ་ཅན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཅེས་པ་གཅིག་སྔོན་མ་ཅན་ཉིད་མེད་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་གཅིག་སྔོན་མ་ཅན་ཉིད་མེད་ན་ཡོངས་སུ་བའི་ལྷག་མ་ལས་ཐ་དད་པར་ཐལ་བར་རིགས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་དེ་ཡོངས་སུ་བའི་ལྷག་མའི་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་བྱ་ནས་སོ། །ཡོངས་སུ་ལྷག་མ་ལས་གཅིག་སྔོན་མ་ཅན་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མ་ཡིན་ཞེ་པ། གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ཕན་མི་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་ནི་མེད་པ་ ལས་སྐྱེ་ན་སྐྱེ་གནས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱེད་པ་ན། རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ཕན་པ་ཅི་ཡང་བྱས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང༌། རྣམ་པར་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་དག་གི་ཐ་མི་དད་པར་སྟོན་ཏེ། དེ་ལའི་སྒྲས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་བ་ལ་སྙེག་གོ །གལ་ཏེ་གསལ་བ་ལ་ནི་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་ན་སྐྱེ་གནས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ན། ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་རིགས་གཅིག་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་རིགས་གཅིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་གཅིག་སྔོན་མ་ཅན་ནི་གསལ་པའོ་ཞེས་པ་དག་གི་དོན་འདི་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དང་བཟློག་པས་ཉེ་བར་སྐྱེའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ལྡན་པ་དང་བསལ་ཏེ་འོངས་པ་དག་གི་ཐ་དད་པ་མེད་དེ། གཉིག་ལ་ངག་གི་དོན་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་གང་བརྗོད་པ་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ལྡན་པ་ལྔ་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་བྱས་ནས་སླར་ཡང་བསལ་ཏེ་འོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱའོ་ཞེས་པ་འདི་མི་རིགས་སོ། །སྦྱོར་བ་ཡང་འདི་ལྟར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གཙོ་བོ་སྔོན་མ་ཅན་དུ་གསལ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞིང༌། དེ་མི་འདོད་པ་རྣམས་ལ་མི་འདོད་པ་འབབ་པར་ཉེ་བར་སྟོན་པས་སྦྱོར་བ་འདི་ལྟར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་ནི་གཅིག་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་པ། གང་གི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་ན། ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཟློག་པར་འགྱུར་ཏེ། འདིར་ཡང་གཅིག་སྔོན་མ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་རིགས་གཅིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་ཁྱབ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་རིགས་གཅིག་དང་ལྡན་པ་རྣམས་གཅིག་སྔོན་མ་ཅན་ཉིད་དུ་མཐོང་གི །མེད་པ་སྔོན་མ་ཅན་མ་ཡིན་ཞིང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་སྔོན་མ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་གཅིག་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཞེས་པ་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་ན་ཞེས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་སྔོན་མ་ཅན་ཉིད་
Chinese
现在就来详述唯一性。所谓“无有先有性”等等，是指没有唯一先有性。如果不存在唯一先有性，那么理应推论为与完全剩余不同，因为唯有它才是完全剩余的境。如果不能从完全剩余来推断唯一先有性，那是因为论证没有帮助。如果说显现是从无有中产生，那么由于没有产生之处，就会变成不同。因为随同的论证没有任何帮助。从“而且”等等也可以显示，不具足各种形态的事物并非不同，其中的“那”字表示趋向于随同的“也”。如果显现是从无有中产生，那么由于没有产生之处，就会推论为不同。但并非存在不同，那么是什么呢？是同一种类完全随同。因此，由于同一种类随同，所以“唯一先有的因是显现”等等的意义，会因推论和反驳而近似产生。因此，具足各种形态和排除而来的事物并非不同，因为两者的语言意义相同。因此，再次所说的是，像这样，在完全把握这五种具足各种形态的事物之主要部分后，再次进行排除而来的事物，这样做是不合理的。连接词也像这样等等，要论证主要部分是显现的先有，并且通过显示不希望者接近不希望的结果，来这样连接。如果显现不是从一产生，那么，因为不存在周遍作用的事物，所以周遍作用就会颠倒。在这里，唯一先有性周遍于同一种类随同，因为具有同一种类的事物被视为唯一先有性。无有先有性不是，自在天等等也不是先有性。因此，应该像这样说“如果不是从一产生”。那么，难道不应该说“如果从无有中产生”吗？因为存在有先有性。
English
Now, let's elaborate on the singularity. The so-called "non-existent prior nature," etc., refers to the absence of a singular prior nature. If there is no singular prior nature, then it is reasonable to infer that it is different from the complete remainder, because it alone is the object of the complete remainder. If the singular prior nature cannot be inferred from the complete remainder, it is because the argument does not help. If it is said that manifestation arises from non-existence, then because there is no place of origin, it will become different. Because the accompanying argument does not provide any help. From "and also" etc., it can also be shown that things that do not possess various forms are not different, and the word "that" in it indicates tending towards the accompanying "also." If manifestation arises from non-existence, then because there is no place of origin, it will be inferred to be different. But there is no difference, so what is it? It is the same kind that completely accompanies. Therefore, because the same kind accompanies, the meaning of "the singular prior cause is manifestation" etc., arises approximately through inference and refutation. Therefore, things that possess various forms and those that come after being excluded are not different, because the linguistic meanings of the two are the same. Therefore, what is said again is that, like this, after fully grasping the main part of these five things that possess various forms, it is unreasonable to do things that come after exclusion again. Connectives are also like this etc., to argue that the main part is the prior existence of manifestation, and to connect in this way by showing that the unwanted approaches the unwanted result. If manifestation does not arise from one, then, because there is no object of pervading action, the pervading action will be reversed. Here, the singular prior nature pervades the accompanying of the same kind, because things that possess the same kind are regarded as the singular prior nature. Non-existent prior nature is not, and Ishvara etc. are also not prior nature. Therefore, it should be said like this, "If it does not arise from one." Then, shouldn't it be said, "If it arises from non-existence?" Because there exists existent prior nature.