Tibetan
ཡང་ཞེས་པ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གཅིག་སྔོན་མ་ཅན་དེ་ཁས་མི་ལེན་ནའོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞེས་པ་ཁྱབ་བར་བྱ་བ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ལྡོག་པ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ལྡོག་པར་བྱེད་དེ། གཞན་དུ་ན་དེ་དེའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པར་ཐལ་བ་དེ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་ཐལ་པར་འགྱུར་བ་བཟློག་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དེ་ཉིད་བཤད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་རྣམས་ནི་རྒྱུ་གཅིག་སྔོན་མ་ཅན་རྣམས་སོ་ཞེས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྡན་ལས་ཐ་དད་མིན། །ཞེས་པ་གང་གི་ཕྱིར། འདིར་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་སྟོབས་ལས་ཐལ་འགྱུར་དུ་བསྒྲུབས་ནས་དེ་བཟློག་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཁོ་ན་བརྗོད་དེ། འདི་ལ་ཁྱད་བར་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་པའོ།། སྦྱོར་བ་ཁོ་ན་ཐ་དད་པ་འབའ་ཞིག་སྟེ་དོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསལ་ཏེ་འོངས་པ་ལ་ཡང་ཐལ་འགྱུར་དང་བཟློག་བས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བརྗོད་བའོ་ཞེས་པས་འགར་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅི་ལྟར་བསལ་ཏེ་འོངས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་ཏེ། རྣམ་པར་ལྡན་པ་ལས་བསལ་ཏེ་འོངས་པ་ཐ་མི་དད་པར་བརྗོད་པས་བསལ་ཏེ་འོངས་པ་ཡང་ཕྱོགས་ཆོས་ཉིད་དོ་ཞེས་བཤད་ཅིང༌། འདི་བསལ་ཏེ་འོངས་པར་སྲིད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བསལ་ཏེ་འོངས་པས་ནི་གཏན་ཚིགས་མེད་པར་རྩོད་ལ། འདིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་དང་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་བ་དག་ནི་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ཉིད་དམ་ཡོན་ཏན་ཉིད་མ་ཡིན་ཞིང༌། རྫས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དམ་རྫས་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་དང་རྫས་རྣམས་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་གཏན་ཚིགས་བཤད་དེ། གང་ལས་དེ་མེད་པར་ཐལ་བས་གཏན་ཚིགས་མེད་པར་རྩོད་པ་ལས་འདི་བསལ་ཏེ་འོངས་པར་འགྱུར་པའོ། །འདི་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཏན་ཚིགས་ཕྱོགས་ཆོས་ཁོ་ནའོ་ཞེས་པ་འདི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཞེའོ། །འདི་ནི་བསལ་ཏེ་འོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན་གསུངས་པ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །བསལ་ཏེ་འོངས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སོ་ཞེས་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །སྦྱོར་བ་འདི་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཆོས་མེད་ཉིད་ཕྱིར་བསལ་ཏེ་འོངས་པ་ལས་གཞན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་བསལ་ཏེ་འོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་འདི་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན་གསུངས་པ། སུན་འབྱིན་ཞེས་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་གསུངས་པ། རྟགས་དང་དམ་བཅའ་དག་གི་ཞེས་པ་སྟེ། ཡང་ཅི་ལྟར་འདི་སུན་འབྱིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་
Chinese
又，如果那个具有一个前因的遍作不被承认，那么就会成为没有后随的过失，意思是说，遍作的事物会成为没有后随的过失。遍作的对立面就是遍作的事物的对立面，否则，它就不会成为它的遍作。如果那个没有后随的过失也不存在，那么通过遣除过失，就会阐述后随本身，因为后随的缘故，不同的事物都是具有一个前因的事物。因此，“从具有中不相异。”之所以这样说。在这里，也通过后随和对立的力量，以归谬论证的方式进行论证，然后通过遣除它，只陈述后随。这有什么区别呢？ 仅仅是陈述不同而已，意思不是这样。对于这样遣除而来的事物，也通过归谬和遣除来陈述宗法的缘故，在某些情况下，也不是没有宗法的理由。那是如何不是遣除而来的呢？因为从具有各种特征的事物中遣除而来，陈述为不相异，所以说遣除而来的事物也是宗法本身。而且，这也不可能是遣除而来的，因为遣除而来的事物会争论为没有理由，而这里不是这样。享受者和所享受的事物，既不是没有功德本身，也不是功德本身，既不是非物质本身，也不是物质本身。对于功德和物质等存在本身，阐述了理由，从哪里成为没有它的过失，从而争论为没有理由，因此这会成为遣除而来的事物。这也不是没有理由，因此，说理由仅仅是宗法，这是不合理的。这不是遣除而来的。如果问为什么，回答说：“因为什么”等等。已经论证了是遣除而来的宗法。这个陈述之所以不是宗法，是因为它与遣除而来的事物不同。因此，这不是遣除而来的。那么，这是什么呢？回答说：“是破斥。”如果问为什么，回答说：“因为标志和誓言”等等。那么，又该如何知道这是破斥呢？
English
