Tibetan
ས་བུ་ལས་རིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ངེས་པའི་ཕྱིར་འདོད་དེ། དེ་དག་ནི་ནུས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་འབྲས་བུ་རྩོམ་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་མ་ཚང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པས་སྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དུས་གཅིག་ཉིད་ལ་དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དག་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་ན། སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་དང་པོ་སྟེ་སྐད་ཅིག་མ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེའི་ཚེ་དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་བ་སོ་ན་འདུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྐད་ཅིག་གང་ཞེས་བྱ་བས་དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཅི་སྟེ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་འགལ་ཏེ། གྲུབ་པའི་མཐའ་ནི་ངེས་པའི་མཐའ་ལ་བརྗོད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་འགལ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད། དམ་བཅའ་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་ཡང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གང་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་བ་བཞིན་ནོ། །འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དག་ཀྱང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། །གཏན་ཚིགས་འདིའི་འབྲེལ་པ་སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་བརྟགས་པར་བསྒྲུབས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཡང་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་དོན་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱེད་པ་ལོག་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡོད་པ་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཡོད་པ་ལ་ཁྱབ་པོ། །གཞན་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་འདི་དག་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཞིག་གམ་མི་ནུས་པ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །གལ་ཏེ་ནུས་ན་དེའི་ཚེ་ནུས་པ་ཡོད་པ་ན་ད་ལྟར་བར་འགྱུར་ཏེ། རྩོད་པའི་གཞིར་མ་གྱུར་བའི་ད་ལྟར་བ་བཞིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་དང་གང་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པར་ནུས་པ་དེ་དག་ནི་ད་ལྟར་བ་ཡིན་ཏེ། རྩོད་པའི་གཞིར་མ་གྱུར་བའི་ད་ལྟར་བཞིན་ནོ། །འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཐལ་བར་འགྱུར་བའོ། །འདི་མ་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ད་ལྟར་བ་ལོག་པ་ན་ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ནམ་མཁའི་པད་མོ་བཞིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་དག་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་ནུས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། ནམ་མཁའི་པད་མ་བཞིན་ནོ། །འདས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ད་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའོ། །འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་དང་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་དང་སོ་སོར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ འགོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་བརྟགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གང་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོར་ངེས་པའི་དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པ་དེ་ནི་བྱིན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་བླང་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་གལ་ཏེ་རྒྱུ་མེད་པར་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་ངེས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ནུས་པ་སོ་སོར་ངེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་མ་བྱས་པའི་ནུས་པ་ངེས་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་བརྟགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་དང་པོ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ངེས་པའི་དོན་བྱ་བ་ལ་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ད་ལྟར་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟར་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་མ་ཚང་བ་མེད་པ་འདི་ཡང་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་གཞན་མེད་པས། ཅིའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བྱུང་བར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར། གཞན་ཡང་གང་གི་ལྟར་ན་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དེའི་ལྟར་ན་འབྲས་བུ་ཡང་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མཐོ་རིས་དང་བྱང་གྲོལ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་འབད་པ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་འབྲས་བུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་དང་ངེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་མི་གཡོ་བ་ཅི་ཞིག་ལ་ནུས་པར་འགྱུར། སྐྱེ་བ་ལ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སྐྱེ་བ་མ་བྱུང་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ཡང་ཡོད་ན་དེ་ནི་གང་ཞིག་གང་དུ་ནུས་པ་ཡིན་ད་ལྟར་བྱེད་པ་ལ་ནུས་པ
Chinese
何者，即种子等具有作用之理等存在，是因其被认为是具有能力之自性所决定。彼等能力之自性，亦因其存在于一切处，故应成于一切处皆能生果。因与缘亦非不具足，因彼等亦恒常存在之故。若如是，则于过去与未来之状态中，以生等产生生等之作用，故应成于同一时间具有无数时间。又，过去与未来若是刹那，则“非刹那”是二种可能性。其中，若为前者，即“刹那”之语词。彼时，无数时间之转变即已存在。所谓“何者为刹那”，即是指示彼者。 若为“非刹那”之可能性，则与宗义相违，因宗义是指决定之边际。如是说“一切有为法皆是刹那”即是宗义。不仅与宗义相违，亦与立宗之后推论相违，如是，凡存在者皆是刹那，如现在。过去与未来亦是存在，故决定刹那坏灭。此理路之关联，因已成立考察刹那坏灭，故非不定。如是，存在之相是作事，然非刹那者，以次第与同时作事相违之故。若作事退没，则彼之相之存在亦退没，故所立之相违品遍及存在。又，此过去与未来，是能作事，或不能作事，是二种可能性。若能作，则彼时，若有能力，则应成现在，如非争论之现在的。论式是，何者何者能作事，彼等即是现在，如非争论之现在。过去等亦是能作事，
