Tibetan
།གང་ཞིག་གང་ལས་ཆེས་དང་པོར་སྐྱེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་དེ་ནི་དེ་ལས་གཞན་ལས་ཆེས་དང་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མེ་མ་ཡིན་པ་ལས་དུ་བ་བཞིན་ནོ། །དང་པོར་མིག་གི་བློ་སྐྱེ་བ་ན་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་སྐྱེ་བས། དེ་ལྟ་བས་ན་དབང་པོ་འབའ་ཞིག་འདིའི་ནམ་མཁའ་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའོ། །ཡིད་ཀྱི་བློ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་དབང་པོས་མ་དམིགས་པའི་དོན་ལ་རང་དབང་དུ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལོང་བ་དང་འོན་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་ན་ཡང་ཅི་སྟེ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའམ། འོན་ཏེ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཕྱོགས་དང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཇུག་པ་ན་ཐམས་ཅད་རྗོད་པར་བྱེད་པ་སྒྲའི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་སྟེ། རྟག་ཏུ་ནང་དུ་བརྗོད་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བརྗོད་པའི་སྒྲའི་རྣམ་པ་ཉིད་དེ་ཡང་བརྡ་བསྟན་པའི་དབང་གིས་སམ། ཡང་ན་སྒྲའི་ངོ་བོ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་བཞིན་དུ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནམ། སྒྲ་དང་བཅས་པའི་དོན་བཟུང་བ་ལས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དག་བརྟག་གོ །དེ་ལ་རེ་ཞིག་བརྡ་བཟུང་བ་ལས་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་བརྡ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྒྲའི་བདག་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང༌། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་ པ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཤེས་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་འབྱུང་བ་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས
Chinese
凡是确定为从某事物最先产生的事物，它也不是从该事物之外的其他事物最先产生的，因为这样会陷入无因的过失，就像从非火产生烟一样。最初眼识产生时，由于它必须依赖于随之而来的作意，因此可以确定，仅仅感官本身也不是此处的虚空之因。如果不是这样，那么陷入无因的过失就是一种损害性的量。所谓“意识”的观点也是不成立的，因为它不能自主地作用于感官未曾觉察的事物，否则就会导致盲人和聋人等情况不存在的过失。即使它能作用，也应该说明它是有概念的还是无概念的。对此，首先第一种观点是不成立的，因为当概念运作时，一切都是以表达声音的形式运作，因为它总是体验到内在表达的形式。概念的表达声音的形式，是通过指示约定俗成的意义，还是因为它是了知声音本质的自性之法，所以像概念的本质一样具有表达的自性呢？或者是因为把握了与声音相关的意义呢？这些都应该考察。对此，首先认为“从把握约定俗成的意义而来”的观点是不成立的，因为之前没有把握约定俗成的意义。第二种观点也是不成立的，因为声音的自性有两种：自相的自性和共相的自性。对此，首先，凡是自相的本质，因为它不是表达者，所以仅仅随顺它的形式，知识就不是有概念的。这也不是作为知识的自性所认识的法，因为它像蓝色等一样显现为外在的本质。如果不是这样，那么蓝色等也会变成知识的法性，因为没有区别。因此，它只会变成各种各样的识，而不是完全转变的要素的本质。或者说是具有形象的知识的观点
English
Whatever is determined to be produced first from something, it is not also produced first from something other than that, because it would fall into the fault of being without a cause, like smoke from something that is not fire. When the eye consciousness arises first, since it must depend on the subsequent attention, it can be determined that the mere sense organ itself is not the cause of space here. If it is not so, then falling into the fault of being without a cause is a damaging measure. The view of so-called "consciousness" is also not established, because it cannot independently act on things not perceived by the senses, otherwise it would lead to the fault of the non-existence of the blind and the deaf, etc. Even if it can act, it should be explained whether it is conceptual or non-conceptual. To this, first of all, the first view is not established, because when concepts operate, everything operates in the form of expressing sound, because it always experiences the form of inner expression. Is the form of the expressing sound of concepts due to indicating conventional meanings, or because it is the nature of the Dharma of knowing the essence of sound, so it has the nature of expressing like the essence of concepts? Or is it because of grasping the meaning related to sound? These should be examined. To this, first of all, the view that "it comes from grasping conventional meanings" is not established, because conventional meanings have not been grasped before. The second view is also not established, because there are two kinds of nature of sound: the nature of self-characteristic and the nature of general characteristic. To this, first of all, whatever is the essence of self-characteristic, because it is not an expresser, so merely following its form, knowledge is not conceptual. This is also not the Dharma recognized as the nature of knowledge, because it appears as an external essence like blue, etc. If it is not so, then blue, etc. will also become the Dharma nature of knowledge, because there is no difference. Therefore, it will only become various kinds of consciousness, not the essence of completely transformed elements. Or it is the view of knowledge with images.
