Tibetan
རོལ་པོས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་ཚིག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བརྗོད་པར་འགྱུར་ན། རྗོད་པར་ཡང་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚིག་ཕ་རོལ་པོའི་རྟོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོར་རྗོད་པར་བྱེད་པས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ལ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཚད་མར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རྗོད་པས་ནི། ཚད་མ་མེད་པའི་དམ་བཅའ་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །ལུང་དང་འགལ་བ་ལ་ནི་བཤད་པ་འདི་ཕྱོགས་ཙམ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པའི་སྟོབས་ཁོ་ནས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་གདོན་མི་ཟ་བར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་ལ་དོན་ཤེས་ནས། དོན་བྱ་བ་ལ་མི་སླུ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཀྱང་སྟེ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་རྣམས་ནི་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བ་དེ་ཡོངས་སུ་མཐོང་བའི་དོན་ཅན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ དེ་ཞེས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་ཁས་བླངས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཚད་མ་རྣམས་སྤོང་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་འདི་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བའི་དཔེ་བརྗོད་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ལམ་བརྟེན་པར་ཚད་མ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དེའི་ཚེ་འདི་ལུང་དང་འགལ་བའི་དཔེར་རྗོད་དུ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་པ་གནོད་པ་ལ་འདི་ཕྱོགས་ཙམ་བསྟན་པར་བཤད་དོ། །འདི་ལ་དཔེར་བརྗོད་པ་གསལ་བ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ནི་ཚེ་འཕོས་ནས་བདེ་བ་སྟེར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ནི་ཆོས་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གཞག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ལ་བདེ་བ་མི་སྟེར་བ་ཉིད་བསྒྲུབ་བར་བྱ་བ་ལ། བདེ་བ་སྟེར་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་བཅོས་སུ་མཐོང་བས་གནོད་པའོ། །གལ་ཏེ་ལུང་དང་རང་གི་ཚིག་དག་གིས་གགས་ཙམ་བྱེད་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་ད་འདི་དག་གི་ཁྱད་པར་ཅི་ཞེ་ན། ཅིའང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཅིའང་མེད་ན་འདི་དག་རིགས་པའི་སྒོར་ཐ་དད་དུ་གསུངས་པ་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། ངག་གི་དབྱེ་བ་ལས་ཏེ། རང་ཉིད་ཁོ་ནས་ཕ་རོལ་པོའི་སྒོ་ཅན་གྱི་ངག་གཞན་གྱིས་དོན་འགའ་ཞིག་སོ་སོར་བཞག་ནས། ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཕྱི་མས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ལུང་དང་འགལ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་འུག་པ་པས་སྒྲ་རྟག་གོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་དོན་དང་འགལ་ན་རང་གི་ཚིག་འགལ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་དང༌། སྨྲས་པ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གང་ལའང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གྲགས་པས་གནོད་པ་དཔེར་བརྗོད་དོ། །འདིར་རི་བོང་ཅན་ཟླ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དམ་བཅའོ། །འདིའི་དོན་ནི་རི་བོང་ཅན་ཟླ་བའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་པའོ། །དེ་ཡང་སྒྲ་ལས་བྱུང་བས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བའི་དོན་གྱིས་སེལ་ཏེ། སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ནི་གྲགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །དེས་རབ་ཏུ་གྲུབ་ཅིང་ངེས་པ་ནི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའོ། །ཡང་འདི་ཉིད་ཀྱི་དོན་གཞན་འདི་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཟླ་བ་ཟླ་བ་ཞེས་པ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་སྒྲའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ནི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་རབ་ཏུ་གྲུབ་ཅིང་སྐྱེས་པ་འདོད་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཆོས་ནི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ལས་རབ་ཏུ་ གྲུབ་པ་སྟེ། མཆོག་ཏུ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་ལ་རབ་ཀྱི་སྒྲ་ཉེ་བར་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། །མཆོག་ཏུ་ནི་དེ་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་གྲུབ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེས་འདི་སྐད་བཤད་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་སྒྲའི་ཐ་སྙད་ལས་སྐྱེས་པའི་ཆོས་གྲགས་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ངེས་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ངོ་བོ་ཅན་ཡིན་ཞིང་དེས་གནོད་དོ་ཞེས་པའོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཡོད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གནོད་བར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་དེ། འདོད་པའི་སྒྲའི་རུང་བ་ཉིད་སྤོངས་པ་ལ་ཡང་གང་ལ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་འབྱུང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་དེར་རྟགས་གཞན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་གལ་འགྱུར་ཞེས་པས། འདིར་གཏན་ཚིགས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་འདི་རྟོགས་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དཔེར་བརྗོད་པའི་འབྲས་བུའོ། །འོ་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་མཐུན་ཕྱོགས་ཟླ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་འགྲོ་སྟེ། དེས་ན་འདི་ཅི་ལྟར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པའི་སྒྲས་བརྗོད་དུ་རུང་བ་ཉིད་ནི་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་འབྱུང་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་བརྡ་བྱས་པ་རྣམས་དང་བརྡ་མ་བྱས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་རུང་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཡིན་ནོ། །འདོད་བ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲའི་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་སྟོབས་ཁོ་ན་ལས་སྒྲ་ཐམས་ཅད་སྒྲའི་རུང་བ་ཉིད་ལ་འབྲེལ་པ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་ཁོ་ན་སྒྲ་གང་ཞིག་དོན་གང་ལ་སྦྱོར་བར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཁོ་ན་དེ་དེ་ལ་སྦྱོར་བར་ནུས་སོ་ཞེས་པའོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལའང་འདོད་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཁོ་
Chinese
如果为了使对方理解而一点也不说，那也是说的。因此，语言是作为使对方理解的工具而被说出的，所以承认为量，因此，通过使人理解它本身是量的语言，就能消除非量的承诺。对于与经论相违背，这个解释只是部分说明，因为仅仅依靠论典的力量，并不能毫无疑问地理解为是量。那么是什么呢？通过对某些知识了解意义后，在实际行动中不欺骗地体验，像这样没有体验过的，也能完全见到有意义的要证成的事物，它们也同样能被理解为是量。其中，当舍弃已承诺的论典中完全成立的量时，这就会成为与论典相违背的例子。当论典作为依靠而被理解为是量时，这就不适合作为与经论相违背的例子来讲述。因此，对于承诺的损害，这里只是部分说明。这里举一个明显的例子，就是说：法不是来世给予安乐的。这样，法就是论典所安立的有法，对于它，要证成不给予安乐，但在论典中却见到给予安乐，这就是损害。如果经论和自己的话语只是稍微冲突，那么，这些的差别是什么呢？没有什么差别。如果什么差别也没有，那么这些为什么在理性的门径中被分别讲述呢？这是由于语言的区分，自己仅仅通过对方的门径的其它语言，分别安立某些意义后，又是同样的东西被后来的破坏，所以是与经论相违背，例如枭雄派说声音是常的。如果它本身与自己的意义相违背，那就是自己的话语相违背，例如说比量不是量，以及所说的一切都是谎言等等。在任何事物中等等，用众所周知的事物来举例说明损害。这里是兔
English
If, in order to make the other person understand, one does not say even a little, that is also speaking. Therefore, language is spoken as something that accomplishes the understanding of the other person, so it is accepted as valid cognition, and therefore, through the speech that makes one understand that it itself is valid cognition, the commitment of non-valid cognition is eliminated. Regarding contradiction with scripture, this explanation only shows a part, because it is not that one understands without doubt that it is valid cognition merely by relying on the power of the treatise. What then? After understanding the meaning of some knowledge, also from experiencing without being deceived in practical action, such forms that have not been experienced, one can fully see the meaningful things to be proven, and they too can be understood as being of that nature, that is, as valid cognition. Among these, when one abandons the valid cognitions that are fully established in the treatise that has been promised, then this becomes an example of contradicting the treatise. When the treatise is understood as being valid cognition by relying on the path, then this is not suitable to be spoken of as an example of contradicting scripture. Therefore, regarding the harm to the promise, this is