Tibetan
།གཟུགས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་འོད་བས། །དབང་པོ་དུ་མས་གཟུང་བྱ་ཉིད། །ཐ་དད་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མིན། །རིགས་བྱེད་མེད་ཕྱིར་གཅིག་ཅེ་ན། །དེ་ནི་དབང་པོ་ཉིད་དུ་མཚུངས། །དེའི་ཕྱིར་བློ་མཚུངས་གཅིག་ཡིན་གྱི། །དབང་པོ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ཡང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་འདི་ལ་ཡང་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པར་ནུས་ཏེ། བློ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐ་དད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་མང་པོ་དག་གཟུགས་གཅིག་ལྟ་བ་དེའི་ཚེ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུ་མ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་བློ་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེའི་ཚེ་གཟུགས་ཐ་དད་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རིགས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་དུ་རྟོགས་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་གཟུགས་དང་རོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། བློ་ཐ་དད་པ་དེ་ཡོད་ན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རིགས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་ལ་ཡང་འགྱུར་ཕྱིར། །བློ་ཐ་དད་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་མིན། །ཞེས་གང་སྨྲས་བ་དེ་དང་འགལ་ལོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ནི་ལྟག་ཆོད་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ཡང་གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་འདྲ་བ་བློ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ལེན་པར་བྱེད་ན་ཐམས་ཅད་དབང་པོ་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །དེ་ལས་བྱུང་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡང་མེད་དེ། འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་མེད་ན་ཡང་བརྗོད་ པར་འདོད་པ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་མ་གཏོགས་པའི་མ་འཁྲུལ་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྒྲ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཇི་ལྟར། སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་རྗེས་དཔག་ལས། །ཚད་མ་གཞན་མིན་དེ་ལྟར་དེ། །བྱས་པ་སོགས་བཞིན་རང་གི་དོན། །གཞན་སེལ་བ་ཡི་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་ཅེས་བྱ་བ་འདིའི་དོགས་པ་བསུ་ནས། ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཁོངས་སུ་འདུས་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་མ་ལུས་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མ་ལུས་པ་དག་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ
Chinese
光明因色相各异而变，是诸根所取之境。但并非变为各异之物。若说因无种类之别故为一，则与诸根相同。因此，意识相同则为一，而非诸根各异。如是说。然此非为真实，纵以意识各异而成立各异，亦因其相同之故。如是，对此亦能如是言说：因意识各异，故事物各异，此乃不定。如是，于众多人观同一色时，因生起众多眼识之故，实有意识各异，然此时色相各异亦非存在。若因眼识之种类无别而认知为一，则色、味等亦当成一，虽有意识各异，然因识之种类无别故。若如是，则与“因色等亦变故，意识各异非为一”之所说相违。是故，此乃自相矛盾。若谓纵然自性各异，然于世间，以能识一与多之因，而极成各异与不各异之名言，如是，若取意识各异与不各异之因，则一切亦与诸根相同，故当止息繁琐。所谓“非从彼生”者，亦无从彼生之自性关联，因其为错乱之故，纵无意义，亦仅因欲说而生。除从彼生之自性外，亦无其他非错乱者，因其太过宽泛之故。是故，声音并非外境之自性。若如是，则如何？“从声所生之比量，非为其他量，如是，如所作等，乃是遮遣他者之自义表达。”如是说，为迎接此疑问，为显示如何欲使其包含于比量之中，故说“因此，无余词句”等。所谓“从无余者”，乃是显现欲为非人造作之意。
English
Light transforms into different forms and colors, and is the object perceived by various senses. However, it does not become different entities. If it is said to be one because there is no difference in kind, then it is the same as the senses themselves. Therefore, if consciousness is the same, it is one, and not different senses. Thus it is said. However, this is not true, even if difference is established by different consciousnesses, it is because they are the same. In this way, it can also be said in this way: because consciousnesses are different, things are different, which is uncertain. In this way, when many people look at the same form, because many visual consciousnesses arise, there is indeed different consciousness, but at this time different forms do not exist either. If it is understood as one because the types of visual consciousness are not different, then form, taste, etc. should also become one, even if there are different consciousnesses, because the types of consciousness are not different. If so, it contradicts what was said: "Because form etc. also change, different consciousnesses are not one." Therefore, this is self-contradictory. If it is said that even if their own characteristics are different, in the world where the names of different and non-different are fully established as the cause of recognizing one and many, if the cause of different and non-different consciousnesses is taken, then everything is the same as the senses, so it is enough to stop the complexity. The so-called "not arising from that" also has no natural connection arising from that, because it is confused, and even if it is meaningless, it only arises from the desire to speak. There is no other non-confused thing other than the nature of arising from that, because it is too broad. Therefore, sound is not the nature of the external object. If so, then how? "The inference arising from sound is not another measure, as such, like what is done, etc., it is an expression of one's own meaning that excludes others." As it is said, in order to meet this doubt, in order to show how it is desired to include it in the inference, it is said "Therefore, all the words", etc. The so-called "from the remainder" is to show the intention to be non-human-made.