Also, if that pervasive agent with one prior cause is not accepted, then it will become a fallacy of no subsequent occurrence, meaning that the pervasive thing will become a fallacy of no subsequent occurrence. The opposite of the pervasive agent is what makes the pervasive thing the opposite, otherwise, it will not become its pervasive agent. If that fallacy of no subsequent occurrence also does not exist, then by eliminating the fallacy, the subsequent occurrence itself will be explained, because of the subsequent occurrence, the different things are all things with one prior cause. Therefore, "not different from having." That is why it is said. Here, also through the power of subsequent occurrence and opposition, it is argued in the form of a reductio ad absurdum, and then by eliminating it, only the subsequent occurrence is stated. What is the difference between this? Only the statement is different, the meaning is not like that. For things that come after being eliminated in this way, it is also said that the dharma of the subject is stated through reductio ad absurdum and elimination, so in some cases, it is not a reason without the dharma of the subject. How is it not eliminated and come? Because it is eliminated and comes from things with various characteristics, and it is stated as not being different, it is said that the eliminated and come thing is also the dharma of the subject itself. Moreover, it is also not possible for this to be eliminated and come, because the eliminated and come thing will argue that there is no reason, but this is not the case here. The enjoyer and the things to be enjoyed are neither without merit themselves, nor merit themselves, neither non-material themselves, nor material themselves. For the existence of merit and matter, the reason is explained, from where it becomes a fault without it, thus arguing that there is no reason, so this will become something that is eliminated and comes. This is also not without reason, therefore, it is unreasonable to say that the reason is only the dharma of the subject. This is not eliminated and come. If you ask why, answer: "Because of what," and so on. It has already been argued that it is the dharma of the subject that is eliminated and comes. This statement is not the dharma of the subject, because it is different from what is eliminated and comes. Therefore, this is not eliminated and come. Then what is this? Answer: "It is refutation." If you ask why, answer: "Because of signs and vows," and so on. Then, how should one know that this is refutation?
Tibetan
ཞེ་ན་གསུངས་པ། སྐྱོན་བརྗོད་པས་ཞེས་པ་སྟེ་སྐྱོན་བསལ་བར་བྱེད་པས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །བརྗོད་པའི་སྒྲ་འདིར་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པའོ། །སྐྱོན་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་སྔ་མ་ཁས་བླངས་པ་ཡོད་ན་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་འདི་བཤད་པ་ནི། སྔ་མར་ཁས་བླངས་པ་ཡོད་ན་ཞེས་པའོ། །འདི་སྐད་བཤད་པར་འགྱུར་ཏེ། སུན་འབྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱོགས་སྔ་མ་རྒོལ་པས་ཁས་བླངས་པའི་དོན་འགའ་ཞིག་སུན་འབྱིན་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་ཚིག་ནི་སུན་འབྱིན་ནོ། །སྔ་མས་ཁས་བླངས་པའི་སྐྱོན་བསལ་བར་བྱེད་བ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་དེས་འདི་སུན་ འབྱིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །གཏན་ཚིགས་ཅི་ཞིག་གིས་འདི་སུན་འབྱིན་ཡིན་ཞེན་གསུངས་པ། འདིར་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གཙོ་བོ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཡོན་ཏན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ། གཙོ་བོ་ཡོད་དེ། ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །དེ་ཡང་གཞན་གྱི་ངོར་མ་གྲུབ་སྟེ། སངས་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་སྙིང་སྟོབས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སོང་བ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་རྣམས་ཡིད་ཆེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་གྲངས་ཅན་པས་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་སུ་བཤད་དོ། །སྒྲ་དང་རེག་པ་དང་གཟུགས་དང་རོ་དང་དྲི་སྟེ་ལྔ་རྣམས་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་རྨོངས་པ་སྟེ་གསུམ་པོ་རྣམས་ཀྱི་བཀོད་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྔ་པོ་རྣམས་ཀྱི་དང་ལྔ་པོ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་དང་རེག་བྱ་དང་གཟུགས་དང་རོ་དང་དྲི་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་རབ་ཏུ་དང་བ་དང་ཡང་བ་ཉིད་དང་རབ་ཏུ་དག་པ་དང་མངོན་བར་ཆགས་པ་དང་མཆོག་ཏུ་རངས་བ་དང་དགའ་བ་རྣམས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ཀྱི་ནི་མྱ་ངན་དང་གདུང་བ་དང་ཟུག་གཟེར་དང་རེངས་པ་དང་ཡིད་འབྱུང་བ་དང་ཞེ་སྡང་བ་རྣམས་སོ། །རྨོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་འགེབས་པ་དང་འབྱིན་པ་དང་འཇིག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་ཉིད་དང་ཞུམ་པ་ཉིད་དང་ལྕི་བ་ཉིད་རྣམས་སོ། །དེ་རྣམས་ནི་ལྔ་རྣམས་དང་ལྔ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གཅིག་པར་འགྱུར་པ་མཐོང་ནས་སྒྲ་དང་རེག་པ་དང་གཟུགས་དང་རོ་དང་དྲི་སྟེ་ལྔ་པོ་རྣམས། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་གཏི་མུག་སྟེ་གསུམ་པོ་རྣམས་ཀྱི་བཀོད་པའི་ཁྱད་པར་རོ་ཞེས་འཛིན་བར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་ཁས་བླངས་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གང་གི་རབ་ཏུ་དང་བ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང
Chinese
那么（对方）说道，所谓“以责难”，意思是“以消除过失”。“责难”这个词在这里是成立事物的意思。责难这件事，如果先前有承诺，就会改变，这是在说“如果先前有承诺”。这是这样说的：所谓“破斥”，就是破斥对方先前辩论者所承诺的某些道理。它的词就是“破斥”。消除先前承诺的过失，就是它的结果。因此，必须通过这个结果来确定“这是破斥”。（对方）说道：“以什么样的理由来确定这是破斥呢？”（回答）说：“这里”等等。主要存在本身的理由是随顺功德，即主要存在，因为见到随顺各种差别的缘故。然而，这在其他人面前是不成立的，因为佛教徒等并不相信各种差别是随顺勇气等功德的。因此，为了彻底成立这一点，数论派陈述了相同的结果作为理由。声音、触觉、形状、味道和气味这五者，是快乐、痛苦和愚痴这三者的排列差别。为什么呢？因为这五者和这五者的结果是相同的。声音、触觉、形状、味道和气味的结果是极度清澈、轻盈、极度纯净、显现、极度满足和喜悦。痛苦的结果是悲伤、焦虑、刺痛、僵硬、厌恶和愤怒。愚痴的结果是覆盖、排出、毁灭、不悦意、沮丧和沉重。他们见到这五者和这五者的结果变得相同，于是认为声音、触觉、形状、味道和气味这五者，是快乐、痛苦和愚痴这三者的排列差别。因此，“承诺”等等，意思是，凡是极度清澈等作为结果的，就是快乐等的自
English
Then (the opponent) said, "So-called 'by reproach' means 'by eliminating faults'." The word 'reproach' here means establishing things. The matter of reproach, if there was a previous commitment, it will change, this is saying "if there was a previous commitment." This is said in this way: The so-called 'refutation' is to refute some of the reasons that the previous debater had committed to. Its word is 'refutation'. Eliminating the faults of the previous commitment is its result. Therefore, it must be determined through this result that 'this is a refutation'." (The opponent) said, "By what reason is it determined that this is a refutation?" (The answer) said, "Here," etc. The reason for the existence of the main thing itself is to follow the merits, that is, the main thing exists, because it is seen to follow various differences. However, this is not established in front of others, because Buddhists and others do not believe that various differences follow the merits of courage, etc. Therefore, in order to thoroughly establish this point, the Samkhya school states the same result as the reason. Sound, touch, shape, taste, and smell, these five, are the arrangement differences of happiness, suffering, and ignorance, these three. Why? Because these five and the results of these five are the same. The results of sound, touch, shape, taste, and smell are extreme clarity, lightness, extreme purity, manifestation, extreme satisfaction, and joy. The results of suffering are sorrow, anxiety, stinging, stiffness, disgust, and anger. The results of ignorance are covering, expelling, destroying, unpleasantness, depression, and heaviness. They see that these five and the results of these five become the same, so they think that sound, touch, shape, taste, and smell, these five, are the arrangement differences of happiness, suffering, and ignorance, these three. Therefore, "commitment," etc., means that whatever is extremely clear, etc., as a result, is the self of happiness, etc.