said to be only a partial explanation. A clear example of this is: Dharma does not give happiness in the next life. Thus, Dharma is the subject established by the treatise, and for it, one must prove that it does not give happiness, but in the treatise, it is seen as giving happiness, this is the harm. If scripture and one's own words only slightly conflict, then what is the difference between these? There is no difference. If there is no difference, then why are these spoken of separately in the path of reason? This is due to the distinction of language, one's self, merely through the other language of the other person's path, separately establishes some meanings, and then the same thing is destroyed by the later one, so it is contradicting scripture, for example, the Uluka school says that sound is permanent. If it itself contradicts its own meaning, then that is contradicting one's own words, for example, saying that inference is not valid cognition, and that everything spoken is a lie, and so on. In anything, etc., using well-known things to illustrate harm. Here is rabbit
Chinese
“不是月亮”是立宗。此处的意义是，没有可以表达为有兔子的月亮。而且，由于是从声音产生的，所以用与完全成立相违背的意义来排除，从声音产生的是名为“名声”的随念。由此完全成立和确定是从声音产生而完全成立的。还有，要知道这本身的另一个意义，像“月亮月亮”这样的具有声音原因的词语是从声音产生的。由此完全成立和产生，所希望的声音的可以表达的性质的法是从声音产生而完全成立的，对于理解为最极成立的意义，才取了“完全”这个词。最极是因为它在一切事物上都成立。因此会这样说，凡是从声音的词语产生的法，以名为“名声”的随念所确定的，具有如所说之自性，并且它会损害。因为是不共之故等等，存在等等损害的理由是不共的。因此也没有随念，即使放弃所希望的声音的适合性，对于一切事物都具有产生之自性的存在，也没有随行，在那里其他特征随行就变得重要了。因此，理解这里一切种类的理由都是不共的，就是理由上存在作为例子的结果。如果这样，那么瓶子等等同品，在不是月亮上存在，是随行的，那么这怎么是不共的呢？那是不存在的，因为所希望的声音可以表达的性质是在一切事物上都产生的。这样，无论是已作约定还是未作约定的声音的适合性都是一切。因为仅仅是希望而进入。一切声音都仅仅依靠声音的适合性的力量而与声音的适合性相关联，无论何时希望将哪个声音与哪个事物联系起来，只有在那个时候才能将它与那个联系起来。对于瓶子等等，所希望的声音可以表达的性质也完全成立。
English
"It is not the moon" is the proposition. The meaning here is that there is no such thing as being expressed as a moon with a rabbit. Moreover, since it arises from sound, it is eliminated by the meaning that contradicts complete establishment. What arises from sound is the subsequent thought called "fame." Thus, complete establishment and certainty are completely established by arising from sound. Also, another meaning of this itself should be known: terms with sound causes, such as "moon, moon," arise from sound. From this, the dharma with the characteristic of being expressible by the desired sound, which is completely established and arises, is completely established from arising from sound. The word "completely" is taken to mean that it is understood as the most extreme establishment. The most extreme is because it is established in all things. Therefore, it will be said that whatever dharma arises from the words of sound, determined by the subsequent thought called "fame," has the nature as described and it will harm. Because it is uncommon, etc., the reason for harming, such as existence, is uncommon. Therefore, there is no subsequent thought, and even if the suitability of the desired sound is abandoned, existence, which has the nature of arising in all things, does not follow. There, it becomes important for other characteristics to follow. Therefore, understanding that all kinds of reasons here are uncommon is the result of existence as an example on the reason. If so, then the existence in the non-moon, which is a similar example such as a pot, follows. So how is this uncommon? That does not exist, because the expressible nature of the desired sound arises in all things. Thus, the suitability of both agreed and unagreed sounds is everything. Because it enters only by desire. All sounds are related to the suitability of sound only by the power of the suitability of sound. Whenever one wants to connect which sound with which thing, only at that time can one connect it with that. For pots and so on, the expressible nature of the desired sound is also completely established.