Tibetan
བྱེ་བྲག་དེ་ནི་གཙོ་བོའི་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་བརྗོད་པ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཕ་རོལ་པོའི་བསམ་པ་ཁོ་ནས་འདི་ལྟར་བརྗོད་པ་སྟེ། གལ་ཏེ་ཕ་རོལ་པོས་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་ནས། གཙོ་བོ་དང་སྐྱེས་བུའི་དོན་དུ་གཏོགས་པ་གཙུག་ཕུད་ཅན་ནམ་སིལ་བུ་ཅན་གྱི་དོན་བཅུ་རྣམས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་རང་གི་བསམ་པས་ཏེ། དེ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཁོ་ན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རིགས་སོ་ཞེས་བྱས་ནས་སོ། །དེའི་ཡང་ཁྱད་པར་རྣམས་ཁོ་ན་ལས་ཞེས་པ་གཙོ་བོ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིའོ། །ཡོད་པ་ཉིད་དམ་མང་པོ་ཉིད་དམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་ཀུན་གྱི་སྒྲའི་དོན་བཤད་དོ། །འམ་གྱི་སྒྲ་སྡུད་པའི་དོན་ཅན་ལས་གཅིག་ཉིད་ལ་སོགས་པའོ།། ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པའང་རུང་ཞེས་པ། ཡོད་པ་ཉིད་དམ་གཅིག་དང་དམ། བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་ངོ༌། །ཡང་ན་གཅིག་དང་སྟེ་བྲལ་བ་དང་ངམ། ལྔ་རྣམས་དང་ཡང་ནའོ། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྐྱེས་བུ་ལས་ཐ་དད་པ་རྣམས་དང༌། ཅི་སྟེ་ཐ་མི་དད་པ་རྣམས་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས་ཁས་བླངས་པ་ཉམས་སོ། །གང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་མེད་པ་བཞིན། སྐྱེས་བུ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་པ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པའོ། །གང་རྣམས་སྒྲའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དབང་པོའི་འཇུག་པ་ལ་ངེས་པར་སྣང་བ་ན་ཡིད་ཀྱི་འཇུག་པ་ཉེ་བར་སྐྱེས་པ་ན། སྐྱེས་བུ་ཡང་དེའི་རྣམ་པར་འཇུག་པ་ཉེ་བར་སྐྱེས་ལ། དེའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ཅན་སྐྱེས་བུའོ་ཞེས་འདོད་པ་ནི། གཏན་ཚིགས་མ་ གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ནི་གཙོ་བོའི་ངོ་བོར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་ཡིད་ཀྱི་འཇུག་པ་ནི་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ། སྐྱེས་བུའི་འཇུག་པ་ཡང་དེའི་རྣམ་བ་ཅན་ཏེ། དེ་ལས་ཀྱང་དེ་ཡང་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཇུག་པ་དང་འཇུག་ལྡན་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་སྐྱེས་བུ་ཡང་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་འཐོབ་ཅིང༌། ཡོན་ཏན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་དེ་ཡང་གཙོ་བོ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་བཤད་པའི་སྐྱོན་ཏེ། གཙོ་བོ་ཡང་གཅིག་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཉམས་སོ་ཞེས་པས་འདི་ནི་སྙིང་པོ་མེད་པའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས
Chinese
那么，诸如“个别事物根本不是主体的对立面”等等，这些话语是如何表达的呢？这是仅仅根据对方的想法这样说的：如果对方承诺不是他者，那么，为了主体和补特伽罗的利益，如果完成了具有顶髻或具有小穗的十种意义，那么，在所有方面都会归属。这是根据自己的想法，因为只有存在的事物才适合作为原因。而且，仅仅是那些差别，就是说，主体是存在的。诸如“存在本身还是众多本身”等等，解释了所有种类的词语的意义。或者，从具有集合意义的“或者”一词开始，就是“唯一本身”等等。不同还是无不同都可以，就是说，存在本身或者一和“dam”。非作者本身等等和“ngo”。或者，一和“ste”分离和“ngam”，五个和“yang na”。或者，如果存在本身等等与补特伽罗不同，或者，如果是不不同的，那么，因为在所有方面都不是证悟，所以承诺就丧失了。凡不是原因的，就不能通过具有剩余的推论来证悟，就像完全不存在一样。补特伽罗也是如此，因为没有遍及。凡是声音的形态完全转变，在感官的活动中确定显现时，当意的活动接近产生时，补特伽罗也接近产生于它的形态中。因此，如果认为具有活动形态完全转变的是补特伽罗，那么，就会说理由没有成立。那些补特伽罗会变成主体的自性。如此，意的活动是三种 गुण (藏文：ཡོན་ཏན།，梵文天城体：गुण，梵文罗马拟音：guṇa，汉语字面意思： गुण) 的自性，补特伽罗的活动也是它的形态。因此，它也会变成三种 गुण (藏文：ཡོན་ཏན།，梵文天城体：गुण，梵文罗马拟音：guṇa，汉语字面意思： गुण) 的自性。即使如此，因为活动和具有活动者不是他者，所以补特伽罗也会获得三种 गुण (藏文：ཡོན་ཏན།，梵文天城体：गुण，梵文罗马拟音：guṇa，汉语字面意思： गुण) 的自性，并且因为是 गुण (藏文：ཡོན་ཏན།，梵文天城体：गुण，梵文罗马拟音：guṇa，汉语字面意思： गुण) 的自性，所以它也会变成主体本身。对此也有辩论的过失，因为“主体也是唯一本身”的承诺已经丧失，所以这是没有意义的。推论等等。
