Chinese
云：「为他」等。自利唯是现量，此是近取，此是为显差别义之语助词。自己所见是自见。自见亦是此，义亦是，故为自见义，是三相之理。由何语而能明之，即是他利现量。又彼如何是他之义耶？云：「如是」等。若尔，应是具有比量所量之识为比量，以识唯是正量之故。如是，云何语是比量耶？云：「以因立果故」。以说三相之因，则令他人不能了知其相，由是亦能了知比量。是故，彼由间接而为比量之因，是故说于因上假立果，故说彼为比量。此处诘难：说三相之因，仅此即成体相耶？说自见之义有何必要耶？答：应说。有说如是者，谓为令他了知之故，虽非自见，然由他人以教证所见亦能成立，如乐等，或如无心之智，以生故或以无常故，如色等。是故，为令知由彼教证他人所见不能成立之义，故说自见。何故彼不能成立耶？以于由事物力而生之比量境，语非是正量之故。设若教证是正量者，则由此所成唯于他人不成也。又如何由已成正量之教证，他人成立乐等为生性及无常性，如是亦应舍弃有心性，是故于彼不能容有能害之比量。若容有者，亦应由彼
English
It is said, "For others," and so on. Self-benefit is truly direct perception, while this is an approximation. The word "ni" is used to indicate a distinction. Seeing for oneself is self-seeing. Self-seeing is also this, and it is also the meaning, therefore it is the meaning of self-seeing, which is the reason of the three aspects. That which is made clear by which word is inference for the sake of others. Furthermore, how is that truly for the sake of others? It is said, "How," and so on. If that is the case, then the consciousness that has an object to be inferred is inference, because consciousness alone is valid cognition. Therefore, how is speech itself inference? It is said, "Because the effect is attributed to the cause." By stating the sign with three aspects, the other party will not understand the sign, and from that, what is to be inferred will also be understood. Therefore, because it indirectly becomes the cause of inference, it is said that the effect is attributed to the cause, and therefore it is called inference. Here is a question: Is it only the statement of the sign with three aspects that becomes the definition? What is the purpose of mentioning self-seeing? Answer: It should be stated. Some say this: Because it is for the sake of others to understand, even if it is not self-seen, what is seen by others through scripture can also be established, such as happiness and so on, or like mindless wisdom, because it arises or because it is impermanent, like form and so on. Therefore, in order to know that what is seen by others through that scripture cannot be established, self-seeing is mentioned. Why can't that be established? Because speech is not a valid cognition in the object of inference that arises from the power of things. If scripture is valid cognition, then what is established by it is not established only for others. Furthermore, how can others establish happiness and so on as having the nature of arising and impermanence from the scripture that has become valid cognition, and in that way also abandon having the nature of mind? Therefore, an inference that harms it cannot be applied to it. Even if it is applied, it should also be by that.
Tibetan
ནོད་བཞིན་པ་ནི་ཅི་ལྟར་ལུང་ཚད་མ་ཡིན། དེས་ན་ལུང་ལ་ཕ་རོལ་པོས་ཁས་བླངས་པ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་དང་དེར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་ཕ་རོལ་པོས་བརྟགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐལ་འགྱུར་དུ་བྱ་བ་དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུའོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་དེ་ནི། ཆོས་གཅིག་ཁས་བླངས་པ་ན་ཆོས་གཞན་ཁས་བླངས་པར་བསྟན་པའི་དོན་དུ་སྟེ། མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་པ་འགའ་ཞིག་ལ་འདི་ལྟར་འཛིན་དུ་འཇུག་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཟུང་ཤིག་ཅེས་པ་ལ། འཛིན་དུ་གཞུག་བྱ་དེས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་དེ་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡོད་ན་དེ་ལྟར་གྱུར་ན། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དེ་རྣམས་རྟག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་རོ་ཞེས་སོ། །ཅི་སྟེ་འདི་ཁས་བླང་བ་མ་ཡིན་ན་དེ་རྣམས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་དེ་ཁོ་ན་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། རྟག་པ་ལ་དོན་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རིམ་པ་དང་ཅིག་ཅར་ཉིད་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་དེ་རིམ་གྱིས་དོན་བྱེད་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ག་ལས་ན་ལྟོས་པ་མེད་པའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་རང་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཏེ། སྡོད་པར་བྱ་བར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཕྱིས་ཀྱི་དུས་ན་འབྱུང་བའི་འབྲས་ བུའི་ངོར་དེའི་ནུས་པ་སྔར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས་དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་འགྱུར་ན། ཕྱིས་ཀྱང་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྔར་བཞིན་ནོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉེ་བར་བྱས་ནས་ཕྱིས་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་པ་ནི་ལྟོས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིག་ཅར་དོན་བྱེད་བའང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་བྱེད་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ནི་སྔར་བཞིན་དུ་ཕྱིས་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ཞར་ལ་བྱུང་བས་ཆོ་ག་གོ །ལུང་ལས་ཕ་རོལ་པོས་མཐོང་བ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་འདི་གནས་སོ། །དོན་སྨོས་པ་ནི་དོན་མེད་པ་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་རྟགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེ
Chinese
如何能说所接受的是量呢？因此，对方所承认的（圣）言不是能立。如果不是能立，那么如何能说与此相关联的能立之陈述呢？这没有过失。因为凡是对方所考察的，需要以归谬来处理的，例如虚空等，因为是存在的缘故，所以不是无常的，像这样，是为了显示承认了一个法就必须承认另一个法。外道们会引导一些佛教徒这样认为：虚空等是真实存在的，请这样承诺。被引导者会说：如果它们是真实存在的，那么既然是真实存在的缘故，就像瓶子等一样，它们就不是常恒的。如果这不被承认，那么它们也不是存在的。因此，凡是有作用的，才是真实存在的。而常恒的事物是没有作用的，因为次第和同时是相违的。暂时来说，它以次第来起作用是不合理的，因为无须依赖的作者仅仅是自身存在，所以不应该停滞。如果说，为了后来出现的果，它的能力先前是不存在的，所以它不起作用，那么这样一来，后来也不会起作用，因为没有差别，和先前一样。如果说，通过接近一起起作用，然后才起作用，那也不是，因为无法证明是卓越的，所以不能依赖。同时起作用也是不可能的，因为有作用的能力的自性，和先前一样，后来不起作用是不合理的。因此，如果承认虚空等是存在的，那么就必须毫无疑问地承认它们不是常恒的。也不是不存在，这是顺便提及的，算是补充说明。从（圣）言中对方所见到的，不是能立，这一点成立。所说之义，即无意义的、由分别念虚构的自性，不是真正的理由，这样理解。
English
How can what is accepted be said to be valid evidence? Therefore, what is acknowledged by the other party in the scriptures is not a proof. If it is not a proof, then how can one state a proof that is entailed by it? This is not a fault. Because whatever the other party examines, which needs to be treated with reductio ad absurdum, for example, space, etc., because it exists, is therefore not impermanent, like this, it is to show that acknowledging one dharma requires acknowledging another dharma. Non-Buddhists will lead some Buddhists to think like this: space, etc., are truly existent, please commit to this. The one being led will say: If they are truly existent, then since they are truly existent, just like a pot, etc., they are not permanent. If this is not acknowledged, then they are not existent either. Therefore, whatever is capable of function is truly existent. But permanent things have no function, because sequentiality and simultaneity are contradictory. For the time being, it is not reasonable for it to function sequentially, because the agent that does not need to depend is merely its own existence, so it should not stagnate. If it is said that for the sake of the later arising result, its ability did not exist before, so it does not act, then in that case, it will not act later either, because there is no difference, just like before. If it is said that by approaching and acting together, it then acts, that is not the case, because it cannot be proven to be excellent, so it cannot depend. Acting simultaneously is also impossible, because the nature of the ability to function, just like before, it is unreasonable not to act later. Therefore, if one acknowledges that space, etc., exist, then one must undoubtedly acknowledge that they are not permanent. It is also not non-existent, this is mentioned incidentally, as a supplement. What the other party sees from the scriptures is not a proof, this point is established. The meaning that is spoken, that is, the meaningless nature fabricated by conceptual thought, is not a true reason, understand it like this.
