Tibetan
་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །གང་འདིར་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པ་ཞེས་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལ་བརྟེན་པའོ།། ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མཚུངས་ན་ཡང་འདི་ནི་ཁྱད་པར་ཏེ། འདི་རྣམས་ལ་གང་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པ་དེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ལ་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་གསུངས་པ། གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། །དཔེར་ན་རྩོལ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཐེ་ཚོམ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཞིང༌། བྱས་པ་ཉིད་ལ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པ་བཞིན་ཏེ། མ་བྱས་པ་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རེག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དག་ལ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་སྟེ། བྱ་བ་མེད་པ་ཉིད་ལ་ནི་བྱ་བ་དང་བཅས་པ་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གང་གཉི་ག་ལ་བརྟེན་པར་མི་འགྱུར་བ་དཔེར་ན་མཉན་བྱ་ཉིད་དང་གཞན་བྱ་ཉིད་ལྟ་བུ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གཞན་ལ་ཡང་ངེས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལས་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ཡང་མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཅི་ལྟར་ན་གཉི་ག་བརྟེན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་གྱུར་པ་དེས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་འགའ་ཞིག་ཏུ་འཇུག་པར་བྱ་བ་འམ། འགའ་ཞིག་ལས་ལྡོག་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་སྐད་དུ་བཤད་དོ་ཞེས་པས་སྐྱོན་མེད་དེ། ཡོད་ན་ཡང་དེ་དག་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་ངེས་པར་མ་བྱས་པ་དེ་སྲིད་དུ་མེད་པ་དང་མཚུངས་པ་དག་སྟེ། རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་རྣ་བས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དེ། རང་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ཡང་མེ་རྟག་པ་ཁོ་ནར་རིགས་ཀྱི་རྟག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱེད་ནུས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡང་དངོས་པོ་ཞེས་པ་འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་གོ་ཞེས་པ་འདི་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད་དེ། དེས་ན་ཅི་ལྟར་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། སྐྱོན་འདི་མེད་དེ། ཕ་རོལ་པོའི་རྟག་པ་ཡང་དངོས་པོར་ཁས་ལེན་ཏེ། དེས་ན་དེའི་འདོད་པ་ལ་ལྟོས་པས་དེ་སྐད་བཤད་དོ། །རང་གི་ལུགས་ཀྱིས་ནི་མཉན་བྱ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་གཏན་ཚིགས་ཁོ་ནའོ།
Chinese
这是“不是”的意思。这里所说的“依赖于两者”是指依赖于随同和相离。即使怀疑的因相同，但这是有差别的。对于这些，凡是依赖于两者的，也是对于某些应证立之事的决定的因，不仅仅是怀疑的因。为什么呢？因为说“从他者相离”。意思是说，从不相符的方面相离。例如，对于应证立的刚刚产生的（事物），无常本身是怀疑的理由的领域，而有为本身是决定的理由，因为它从无为相离。同样，不可触知不是常与无常的怀疑之因，而无作用本身是从有作用相离的决定的理由。凡是不依赖于两者的，例如可听闻性本身和可被他者作用性本身，对于其他的应证立之事也不是决定的因，因为它没有从他者相离。 又，可听闻性本身怎么会不依赖于两者呢？如果成为了事物之法，那必定会进入某者，或者从某者相离。如果这样问，回答说，因为进入和相离是不决定的，所以这样说没有过失。即使存在，那些也和没有一样，直到没有被决定为止，因为它们不是推论的支分。那么，可听闻性本身就是可被耳朵所取，是具有自身相的耳识之因的体性。而且，那也仅仅是火的无常，而不是种姓的常，因为在一切方面成办义利是不合理的。成办义利的体性，事物，这已经说过了。因此，说可听闻性本身仅仅进入无常，这是没有怀疑的。因此，如果说怎么会因为随同和相离是不决定的呢？这个过失是没有的。因为对方也承认常是事物，因此是考虑到他的意愿而这样说的。按照自己的宗派，可听闻性本身仅仅是无常的理由。
English
That is what "is not" means. What is said here as "dependent on both" refers to being dependent on concomitance and separation. Even if the cause of doubt is the same, this is different. For these, whatever depends on both is also a definite cause for some things to be proven, not just a cause of doubt. Why? Because it is said, "because it is separated from others." It means to say, because it is separated from the dissimilar side. For example, for the thing to be proven that has just arisen, impermanence itself is the field of the reason for doubt, and being made is the definite reason, because it is separated from the unmade. Similarly, the intangible is not the cause of doubt for permanence and impermanence, but inaction itself is the definite reason because it is separated from action. Whatever does not depend on both, such as audibility itself and other-action itself, is not a definite cause for other things to be proven, because it is not separated from others. Furthermore, how can audibility itself not depend on both? If it becomes a property of a thing, then it must either enter into something or be separated from something. If asked this way, the answer is that there is no fault in saying that because entry and separation are uncertain. Even if they exist, they are the same as non-existent until they are determined, because they are not limbs of inference. So, audibility itself is what is to be grasped by the ear, and is characterized by being the cause of ear consciousness with its own aspect. Moreover, that is only the impermanence of fire, not the permanence of genus, because it is unreasonable to be able to perform functions in all ways. The nature of being able to perform functions, the thing, has already been said. Therefore, there is no doubt that audibility itself only enters into impermanence. Therefore, if it is said, how can it be said that concomitance and separation are uncertain? This fault does not exist. Because the opponent also admits that permanence is a thing, therefore it is said in consideration of his intention. According to one's own system, audibility itself is only the reason for impermanence.
