Chinese
因此，一般来说，因为想要表达，所以这里将天空等作为一方。因此，所有未成为事物和已成为事物的有法都只是被舍弃。即使那样，舍弃已成为事物也没有过失，因为没有舍弃未成为事物的有法。还有，如果舍弃了未成为事物的有法，那就会变成过失。但因为那不是舍弃，所以没有过错。因此，这里一方的定义，用自己的声音，对于那些在论典中看到与时机相关的其他法的人来说，凡是造成损害的，那一定不是相违。自己的有法，这指的是，舍弃其他有法，那不是舍弃。凡是被法所区分的有法，这指的是，仅仅被需要成立的法所区分的有法，显示为需要成立的本身。即使遮止唯一的有法，也不会变成损害，这阐明了这一点。如果对于那，意思是，如果其他法没有舍弃遮止需要成立的法的理由，如果对于需要损害的事物，从那方面而来的损害，也不会变成对于需要成立的法。声音不是可听的，这里的可听的声音指的是，具有多种自性的声音的自性，显现于听觉的意识中，因为没有见到显现为多种的智慧，所以仅仅阐述了远离种姓等关联的其他。被听觉的意识所取。为了仅仅显示那，简而言之，显现和意义，阐述了意义。如果仅仅舍弃听觉的对境，那会被现量所损害，但对于总的来说不是，因为如此形成的自性仅仅是意义，其余所知等总的来说不是事物的自性。因为不是事物，所以那不是感官的行境，因此舍弃那没有损害，这通过说可听来阐明。如果想要显现感官的行境的自性意义，那应该用自己的名称来表达。为什么不呢？自己的定义是各种方式都
English
Therefore, generally speaking, because one wants to express, here the sky and so on are taken as one side. Therefore, all phenomena that have not become things and have become things are only abandoned. Even so, there is no fault in abandoning what has become a thing, because the phenomena that have not become things are not abandoned. Also, if the phenomena that have not become things are also abandoned, then it would become a fault. But because that is not abandonment, there is no fault. Therefore, here the definition of one side, with its own voice, for those who see other dharmas related to the occasion in the treatises, whatever causes harm, that is certainly not contradictory. One's own dharma, this refers to, abandoning other dharmas, that is not abandonment. Whatever dharma is distinguished by dharma, this refers to, only the dharma distinguished by the dharma to be established, shows as the very thing to be established. Even if one prevents the only dharma, it will not become a harm, this clarifies this point. If for that, it means, if the other dharma does not abandon the reason for preventing the dharma to be established, if for the thing to be harmed, the harm that comes from that aspect, it will not become for the dharma to be established. Sound is not audible, here the audible sound refers to, the nature of the sound with various natures, appearing in the consciousness of hearing, because there is no seeing of the wisdom appearing as various, so it only explains the other that is far from the relationship of lineage and so on. To be grasped by the consciousness of hearing. In order to only show that, in short, manifestation and meaning, the meaning is explained. If only the object of hearing is abandoned, then it will be harmed by direct perception, but not in general, because the nature that has become like this is only the meaning, the rest of the knowable and so on in general are not the nature of things. Because it is not a thing, so that is not the object of the senses, therefore abandoning that is not harmful, this is clarified by saying audible. If one wants to manifest the meaning of the nature of the object of the senses, then it should be expressed with its own name. Why not? One's own definition is in all ways
Chinese
因为不是要表达的缘故。以总体的自性来表达，用听的音声或者用其他来表达也没有什么差别，这样说来，如果认为这是现量，那是不对的。另外，从听的知识能够成就那个意义，因为没有其他的能成立它的缘故。因此，从它的力量自性成立，就仅仅是它才要安立为名言，这样说是这样明显表达的必要。另外，声音没有像那样瓶子的自性，以说者听的知识的现量就能损害，以这个理由，声音是根的行境的自性，以所听的声音宣说。与比量相违背的例子是：瓶子是常法。瓶子能够被敲打，从见到的某些错乱会变成这样。那也是像见到坏灭的瓶子一样，因为生等是不可能的。如果说没有不常法的瓶子，在那里也不显现明显，那么，它的那个状态就是常法，它的那个状态不是，就说是不常法。那是在坏灭时有，因为坏灭或者不显现 这样说在这里不是要明显执着的。正量没有差别，这是以相信来损害的例子。那么，正量会损害，那也是两种，因此，它所作的损害马上说就是仅仅两种。哪两种是以相信损害和以名声损害，这两个损害是什么样的呢？这个过失没有，比量的相分为三种来分，然后损害就说了四种。以现量一个和以比量三种，总合起来就变成四种。还有，哪一个比量的差别变成三种，如所说的那样，在相的里面，承诺等是如何包含的呢？是要说的，在那里，承诺是果的相，名声是自性的体性。自己或者他者如实见到，以语进入是明显想要相信的。这样。
English