Tibetan
་ལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ངོ་བོར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་རོལ་གྱི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་ཆོས་སུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཅི་སྟེ་འདོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་བསྒྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་འདི་བདག་ཉིད་དུ་གཏོགས་པའི་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། ཤེས་པ་ནི་དོན་དེས་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པར་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་གློ་བུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྒྲའི་བདག་ཉིད་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། འདི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣ་བས་ངེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་དེ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་གཏོགས་པའི་སྤྱི་ནི་ཤེས་པ་གཞན་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་བ་ལང་ཉིད་རྟ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་སྦྱོར་བར་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་མ་བཟུང་ན་ཆོས་དེ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བར་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན་གྱི་གཞན་གྱི་དབང་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་དགར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་འཛིན་པར་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ ལྟ་བས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་བསྒོས་པའི་བག་ཆགས་སད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པོ། །སྒྲ་དང་བཅས་པའི་དོན་འཛིན་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ལ་སྒྲ་ཡོད་པའམ། དེའི་བདག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་བྱང་བ་ཡང་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་དོན་དག་ལ་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོས་དོན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་རྟགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་རྣམ་པར་བཅད་པའི་སྒོ་ནས་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྣམ་པ་གཅི
Chinese
难道不是将蓝色等显现为识之自性的法，显现为外境的体性吗？如果说因为显现为外境的体性，所以不会变成识之法，这是为什么呢？这确实是真实的。然而，仅仅因为外境之义的转变，识才如此显现，所以说这个识属于自性，这样的安立是不对的。那么应该怎么说呢？应该说是外境本身，因为彼即是其自性。识是由该义所亲近成办的，仅仅是暂时的。因此，自相之自性的声音的体性不是能诠，这也不是识之自性的法。如果说共相之自性是能诠，即使如此，这也不是识之自性的法，因为它是能被耳朵所决定的外境自相，并且只将其施加于此，而不是施加于识之自性。属于其他的共相不是施加于其他的识，因为这样会太过分。如果是那样的话，那么牛也会施加于马等。如果不取声音自相的法，也不能将该法施加于能诠的体性，因为法是所法的他者之自在，所以不能随意取舍。分别念也不能取自相之自性的法，因为它的对境是共相。因此，可以成立的是，分别念是从无始以来体验自相所熏染的习气苏醒而产生的。从执持具有声音的义的角度来说也是不对的，因为义中没有声音，也不是它的体性，因为这样会导致未成熟者也证悟，并且也会导致不能如所愿地施加于诸义。此外，即使以常等体性对义没有差别，分别念也不会同时执持所有相，而是通过区分其他相的方式，分别确定一个相。
English
Is it not the case that phenomena such as blue appear as the nature of consciousness, appearing as the essence of external objects? If you ask why it is said that it will not become a phenomenon of consciousness because it appears as the essence of external objects, that is indeed true. However, it is not correct to establish that this consciousness belongs to the self-nature, merely because consciousness appears in this way due to the transformation of the meaning of external objects. Then what should be said? It should be said that it is the external object itself, because that is its nature. Consciousness is merely a temporary phenomenon that is closely accomplished by that meaning. Therefore, the nature of sound, which is the self-characteristic of itself, is not expressive, nor is this a phenomenon of the nature of consciousness. If the nature of the general characteristic is expressive, even so, this is not a phenomenon of the nature of consciousness, because it is the self-characteristic of the external object that can be determined by the ear, and it is applied only to this, not to the nature of consciousness. A generality that belongs to another is not applied to another consciousness, because that would be too extreme. If that were the case, then a cow would also be applied to a horse, and so on. If the phenomenon of the self-characteristic of sound is not grasped, it is also not possible to apply that phenomenon to the nature of what is expressive, because phenomena are dependent on others of the subject, and therefore cannot be arbitrarily accepted or rejected. Discrimination also cannot grasp the subject of the self-characteristic of itself, because its object is the general characteristic. Therefore, it can be established that discriminations arise from the awakening of habitual tendencies that have been influenced by experiencing their own characteristics since beginningless time. It is also not correct from the point of view of grasping objects with sound, because there is no sound in the object, nor is it its nature, because this would lead to the realization of the immature, and it would also lead to the inability to apply it to objects as desired. Furthermore, even if there is no difference in meaning due to characteristics such as permanence, discriminations do not simultaneously grasp all aspects, but rather separately determine one aspect by distinguishing other aspects.