Tibetan
།ཁ་ཅིག་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་མི་བསྟེན་པའི་གཞལ་བྱ་ཉིད་ཀྱང་འདུས་མ་བྱས་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་ལས་མེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་མཐུན་ཕྱོགས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཁོ་ནའི་གཏན་ཚིགས་སུ་སྨྲའོ། །དེ་མི་རིགས་ཏེ་ཅི་ལྟར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་མེད་པ་འམ། ཅི་ལྟར་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཁོ་ནལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེས་པའོ། །གལ་ཏེ་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་རྣམ་པར་མི་གཅོད་ན་ངེས་པར་གཟུང་བ་འདིའི་འབྲས་བུ་ཅི་ཡིན་རྣམ་པར་གཅོད་ནའང་ཅི་ལྟར་མི་ལྡོག་སྟ། ལྡོག་པ་ནི་ཡོད་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཞིང་ལྡོག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་པ་འདི་ནི་འགལ་བ་སྟེ། གང་མེད་དོ་ཞེས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བཀག་པ་དེ་ཉིད་ལྡོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ ཚིགས་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གཞལ་བྱ་ཉིད་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་མི་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། དངོས་པོའི་ཆོས་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། གཉི་གའི་ཆོས་གཞལ་བྱ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་ནི་ཆོས་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཁོ་ན་དེའི་ཆོས་མ་ཡིན་ནམ། བློས་སྤྲུལ་པ་ནི་མེད་པ་ལ་ཡང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དངོས་པོ་མེད་པའོ་ཞེས་ཉེ་པར་སྐྱེ་བའི་བློ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི་དེའི་ཆོས་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་སྟོན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེའི་བསམ་པའི་ངོར་དངོས་མེད་ལ་ཡང་ཆོས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །འོ་ན་གང་གི་ཚེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུའོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ལ་གང་གི་ཚེ་སྒྲ་ཉིད་དེ་མཉན་བར་བྱ་བ་ཉིད་རྟག་པར་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་གང་ལས་འདི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཅི་ལྟར་ཡིན་དེའི་ཚེ་འདི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་བསྟེན་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་བཤད་ལ། གང་གི་ཚེ་སྒྲ་ཉིད་ཀྱང་མཉན་བྱར་ཁས་ལེན་པ་དེའི་ཚེ། འདི་གཉིས་ཀ་བསྟེན་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཞིང༌། འདི་དེའི་ཚེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འདོ
Chinese
某些人认为，对于不依赖两者的所量本身，除了诽谤非缘起之外别无他法，因为随行不合理，所以随行无错者唯有在顺品方有，因此宣称唯有随行者的理由。这是不合理的，如何从不顺品中不退还呢？或者如何唯有在顺品中存在呢？如果存在于顺品本身不能完全确定，那么这种确定的结果是什么？即使完全确定，又如何不退还呢？因为退还不是除了确定存在之外的其他。既不是随行也不是退还，这是相违的，因为凡是没有的，就是遮止随行，这本身就是退还。因此，所谓的随行者的理由，根本不存在。所量本身也不具备在不顺品中随行和不退还，因为法有三种，即有事之法，如生等；无事之法，如无生等；以及二者之法，如所量本身等。如果说不存在的仅仅不是任何法，那么，所谓的与一切法相离，这本身不是它的法吗？因为以心所造对于不存在的也不相违。远离一切自性，是无事，如此近生的心识，如同它的法一样，显示远离一切事物，因此，在其想法中，对于无事也应安立为法。那么，什么时候等等，因为这是不共的，所以已经说过是怀疑的原因，什么时候声音本身被认为是可听闻的，那么从哪里来说这是怀疑的原因，如何是不共的呢？那时，这等等，在不依赖两者的状态下，因为是不共的，所以说是怀疑的原因，什么时候声音本身也被认为是可听闻的，那时，这只会依赖两者，并且那时这会被认为是
English
Some argue that, for the object of measurement itself, which does not rely on either, there is no other way than to slander the unconditioned, because following is unreasonable, so following without error exists only in the concordant side, therefore they assert the reason of only the follower. This is unreasonable, how can it not revert from the discordant side? Or how can it exist only in the concordant side? If the existence in the concordant side itself cannot be fully determined, then what is the result of this determination? Even if it is fully determined, how can it not revert? Because reversion is nothing other than determining existence. Neither following nor reverting, this is contradictory, because whatever is not, is the prevention of following, which itself is reversion. Therefore, the so-called reason of the follower does not exist at all. The object of measurement itself also does not possess following and non-reversion in the discordant side, because there are three kinds of dharmas, namely, the dharmas of things, such as arising, etc.; the dharmas of non-things, such as non-arising, etc.; and the dharmas of both, such as the object of measurement itself, etc. If it is said that non-existence is simply not any dharma, then, is not the so-called being separate from all dharmas itself its dharma? Because what is created by the mind is not contradictory even to non-existence. Being separate from all natures is non-thing, thus the mind that arises closely shows being separate from all things as its dharma, therefore, in its thought, even for non-thing, it should be established as dharma. Then, when, etc., because this is uncommon, it has already been said to be the cause of doubt, when the sound itself is considered to be audible, then from where is this the cause of doubt, how is it uncommon? At that time, this, etc., in the state of not relying on both, because it is uncommon, it is said to be the cause of doubt, when the sound itself is also considered to be audible, then this will only rely on both, and then this will be considered