English
Whatever exists, such as the reason for having function from seeds, etc., is asserted because it is determined to be the nature of having power. Since that nature of having power also exists everywhere, it would follow that it produces results everywhere. It is not that causes and conditions are incomplete, because they also always exist. If that is the case, then in the states of past and future, since it performs the actions of producing, such as generating from birth, etc., it would follow that there are countless times in one moment. Furthermore, if the past and future are momentary, then "non-momentary" is a twofold possibility. Among them, if it is the former, then it is the term "momentary." At that time, the transformation into countless times is already present. What is indicated by "what is momentary" is that itself. If it is the possibility of "non-momentary," then it contradicts the established tenet, because the established tenet refers to the definite limit. As it is said, "all compounded phenomena are momentary" is the established tenet. Not only does it contradict the established tenet, but it also contradicts the subsequent inference of the proposition, like this: whatever exists is all momentary, like the present. Since it is determined that the past and future also exist, the momentariness will be destroyed. The connection of this reasoning is not uncertain, because the investigation of the destruction of momentariness has already been established. Like this, the characteristic of existence is to perform a function, but the non-momentary is contradictory because it performs functions successively and simultaneously. If the performance of a function ceases, then the existence of its characteristic also ceases, so the opposite side of what is to be established pervades existence. Furthermore, is this past and future able to perform a function or not able to perform a function? These are two possibilities. If it is able to, then at that time, if there is ability, then it should become the present, like the present that is not the basis of dispute. The formulation is: whatever is able to perform a function is the present, like the present that is not the basis of dispute. The past, etc., is also able to perform a function,
Chinese
这也是自性理的过失。这也不是不定，因为这样，如果现在不存在，那么已灭的和未生的都将失去一切作用，如同虚空中的莲花一样。立宗是：哪些不是现在发生的，那些在任何时候也不会有作用，如同虚空中的莲花一样。说过去等等也不是现在，这是因为没有见到周遍。这也不是由非为所作的虚空和各别断灭以及非各别断灭所造成的不定，因为那些也成为了宗法。因此，那些不是被视为不定的理由。像这样，凡是事物各自决定的作用能力，都应当承认是由加持产生的。如果不是这样，如果没有原因，那么由于没有决定的原因，事物的能力就不会各自决定。如果是那样，一切都将与一切果结合。因此，虚空等等未造作的事物，其能力必定是不合理的，所以那些不是被视为不定的理由。对于第一个理在不相似品上倒转也无需怀疑，因为，对于如何决定作用的能力，其产生是由因和缘所产生的，而那正是现在的体性。这个现在的体性没有不完整的，因为过去等等也有，没有其他理由，为什么不会变成现在的过失呢？另外，按照谁的观点，过去和未来作为实体存在，按照那个观点，果也将永远存在，因此，为了获得天界和解脱而努力将变得没有意义，因为对于要实现的这个目标，没有任何果。对于这个，苦行和决定等等的体性，什么不动的会有作用呢？如果说对于生没有作用，那么就成立了从没有生起而生起。如果那也存在，那么那又是什么在什么地方有作用呢？对于现在做有作用。
English
This is also a fallacy of the nature of reason. This is also not uncertain, because if the present does not exist, then the destroyed and the unborn will lose all their functions, like a lotus in the sky. The proposition is: those that are not happening now will not be able to function at any time, like a lotus in the sky. To say that the past and so on are also not present is because the pervader is not seen. This is also not an uncertainty caused by the unconditioned space and the individual cessation and the non-individual cessation, because those have also become the subject. Therefore, those are not reasons to be regarded as uncertain. Like this, whatever is the ability of things to perform their respective determined functions, it should be admitted that it comes from blessings. If it is not so, if there is no cause, then because there is no determined cause, the abilities of things will not be determined separately. If that is the case, everything will be closely connected to all results. Therefore, the abilities of uncreated things such as space are certainly unreasonable, so those are not reasons to be regarded as uncertain. There is also no need to doubt the reversal of the first reason on the dissimilar side, because, for the ability to determine the meaning, its arising is produced by causes and conditions, and that is the nature of the present. This present nature is not incomplete, because the past and so on also have it, there is no other reason, why would it not become a fallacy of the present? Furthermore, according to whose view the past and the future exist as entities, according to that view, the result will also always exist, therefore, striving to obtain heaven and liberation will become meaningless, because there is no result for this goal to be achieved. For this, what unmoving nature of asceticism and determination and so on will have an effect? If it is said that there is no effect on birth, then it is established that it arises from what has not arisen. If that also exists, then what is it that has an effect on what and where? It has an effect on doing now.