Because it is not something to be expressed. When expressing with the nature of generality, there is no difference whether it is expressed by the sound of hearing or by others, so if one thinks this is manifest, then it is not right. Furthermore, that meaning is accomplished from the knowledge of hearing, because there is no other means to establish it. Therefore, the necessity of clearly expressing that only it should be established as a term because its nature is established by its power. Moreover, the reason why the sound does not have the nature of a pot like that is that it is harmed only by the manifest knowledge of the listener, and with this reason, the sound is said to be the nature of the object of the senses, by the sound that is heard. An example that contradicts inference is: a pot is permanent. A pot can be struck, and some confusion from seeing will cause this to happen. That is also impossible because of arising, etc., like a pot that has been seen to cease. If it is said that there is no impermanent pot, and it is not clearly visible there, then that state of it is permanent, and what is not that state is said to be impermanent. That exists when it ceases, because of ceasing or not appearing This is not to be manifestly grasped here. Valid cognition has no difference, this is an example of being harmed by belief. Then, valid cognition will harm, and that is also of two kinds, therefore, the harm done by it, when immediately stated, will only be of two kinds. Which two are harm by belief and harm by fame, what are these two harms like? This fault does not exist, the aspects of inference are divided into three, and then the harm is said to be four kinds. One by direct perception and three by inference, combined they become four kinds. Also, how are promises, etc., included within the sign, as it was said that the difference of which inference becomes three? It is to be said, there, the promise is the sign of the result, and fame is the nature of the essence of self. Seeing oneself or others as they are, entering into speech is manifestly wanting to believe. Thus.
Tibetan
ནི་བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་པའི་རྒོལ་བ་དེས་དེའི་བྱེད་པ་པོ་དང་བདག་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུར་ཁས་བླངས་ལ། དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ནི་ཡིད་ཆེས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དག་སྟེ། འདི་དག་གི་དོན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མེད་བར་ངག་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །དེ་ནི་སྨྲ་བ་པོའི་བསམ་པའི་ངོར་བྱེད་པས་འབྲས་བུར་རྣམ་པ་གཞག་ལ། རང་གི་འབྲས་བུས་ཡང་དག་པར་བསྟན་པ་དེས་ནི་རང་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཁས་བླངས་པའི་གེགས་བྱེད་དོ། །གགས་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡང་འདིར་གནོད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ཚིག་དང་བསྟན་བཅོས་བསྡུས་ནས་ཡིད་ཆེས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་དོ། །ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན་རྒོལ་བའི་ཚིག་ཕ་རོལ་པོ་ངེས་སུ་གཞུག་པའི་ཆེད་དུ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ན། དེས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ཚད་མ་མེད་པ་ཅན་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་འདི་ནི་གཉིས་ཀ་ཡིད་ཆེས་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ མཚུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡིན་ནོ། །སྦྱར་བས་སྟོན་པ་ལ་ཡང་འདི་ཁོ་ན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །གང་གིས་འདི་ལྟར་འདི་དག་མཚུངས་པ་ཡིན་པ་དེས་དཔེ་བརྗོད་པའང་འདིར་འདྲ་བར་སློབ་དཔོན་གྱིས་གཞལ་བྱའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་རྣམས་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཡང་དངོས་པོར་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་འདི་དག་གིས་གེགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་གནོད་པ་ཅི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན་གསུངས་པ། དམ་བཅའ་བ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་པའོ། །གཏན་ཚིགས་བསྟན་པ་འདིས་ན་བསྟན་བཅོས་དང་རང་གི་ཚིག་དག་ནི་ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོར་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་དག་གི་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