English
So, how are these statements expressed, such as "individual things are not at all the opposite of the principal"? This is said only according to the other party's thought: If the other party promises not to be other, then, for the benefit of the principal and the person, if the ten meanings with crests or spikes are accomplished, then in all aspects they will belong. This is according to one's own thought, because only existing things are suitable as causes. Moreover, only those differences, that is, the principal exists. Such as "existence itself or multitude itself," etc., explains the meaning of all kinds of words. Or, starting from the word "or" with a collective meaning, it is "oneness itself," etc. Different or not different is fine, that is, existence itself or one and "dam." Non-author itself, etc., and "ngo." Or, one and "ste" separate and "ngam," five and "yang na." Or, if existence itself, etc., are different from the person, or, if they are not different, then, because it is not enlightenment in all aspects, the promise is lost. Whatever is not a cause cannot be realized by inference with remainder, just like complete non-existence. The person is also like this, because there is no pervasion. Whenever the form of sound is completely transformed, when it is definitely manifested in the activity of the senses, when the activity of the mind closely arises, the person also closely arises in its form. Therefore, if it is thought that the person is the one with the completely transformed form of activity, then it will be said that the reason is not established. Those persons will become the nature of the principal. Thus, the activity of the mind is the nature of the three गुण (Tibetan: ཡོན་ཏན།, Sanskrit Devanagari: गुण, Sanskrit Romanization: guṇa, Chinese literal meaning: गुण), and the activity of the person is also its form. Therefore, it will also become the nature of the three गुण (Tibetan: ཡོན་ཏན།, Sanskrit Devanagari: गुण, Sanskrit Romanization: guṇa, Chinese literal meaning: गुण). Even so, because the activity and the one with activity are not other, the person will also obtain the nature of the three गुण (Tibetan: ཡོན་ཏན།, Sanskrit Devanagari: गुण, Sanskrit Romanization: guṇa, Chinese literal meaning: गुण), and because it is the nature of गुण (Tibetan: ཡོན་ཏན།, Sanskrit Devanagari: गुण, Sanskrit Romanization: guṇa, Chinese literal meaning: गुण), it will also become the principal itself. There is also the fault of debate about this, because the promise that "the principal is also oneness itself" has been lost, so this is meaningless. Inference, etc.
