Tibetan
ཞན་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་གནས་ཏེ། དེས་ན་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་ཅེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་དོན་བསྟན་པ་འདི་ནི་དམ་བཅའ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་རྗོད་པར་བྱེད་པ། དམ་བཅའ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར། འོ་ན་སྒྲ་རྟག་པ་ ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་དུས་ན། མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དང༌། དཔེ་དག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེས་ན་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་འདི་ཅིའི་ཕྱིར་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་བྱ་བའི་རྐྱེན་གྱི་མཐའ་ཅན་ཡིན་ལ། བྱ་བའི་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱང་དུས་གསུམ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་སུ། རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཕ་རོལ་པོའི་ངོར་མ་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ། དེ་ལྟའི་དངོས་པོར་ཉེ་བར་བཀོད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་པ་བློ་ལ་སོགས་པ་དེ་སྒྲ་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དུས་ན་མི་འདོད་ནའང་བསྒྲུབ་པར་འོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་པས་དེ་བརྗོད་པ་ནི་དམ་བཅའ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དེའི་ཚེ་གང་ཅུང་ཟད་མ་གྲུབ་པ་དེ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། རྒོ་ལ་བའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ཁོ་ན་འཛིན་པ་ཡིན་མོད། དེས་ན་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་ཁོ་ན་དམ་བཅའ་བར་ཅིས་འགྱུར་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་ལས་གཞན་རྣམས་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་མ་གྲུབ་པ་བརྗེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་ལས་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་འདོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་འགྱུར་མོད་ཀྱི། རང་གི་ངོ་བོས་ལས་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་རྣམ་པར་གནས་ལ། བྱ་བའི་རྐྱེན་འདི་ནི་ལས་ལ་སྟེ། དེས་ན་ལས་བརྗོད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན། བསྒྲུབ་བྱའི་སྒྲས་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པ་འཕེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོས་ཤིན་ཏུ་འདོད་པར་གྱུར་པ་ནི་ལས་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་མཐའ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་དང༌། སོ་སོའི་རྒྱུད་ཀྱི་
Chinese
安住于毫无缺憾地进行论证的特殊之处，那么会说有什么过失呢？如果那样的话，等等。例如，想要论证“声音是无常的”，这个所要论证的意义的指示就是宗（dambca’）。如果那样，那么未成立的理由和例子进行陈述，就会成为宗的过失。那么，在论证声音是常住等的时候，未成立的理由和例子等，并不是想要论证的，仅仅是不想要论证而已。那么，这个成为宗的过失是为什么呢？因为所要论证的声音是行为的缘起所限制的，而且行为的缘起也是属于三时的范畴，因此在论证常住等的时候，常住等的自性，在对方看来是不成立的，像这样的事物近似地陈述出来，就会变成所要论证的，心等，在论证声音是常住等的时候，即使不想要，也因为是应该论证的，所以仅仅是所要论证的，因此说出它就会成为宗的过失。如果说，所要论证的声音，在那时并不是全部执持稍微未成立的，而是仅仅执持论敌想要论证的特殊之处，那么，仅仅陈述未成立的理由等，怎么会成为宗的过失呢？应该说，并不是所有陈述未成立的都是，因为除了认识的时候以外，其他的都不会成为过失。另一种情况，如果所有陈述兔子角等未成立的，都会成为宗的过失。因此，应该认为除了认识的时候以外，不会成为过失。即使那样成为过失，以自己的体性论证业等是安住的，而行为的缘起是对于业的，因此具有陈述业的性质，所要论证的声音不会抛弃非所要论证的。作者非常想要的就是业，在那时，也不是想要论证未成立的理由等。宗也有四种，即所有续部的宗，以及各自续部的
English
It abides in the particularity of accomplishing without deficiency, so what fault is there, one might say? If that is the case, and so on. For example, the indication of the meaning that one wants to prove, such as "sound is impermanent," is the thesis (dambca'). If that is so, then stating the unestablished reason and example would entail being a thesis. Well then, when proving that sound is permanent, and so on, the unestablished reason and the examples are not what one wants to prove, but only what one does not want to prove. So why is this becoming a thesis? Because the sound to be proven is limited by the conditions of action, and the conditions of action are also within the scope of the three times, therefore, in the case of proving permanence and so on, whatever is unestablished in the eyes of the opponent as the very nature of permanence and so on, stating such a thing in proximity becomes something to be proven, and the mind, etc., even if one does not want to prove that sound is permanent, etc., at the time of proving, it is only what should be proven, so stating it would entail being a thesis. If one says that the sound to be proven does not grasp everything that is slightly unestablished at that time, but only grasps the particularity that the opponent wants to prove, then how could merely stating the unestablished reason, etc., become a thesis? It should be said that not all statements of unestablished things are, because others besides the time of knowing do not become faults. In another way, all statements of unestablished things, such as rabbit horns, would become theses. Therefore, it should be considered that it does not become a fault except at the time of knowing. Even if it becomes a fault in that way, proving actions, etc., by one's own nature is abiding, and the condition of action is for action, therefore, having the nature of stating action, the sound to be proven does not cast away what is not to be proven. What the agent greatly desires is action, and at that time, one does not want to prove the unestablished reason, etc. There are also four kinds of tenets: the tenets of all tantras, and the tenets of each individual's
Tibetan