་འདི་བསྟན་པའི་དོན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཐ་དད་པར་བཤད་དོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །ཙམ་སྨོས་བ་ནི་རང་གི་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ལ་གལ་ཏེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པར་བྱེད་པའང་སྲིད་མོད། དེ་ལྟ་ནའང་དེ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རྒོལ་བས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་དམ་བཅའ་ཙམ་གྱིས་དང༌། རང་གི་ཚིག་ལ་སོགས་པ་འགལ་བ་བསམ་པར་བྱའི། རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་བའི་སྒོ་ནས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། །འདི་ཡང་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ལ་ནི་དཔེར་རྗོད་པ་གསལ་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་གལ་ཏེ་རྒོལ་བས་རང་གི་ཚིག་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཁས་མི་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་ཕ་
Chinese
是，承认论著的辩论者也以这种方式承认了它的作者和自性。因此，这些是应当以可信之语表达的，除非这些的意义变成那样，否则言语不会介入。那是说话者在思想面前将作者设定为结果，而以自己的结果正确显示，则会阻碍从自身颠倒承认的障碍。仅仅是障碍的特征也应在此处被理解为损害。因此，由于在结果的理由上相同，因此将自己的话语和论著总结起来，以可信之语表达。如果自性不承认自身是量，那么辩论者的话语就不会为了使对方确定而介入，同样，如果论著本身不是量，那么它就不会介入对完全成立的有法、无量者的辨析。这二者都是应当以可信之语表达的相同的另一个理由。对于通过组合来显示，这也是相同的，因此是理由。凭借什么这些是相同的呢？因此，导师表明，譬喻也在此处是相同的，因为没有衡量所量之义的量。此外，如果实际上这些非量者如何造成具有障碍特征的损害呢？回答说：仅仅是承诺。通过显示理由，这些论著和自己的话语是对非量之承诺造成损害，但实际上并非因为是非量。因此，为了显示这些的境的区别，说与比量不同。说“仅仅”是为了说明，即使自己的话语等也可能受到比量的损害，但即便如此，也应考虑辩论者仅仅以承诺自身为量，以及自己的话语等相违背，而不是通过比量损害的方式，这是为了完全明确的目的。这对于与自己的话语相违背的情况，例子是很明显的。因此，如果辩论者不承认自己的话语是量，那么那时
English
That the opponent who accepts the treatise also acknowledges its author and self in this way. Therefore, these are to be expressed with credible words, and speech does not enter unless the meaning of these becomes such. That is, the speaker sets the agent as the result in the mind, and the one who correctly shows with his own result obstructs the obstacle of acknowledging the opposite from himself. Even the characteristic of mere obstruction should be understood here as harm. Therefore, since it is the same as the reason for the result, one's own words and treatises are summarized and expressed with credible words. Just as if the self does not acknowledge itself as a valid means of cognition, the opponent's words do not enter for the purpose of making the other party certain, similarly, if the treatise itself is not a valid means of cognition, then it does not enter into the analysis of the completely established subject of the absence of valid means of cognition. This is another reason why both are the same as being expressed with credible words. For showing by combining, this alone is the same, therefore it is a reason. By what are these the same? Therefore, the teacher showed that the example is also the same here, because there are no valid means of cognition that accomplish the meaning to be measured. Furthermore, if these non-valid means of cognition actually cause harm with the characteristic of obstruction, how do they do it? He said: "Merely by commitment." By showing the reason, these treatises and one's own words harm the commitment of not being a valid means of cognition, but not because they are actually not valid means of cognition. Therefore, in order to show the distinction of the objects of these, it is said to be different from inference. Saying "merely" is to explain that even if one's own words, etc., may be harmed by inference, even so, one should consider that the opponent merely commits himself to being a valid means of cognition, and that one's own words, etc., contradict this, but not in the way of harming by inference, this is for the purpose of complete clarification. This is also a clear example for contradicting one's own words. Therefore, if the opponent does not acknowledge his own words as a valid means of cognition, then at that time