Tibetan
ས་པའི་དོན་དུ་སྟེ། དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གང་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། བུམ་པ་བཞིན་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཉིད་ནི་སྒྲ་ལ་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་དུ་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྨྲ་བ་པོའི་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་དབང་ལས་སོ། །དེ་ལྟར་ནི་སྒྲ་རྟག་སྟེ། ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ནམ་མཁའ་བཞིན་ཞེས་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་པར་མངོན་པར་འདོད་པ་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལྟོས་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་པོའི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཆོས་འདི་རྣམས་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཇུག་པ་རྣམས་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་རྣམས་ལས་དངོས་པོ་འགྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་གཅིག་ནི་འགལ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། །གང་དུ་ཆོས་གཅིག་ལ་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཉེ་བ་ཅན་དེར་ནི་དེ་ལས་དོན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་འགའ་ཞིག་ཏུ་དོན་གཞན་འདྲེས་པའི་ངོ་བོའི་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་མངོན་པར་མཐོང་ནས། གོང་བུ་འདི་ནི་རྭ་ཅན་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་དང་བ་མེན་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འཕྲོས་པས་ཆོག་གོ །དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་རྟགས་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་འདི་ནི་གནས་སོ། །འདིར་ཡང་ཚུལ་གང་ཡང་རུང་བ་མ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཚང་བ་ཉིད་ཅེས་བཤད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སླར་ཡང་བཤད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་པ་འདི་ཁོ་ནས་དོན་གྱིས་བརྗོད་ཟིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཚུལ་གསུམ་པ་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཞེས་བཤད་པས་ཚུལ་རེ་རེ་བ་དང་གཉིས་གཉིས་པའི་དོན་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ཚུལ་གསུམ་བརྗོད་པ་གཞན་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ་ཞེས་བརྗོད་པས། ཚུལ་རེ་རེ་དང་གཉིས་གཉིས་བརྗོད་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་མ་ཚང་བ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ཏེ། དེ་ལས་ཕ་རོལ་པོ་ལ་ཡང་དག་པའི་ངེས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི། ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་བརྗོད་པ་ཙམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་ཕྲ་མོ་ལ་སོགས་པ་རྟོག་གེའི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་སུ་ཕྱོགས་བརྗོད་པ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདྲི་བར་བྱེད་དོ། །གཞན་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བཀོད་པ་ནི། དེའི་ནང་དུ་
Chinese
对于“是”的意义来说，例如“声音是无常的，因为它具有随顺一方的任何一方的性质，就像瓶子一样”。随顺一方的任何一方的性质，并不是声音作为事物的自性而存在，而是由于说话者想要表达的意愿。同样，声音是常的，因为它具有随顺一方的任何一方的性质，就像虚空一样。为了随顺想要显现为常的意愿，虚空等等也需要被观察。因此，这些仅仅通过说话者的意愿而成立的法，并不是通过事物的力量而成立的。从这些类似的形态中，事物也不能成立，因为一个事物不会变成矛盾的自性。在某个法具有成立的近因的特征的地方，就能从中成就意义。例如，在某个地方，明显看到与其它意义混合的自性之法相同，就像说“这个肉团是有角的，因为它要么是牛，要么是母牛”一样。其余的可以类推。不是事物，而是由分别念假立的自性，就不是因。这就是它的位置。在这里，如果未说任何一种方式，就会被说成是不完整的。因此，不必再次说明，因为这个教义本身已经表达了意义。因为，如果像“三种方式是理由”这样说，那么就会被说成是“单独一种或两种方式不是理由”。因此，说三种方式就是为他人进行推论。如果说单独一种或两种方式，就不是推论。那么是什么呢？是不完整的能立的过失，因为不能从中使对方产生正确的定解。那么，像“什么是”等等，仅仅说三种方式的因，就被说成是推论。在《理微》等论理学论著中，也因为显示了说宗也是能立，所以才进行提问。为了他人的缘故而安立的推论，就在其中。
English
Regarding the meaning of "is," for example, "sound is impermanent because it has the nature of being any one of the sides that are in accordance with a side, like a pot." The nature of being any one of the sides that are in accordance with a side is not something that exists as the nature of a thing in sound, but rather it is due to the speaker's intention to express it. Similarly, sound is permanent because it has the nature of being any one of the sides that are in accordance with a side, like space. In order to follow the intention to manifest as permanent, space and so on also need to be observed. Therefore, these dharmas that are established merely by the speaker's intention are not those that are established by the power of things. And from these kinds of forms, things are not established either, because one thing will not become a contradictory nature. Where there is a characteristic that is a near cause for a dharma to be established, meaning will be accomplished from that. For example, in some place, one clearly sees that the nature of a thing mixed with other meanings is the same, like saying, "This lump of flesh has horns because it is either a bull or a cow." The rest can be inferred. That which is not a thing, but a nature fabricated by conceptual thought, is not a sign. This is its place. Here, if any one of the ways is not stated, it will be said to be incomplete. Therefore, it is not necessary to explain it again, because this teaching itself has already expressed the meaning. Because, if it is said that the three modes are the reason, then it will be said that one or two modes alone are not the reason. Therefore, stating the three modes is inference for the sake of others. If one states one or two modes, it is not inference. What is it then? It is the fault of an incomplete proof, because it cannot generate correct certainty in the other person. Then, like "what is it," etc., merely stating the sign of the three modes is said to be inference. In the treatises on logic such as the *Fine Reasoning*, the statement of the subject is also shown to be a proof, so the question is asked. The inference established for the sake of others is within that.