Tibetan
་དག་ལས་སོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་ཡང་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚིག་ལས་རྟོགས་ཀྱི། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་རང་གི་རྒྱུད་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་གི་ཚིག་གི་རྒྱུད་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་པར་ངེས་ཏེ། གཞན་སེལ་བ་ཡིས་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེར་ནི་བརྗོད་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་སྐད་དུ་ཡང་འདིའི་འབྲེལ་པ་ལས་དེ་ནི་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དོན་གཞན་རྣམ་པར་བཅད་ནས་གསལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ། །གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དཔེ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཚང་བར་འགྱུར་རོ། །བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་བརྗོད་པར་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྒྲའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང། གཞན་སེལ་བ་ཡིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྒྲ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པ་ནི་གཞན་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལ་ཚིག་གཞན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པའི་སྤྱི་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གང་དུ་ཡང་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་དོན་གྱི་ཁྱད་ པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དོགས་པར་བྱས་ནས། འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་རེ་ཞིག་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། །འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པས་སྦྱོར་བ་དག་ནི་མི་འདྲ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྒྱུའི་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་མི་འདྲ་བ་ལ་མཁས་པའི་སྐྱེས་བུས་སྐབས་ལ་སོགས་པ་ལས་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྐབས་ནི་གནས་སྐབས་སོ། །སོགས་པའི་སྒྲས་འཁྲུལ་པ་དང་བཞིན་དང་བ་ལ་སོགས་པ་བཟུང་ངོ༌། །ཇི་ལྟར་ཚིག་རྣམས་མི་འདྲ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། རྒྱུ་རྣམས་མི་འདྲ་ཉིད་ཀྱིས་ན། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྒྱུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལྟ་བས་ན་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་སྐྱེ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་རྒྱུ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་ཉིད
Chinese
这些之中。想说的那也是它的结果，因此从词句中理解，不是从所要说的本身理解。因为确定了在自己的相续中随行和相违的词句的相续是想说的。以遣除他者而说。所说的那个是使说变得明了，是称为使知晓的同义词。也如是说，从这的关联中，它如已作等一样，从各方面断除其他意义而使之明了。必定要如此知晓，如果不是这样，那么如已作等一样的比喻，所要成立的就不完整了。已作等是不可能说的，因为那是声音的法。如果是这样，以遣除他者而说的缘故。这个理由就成了不共。然而，想说声音，也不应道理成为量，如此，暂时在想说的差别上不是量，因为是错乱的缘故。错乱是因为在想说其他时，见到其他的词句的缘故。在想说的总相上也不是，因为没有结果的缘故。仅仅想说的辨别在任何地方也不是名称的支分，因为从那不能确定意义的差别。
English
Among these. That which is intended to be expressed is also its result, therefore it is understood from the words, not from the thing to be expressed itself. Because it is certain that the continuum of words that follow and contradict in one's own continuum is what one intends to express. It is expressed by eliminating others. What is said there is to make the expression clear, which is synonymous with making known. It is also said that from this connection, it clarifies by completely separating other meanings, just like something done. It must be understood in this way, otherwise the example of something done will be incomplete. It is not possible to express something done, because it is the nature of sound. If that is the case, then the reason, 'because it is expressed by eliminating others,' becomes uncommon. However, it is not reasonable for the intention to express sound to be a valid cognition, because it is mistaken in the distinction of what one intends to express. The mistake is because one sees other words when one intends to express something else. It is also not valid in the general sense of wanting to express, because it is fruitless. The mere discrimination of what one intends to express is not a part of the term anywhere, because the distinction of meaning cannot be determined from it.
Tibetan
་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་དག་རྟགས་སུ་གྱུར་པའི་ཚིག་དེ་དག་ལ་ཁྱད་པར་ངེས་པར་འཛིན་པར་མི་ནུས་པ་དེ་དག་གི་ཉེས་པ་འདི་ཡིན་གྱི་རྟགས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྟགས་ནི་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་གོ་བར་བྱེད་པར་མི་འདོད་ཀྱི། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ངེས་པས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ནི་རྟོགས་པ་པོའི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ལ་ལར་རླངས་པ་ལ་སོགས་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་དུ་བ་གཞན་དུ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོ་བར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པས་དེས་ན་ཡང་མེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་རྟགས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་གང་གི་ཚེ་སྒྲའི་ཐ་སྙད་འདི་ཐམས་ཅད་རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་ཟླ་བ་གཉིས་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་རང་གི་སྣང་བའི་ངོར་མ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་འཁྲུལ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ལ་དོན་དམ་པར་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། བརྡ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པ་སྟེ། །གསལ་བ་ཞེ་ལ་བཞག་ན་ནི། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བསྟན་ཡིན་གྱི། །དེ་ཉིད་ལ་ནི་ལྟོས་ནས་མིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པའི་སྤྱི་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ ཏེ། དེ་དག་གི་ཡང་སྟེ། འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པས་སྦྱར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་སྤྱི་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་པ་འགལ་བ་མེད་དོ། །མཐའ་གཅིག་པ་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཇི་བཞིན་དུ། །སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་ཉེ་ཙམ་གྱིས། །རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱང༌། །ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བསྟན་པ་འབྱུང༌། །ཞེས་ཁས་བླངས་པ་འདིས་འཁྲུལ་པ་ལ་དོགས་པ་ཡང་མི་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཚིག་གི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱིས་བསྒོས་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྟོབས་ཉིད་ཀྱིས་དེར་གསུང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གཞུང་གོམས་པ་འདོན་པའི་དུས་ན་གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ན་ཡང་ཚིག་དང་གོམས་པ་འདོན་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔར་གