Tibetan
ས་པར་གྱུར་མོད་ཀྱང་འདི་ནི་དམ་བཅའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་བར་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་སྒྲ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་པའི་ངག་གི་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་དུ་གྱུར་ན་གཉིས་ཀའི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་བསལ་བའོ། །ད་ནི་སྒྲས་ཟིན་པ། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ། ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་དམ་བཅའི་དོན་གསལ་བ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ། ཅི་སྟེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ངག་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཞེས་པ། ངག་གི་བདག་ཉིད་དམ་ཡང་ངག་གི་བདག་ཉིད་ངག་ཡིན་པ་དེ་དེ་སྐད་བརྗོད་དེ། འདིའང་ཅི་ཞེ་ན་ཆོས་ཅན་ངག་གི་ཁྱད་པར་རོ། །འདི་ཅི་ལས་ཤེ་ན་གང་ལས་དེ་ངག་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སེལ་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་མ་ཐག་པ་ཁོ་ནར་བཤད་པ། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་གཉིས་ ཀའི་ཁྱད་པར་བསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་སྤྱིའི་སྒྲ་ཡིན་ཡང་སྐབས་ལས་དང་ཤུགས་ལས་ངག་གི་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་སྟེ། ཁྱད་པར་གྱི་སྒྲ་ཉེ་བ་ཁོ་ན་ནི་ངག་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྐབས་ལ་སོགས་པའང་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་གནས་མ་ཡིན་པའི་ལོག་པར་རྟོགས་པས་ཆོག་གོ །བདེན་པ་མིན་པ་དོན་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང༌། །ཞེས་པ། བདེན་པ་མིན་པའི་དོན་ཏེ་བརྗོད་བྱ་ཅན་ནོ། །དེའི་དངོས་པོ་ནི་བདེན་པ་མིན་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །འདིའང་བར་མ་ཆད་པར་བརྗོད་པའི་འཐད་པ་ཁོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཀྱང་གི་སྒྲ་ལས་ཁྱད་པར་གཞན་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ངོ༌། །གསུམ་པ་འདི་ནི་རྒྱུ་ལའོ། །དེས་ན་ངག་གི་དོན་འདི་འབྱུང་སྟེ། ཅི་སྟེ་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་དང༌། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བདེན་པ་མིན་པའི་ཚིག་གི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུས། དེ་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དམ་བཅའ་བའི་དོན་བསལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གཉིས་ཀ་དག་གི་ཁྱད་པར་བསལ་བའོ་ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་འདིར་དམ་བཅའི་ངག་གིས་དང༌། རྗེས་སུ་བསྒྲགས་པའི་ངག་གིས་ཡང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་དམ་འཆའ་བས་ཀྱང་རང་གི་དོན་ཁོ་ན་བསལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པས་རང་གི་ཚིག་འགལ་བ་དམ་བཅའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ངག་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་འདི་གཉིས་ཀ་ཡང་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེའི་རྣམ་པ་གཞན་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེན། འདི་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡི
Chinese
即使成了地，也應當普遍了知這是所有宗承過失的共同之處。像這樣，暫且如果變成了聲音如其本然的虛假語義，就從二者的體性方面遣除。現在對於聲音已確定，而意義不如其本然的情況，為了從差別方面了知宗承的意義明顯，所以宣說了「如果」等。所謂「語自性」，就是語的自性，或者語的自性就是語，這樣說道。這也是什麼呢？是法有法語的差別。這從何而來呢？從成為語的自性的那個而來。另外，這是辨別法有法和法的差別的時機，因為在那之後立即宣說。如果那樣，就是遣除了二者的差別。因此，這雖然是總的聲音，但從情況和勢力方面，只適用於語的差別。差別的聲音僅僅是安立語的差別的原因，然而情況等也是，這樣以非處的顛倒認識就足夠了。「以非真實義本身也」，意思是，非真實的意義，即具有所說的。它的事物就是非真實的意義本身。這也是所要成立的法的差別。這也應當僅僅通過不間斷地陳述的合理性來了知。從「也」字來看，還有其他的差別。第三個這是對於原因。因此，產生了語的這種意義：如果法有的差別以無常性等，以及法的差別以非真實的詞語所要表達的本身等為原因，通過遣除它，在一切方面都會遣除宗承的意義。這樣就是遣除了二者的差別。這樣，在這裡，以宗承的語，以及隨後宣說的語，即使以不如其本然的意義來承諾，也會遣除自己的意義，因此自己的詞語相違就是宗承的過失。那麼，語的體性和差別這二者也都是以現量等完全成立的，那麼，它的其他形態怎麼會是呢？這不是那樣的。
English
Even if it becomes the ground, it should be universally known that this is common to all faults of the tenet. In this way, for the time being, if it becomes the meaning of false speech that is like the sound as it is, then it is eliminated from the aspect of the nature of both. Now, for the case where the sound is determined, but the meaning is not as it is, in order to understand the meaning of the tenet clearly from the aspect of difference, it is said, "If" and so on. The so-called "nature of speech" is the nature of speech, or the nature of speech is speech, so it is said. What is this also? It is the difference between the subject of dharma and the dharma of speech. Where does this come from? It comes from that which has become the nature of speech. Furthermore, this is the occasion to distinguish the difference between the subject of dharma and the dharma, because it is immediately stated after that. If so, it is the elimination of the difference between the two. Therefore, although this is a general sound, it applies only to the difference of speech from the aspect of circumstances and power. The sound of difference is only the cause of establishing the difference of speech, but circumstances and so on are also, so it is sufficient to have a reversed understanding of non-place. "Even with the meaning of non-truth itself," means the meaning of non-truth, that is, having what is to be said. Its thing is the meaning of non-truth itself. This is also the difference of the dharma to be established. This should also be understood only through the rationality of stating without interruption. From the word "also," there are also some other differences. The third one is for the cause. Therefore, this meaning of speech arises: If the difference of the subject of dharma is caused by impermanence and so on, and the difference of dharma is caused by the very thing to be expressed by non-true words and so on, by eliminating it, the meaning of the tenet will be eliminated in all aspects. In this way, the difference between the two is eliminated. Thus, here, with the speech of the tenet, and also with the speech that is subsequently proclaimed, even if one promises with a meaning that is not as it is, one will eliminate one's own meaning, so the contradiction of one's own words is the fault of the tenet. So, the nature and difference of speech, both of which are completely established by direct perception and so on, then, how can its other form be? This is not so.
Tibetan
ན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ནི་དམ་བཅའ་བར་བྱ་བཞིན་པར་གྱུར་བ་ན་འདི་མི་འདོད་པར་ཐལ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། །ངག་གི་དོན་གྱི་དབང་ལས་འདི་འདི་ལྟར་སྨྲ་བ་པོ་ལ་ཉེ་བར་དམིགས་པར་འབྱུང་གི །དངོས་པོའི་དབང་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་གི་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་དག་ནི་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་སྐབས་ཡིན་གྱི། དོན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། དེ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་སྒྲའི་དོན་ལ་ལྟོས་པར་རང་གི་ཚིག་འགལ་བ་འདི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་པ་ཁ་ན་མ་ཐོབ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཁྱད་ པར་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བར་བཤད་པ་དེ་རྣམས་འདིར་ཅིས་མ་བཤད་ཅེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ལ་དཔེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ལས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པ་ཡིན་གྱི། དམ་བཅའ་བ་ཙམ་གྱིས་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་མ་བརྗོད་དོ། །མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ཕྱོགས་ཁོ་ན་ལ་ཉེ་བར་གནོད་ཅིང༌། དེ་ལྟ་བུ་དེ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན། མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བར་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་ལ་དེ་འདོད་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཉིད་འགོག་པ་དེ་ལྟ་ནའང་དམ་བཅའ་ཙམ་ལ་འབྱུང་བ་རྣམས་ཁོ་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་གཞན་འདི་གསལ་བར་བྱེད་པ། དམ་བཅའ་ཙམ་དང་ཞེས་པའི་ཚིག་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་དེར་གང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་ཡིན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །རིགས་པ་ཅན་རྣམས་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ནིའི་སྒྲ་ནི་ལུགས་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། །བསྒྲུབ་བྱ་སྟོན་པ་དམ་བཅའོ་ཞེས་འདི་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྒྲ་འདི་གྲུབ་ཟིན་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱར་འོས་པའོ་ཞེས་པ་འདི་ཙམ་གྱི་དོན་རྗོད་པར་བྱེད་ཅིང༌། གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པ་དགག་བ་ཙམ་ལ་དོན་སྤྱད་པར་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་ཁོ་ན་ལ་ནུས་པ་ཉེ་བར་ཟད་པའོ། །རྩོམ་པ་ག
Chinese
如果那样，那么当成为应该承诺的时候，就会变成不希望这样，是这个意思。从语言的意义上来说，这会特别针对这样说话的人。从事物本身来说，则不是这样。词语的优点和缺点，是推测其他意义的时候才用得上的，对于意义本身则不是。因此，即使已经存在与现量等相违的情况，不依赖于它，而是依赖于声音的意义，就会出现这种自相矛盾的说法，这是无法避免的。如果说，因为差别未成立等原因，能立不存在，所以像似宗的说法，为什么在这里没有说明呢？因为对于那些来说，由于缺乏可以成立的例子等过失，所以无法成立，而不是仅仅因为承诺，因此没有说。未成立等所有过失，都仅仅对宗造成损害，即使是那样，即使那样也变成似宗，那么未成立等也应该说是似宗，但这不是所希望的。因此，如果能立的所有过失都遮止了宗本身，即使是那样，仅仅在承诺上出现的那些，才是宗的过失。正因为如此，为了阐明这个其他意义，应该看到“仅仅承诺”这个词遍及所有地方。因为这样，所以差别未成立等在那里，凡是依赖于宗的法性等后支而变成过失的，那只是它的，而不是宗的，将会这样说。因此，差别未成立等不是宗的过失。有理者们，等等，其中的“尼”字是为了使与其他宗派的差别更加明显。说“所立是陈述”，这里所立的“所立”这个词，并不是指已经成立的，而是仅仅表达“应该成立”的意思，并不是已经成立，因为仅仅是否定未成立才使用了意义，所以能力仅限于此。作者
English
If so, then when it becomes something to be vowed, it would become undesirable, that's the meaning. From the perspective of the meaning of speech, this will specifically target the speaker in this way. From the perspective of things themselves, it is not so. The merits and faults of words are only useful when inferring other meanings, but not for the meaning itself. Therefore, even if there is already a contradiction with direct perception, etc., without relying on it, but relying on the meaning of sound, this self-contradictory statement will occur, which is unavoidable. If it is said that because of the non-establishment of difference, etc., the proof does not exist, so why are the statements of pseudo-subject not explained here? Because for those, due to the faults of lacking an example to be established, etc., it is impossible to establish, but not merely because of the vow, therefore it is not said. All faults such as non-establishment only harm the subject, and even if it is so, even if it becomes a pseudo-subject, then non-establishment, etc., should also be said to be pseudo-subject, but this is not desired. Therefore, if all the faults of the proof prevent the subject itself, even so, only those that appear merely in the vow are the faults of the subject. Precisely for this reason, in order to clarify this other meaning, it should be seen that the word "merely vow" pervades everywhere. Because it is like this, therefore, the non-establishment of difference, etc., there, whatever relies on the property of the subject, etc., the later branch, and becomes a fault, that is only its own, not the subject's, it will be said. Therefore, the non-establishment of difference, etc., are not the faults of the subject. The logicians, etc., the word "ni" is to make the difference from other schools more obvious. Saying "the proposition is the statement," here the word "proposition" of the proposition does not refer to what has already been established, but only expresses the meaning of "should be established," it is not already established, because the meaning is only used to negate the non-establishment, so the ability is limited to this. The author