Tibetan
་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སོགས་པའི་སྒྲས་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་དང་ཉེ་བར་འཇལ་བ་དང་དོན་གྱིས་གོ་བ་རྣམས་བསྡུ་བར་བྱའོ། །མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །དེ་དང་འདྲ་བ་ཁོ་ན་ཞེས་པ། ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཆོས་ཀྱི་ངོར་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་འདི་རྣམས་མདོར་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་རྣམས་ཅིའི་དོན་དུ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། རྩོད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་ཡིན་ལ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་སྟེ། མངོན་སུམ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་ངོར་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ན། མངོན་སུམ་སྔོན་མ་ཅན་གང་ཡིན་པ་གཞན་དེ་ཡང་ཆོས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཤེས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་མདོར་བྱས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོ་ན་ཅི་ལྟར་དཔྱོད་པ་ལ་ཚད་མ་དྲུག་རྣམས་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན་གསུངས་པ། འགྲེལ་པ་བྱེད་པས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སུན་འབྱིན་པ་གསུངས་སོ། །འོ་ན་མདོར་མངོན་སུམ་སྔོན་མ་ཅན་ཉིད་མདོར་མ་བྱས་པ་ཉིད་ལ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བླངས་ཤིང༌། འགྲེལ་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལ་སྟེ། གལ་ཏེ་གང་མངོན་སུམ་སྔ་མ་ཅན་དེ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་ན་ཞེས་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཅི་ལྟར་འགྲེལ་པ་མདོའི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་ འགྲོ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། མདོར་མངོན་སུམ་སྔོན་མ་ཅན་ཉིད་མདོར་མ་བྱས་པའི་བརྒྱུད་པས་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བླངས་ཀྱི། དངོས་སུ་མ་ཡིན་ལ། བརྒྱུད་པ་དེ་ཁོ་ན་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་གང་མངོན་སུམ་སྔོན་མ་ཅན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་བཤད་པ་བྱས་སོ་ཞེས་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཚད་མར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཁོ་ན་མདོར་མ་བྱས་པའི་གཏན་ཚིགས་བར་མ་ཆད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་ན། ཚད་མར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་ཀྱང༌། དྲན་དང་འདོད་དང་སྡང་པ་དང༌། །རྩོལ་སོགས་ཚད་མར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་སུན་འབྱིན་པ་འདི་འཇུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སུན་འབྱིན་པའི་སྐབས་སྦྱིན་པའི་ཆེད་དུ་མངོན་སུམ་སྔོན་མ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ། །འོ་ན་དཔྱོད་པ་ལ་མངོན་སུམ་སྔོན་མ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའི། འོན་ཀྱང་འདི
Chinese
等等。等等的词语，应当包括从声音产生的、接近测量的、以及通过意义理解的。因为是现量先行的缘故。所谓“唯有与其相似”，就像现量在法义方面不是理由一样，随后的比量等等也是如此。为什么呢？因为是现量先行的缘故。正因为如此，这些并没有被简略概括。那么，为什么要对现量等量进行详细考察呢？为了了解辩论的特征是法义，而现量等的特征不是。当知道现量在法义方面也不是理由时，就知道任何以现量为先导的其他事物，也不会成为完全理解法义的理由。仅仅知道这些就足够了，简略概括它又有什么用呢？那么，如何通过分析来理解六种量呢？经中说：“通过解释”等等。其中，通过“彼等”等等，阐述了驳斥。那么，在经文中，现量先行本身被作为不简略概括的理由，而被视为真正的理由。解释是为了完全理解量。如果任何以现量为先的事物都被理解为量，那么这就是明确的表达。因此，解释如何遵循经文的意义呢？在经文中，现量先行本身通过不简略概括的方式被视为理由，但并不是直接的。为了展示这种间接性，对“任何以现量为先的事物”等等进行了详细解释，这样就没有问题了。如果仅仅将完全理解量作为不简略概括的无间断理由来表达，那么就不会表达完全理解量的理由。除此之外，记忆、欲望和憎恨等，以及努力等，都会变成量的谬误。那么，这种驳斥将变得毫无意义。因此，为了驳斥，才说“因为是现量先行的缘故”。那么，在分析中，仅仅通过现量先行本身，并不能表达其作为量的性质。
English
Etc. The term "etc." should include what arises from sound, what is close to measurement, and what is understood through meaning. Because it is preceded by direct perception. The phrase "only similar to it" means that just as direct perception is not a reason in terms of Dharma, so too are subsequent inferences, etc. Why? Because it is preceded by direct perception. That is why these are not summarized. Why should the valid cognitions such as direct perception be thoroughly examined? It is to know that the characteristic of debate is Dharma, but the characteristic of direct perception etc. is not. When it is known that direct perception is also not a reason in terms of Dharma, then it is known that whatever else is preceded by direct perception will not become a reason for fully understanding Dharma. Just knowing that is enough, what is the use of summarizing it? How then should the six valid cognitions be understood through analysis? It is said, "By explaining," etc. Therein, refutation is stated by "that," etc. So, in the sutra, direct perception itself is taken as the reason for not summarizing, and is taken as the reason itself. The explanation is for fully understanding the valid cognition. If anything preceded by direct perception is understood as a valid cognition, then it is explicitly stated. Therefore, how does the explanation follow the meaning of the sutra? In the sutra, direct perception itself is taken as the reason through the lineage of not summarizing, but not directly. To show that indirectness, the explanation of "whatever is preceded by direct perception," etc., is done, so there is no fault. If only fully understanding the valid cognition is to be expressed as the uninterrupted reason for not summarizing, then the reason for fully understanding the valid cognition will not be expressed. Moreover, memory, desire, hatred, etc., and effort, etc., will become fallacies of valid cognition. Then, this refutation will become meaningless. Therefore, in order to give the occasion for refutation, it is said, "Because it is preceded by direct perception." So, in analysis, it is not possible to express its nature as a valid cognition solely through direct perception itself.