གྲུབ་མཐའ་དང༌། སྐབས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་དང༌། ཁས་བླངས་པའི་གྲུབ་མཐའོ། །དེ་ལ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ནི་དོན་གང་རྒྱུད་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ་དབང་དུ་བྱས་པ་རྒྱུད་ ཐམས་ཅད་དང་མི་འགལ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་གཞལ་བྱའི་དོན་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་རྣམས་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཆོས་གང་རང་གི་བའི་རྒྱུད་དུ་གྲུབ་ལ་གཞན་གྱི་རྒྱུད་དུ་མ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་སོ་སོའི་རྒྱུད་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྟེ། དཔེར་ན་ཐམས་ཅད་གཅིག་བའམ། ཐ་དད་པའོ། །ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པའམ། རྟག་པའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གང་འགྲུབ་པ་ན་རྣམ་པ་གཞན་འགྲུབ་པ་དེ་ནི་སྐབས་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྟེ། དཔེར་ན་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉི་ཤི་ནས་འབྲས་བུ་རྣམས་ལོངས་སྤྱོད་དེ། དེར་ལུས་འབྱུང་བ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་ན། བདག་ཡོད་བར་གྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། འདི་ལུས་ལས་གོང་དུའང་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། །མ་བརྟགས་པར་ཁས་བླངས་པ་ལས་དེའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཁས་བླངས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྟེ། གང་མ་བརྟགས་ཤིང་ཉེ་བར་མ་བསྟན་པ་ཁས་བླངས་ནས་དེའི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ཁས་བླངས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྟེ། དཔེར་ན་མ་བརྟགས་པར་བདག་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ནས། མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་གྲུབ་མཐའ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་སྐབས་སུ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་སྟོན་པ་དམ་བཅའོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་མཐའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཁོ་ན་སྟོན་པ་དམ་བཅའ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དམ་བཅའ་དང་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་དང་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་དང་མཇུག་བསྡུ་བ་སྟེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱི་སྐབས་སུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། དེ་སྟོན་པ་དམ་བཅའོ་ཞེས་ཀྱང་དོན་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་དམ་བཅའ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་འདིར་བསྒྲུབ་བྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལས་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བཞིན་པ་དང་གང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་ལས་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་རེ་ཞིག་དང་པོ་ལན་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཡན་ལག་ཡིན་པ་དེ་སྟོན་པ་དམ་བཅའ་ཞེས་བརྗོད་པ་འདིའང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་མ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་སྔར་བསྒྲུབ་བྱའམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གྲུབ་པ་ མ་ཡིན་པ་དེས། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ལས
Chinese
宗派、场合宗派和承诺宗派。其中，所有续部的宗派是，凡是所有续部都掌握的意义，与所有续部都不相违背，例如说存在作为衡量对象的意义的量。某种法在自己的续部中成立，而在其他续部中不成立，那是各自续部的宗派，例如一切是一体或他体，一切无常或常等。当某种事物成立时，另一种形式成立，那是场合宗派，例如说非有情之我死后享受果实，那里没有身体产生，那么就成立有我，并且这也会比身体更早。未经考察而承诺，并从中认识到它的差别，那是承诺宗派，即未经考察和未明确指示而承诺，并辨别它的差别，那是承诺宗派，例如未经考察而承诺有我，并辨别无常等。因此，为了说明将这四种宗派作为场合来显示所要证成的事物是誓言，只有显示具有宗派特征的才是誓言，其他不是。此外，誓言、理由、比喻、结合和总结，在论证的支分的情况下，凡是作为成立的对境的，才是所要证成的支分，并且因为通过它也领悟到显示它的就是誓言。如果说，未成立的理由等不是誓言本身，那么，这里所要证成的是作用，因为在某些方面一切都是未成立的。凡是正在被证成的和将要被证成的，一切都只是作用，因此暂时最初的回答是不对的。凡是作为所要证成的支分的，显示它的就被称为誓言，这也不正确，因为它是先前未成立的自性。凡是以先前所要证成或成立未成立的，从定义的词语中
English
Doctrines, Occasional Doctrines, and Promised Doctrines. Among these, the doctrine of all tantras is that whatever meaning is mastered in all tantras, it does not contradict all tantras, such as saying that there exist valid cognitions that apprehend objects to be measured. A dharma that is established in one's own tantra but not established in another's tantra is the doctrine of each individual tantra, such as all being one or different, all being impermanent or permanent, and so on. When something is established, another form is established, that is the occasional doctrine, such as saying that the self of a non-sentient being enjoys the fruits after death, and there is no body arising there, then it is established that there is a self, and this will also be earlier than the body. To promise without investigation and to recognize its difference from it is the promised doctrine, that is, to promise without investigation and without clear indication, and to discern its difference, that is the promised doctrine, such as promising without investigation that there is a self, and discerning impermanence and so on. Therefore, in order to show that taking these four kinds of doctrines as occasions to show what is to be proven is a vow, only showing what has the characteristics of a doctrine is a vow, and others are not. Furthermore, a vow, a reason, an example, a connection, and a conclusion, in the case of the limbs of proof, whatever is the object of establishment is the limb to be proven, and because it is also understood through it that showing it is a vow. If it is said that unestablished reasons and so on are not the vow itself, then what is to be proven here is action, because in some ways everything is unestablished. Whatever is being proven and whatever will be proven is all just action, therefore, for the time being, the initial answer is not correct. Whatever is a limb of what is to be proven, showing it is called a vow, this is also not correct, because it is the nature of being previously unestablished. Whatever is previously to be proven or established is unestablished, from the words of the definition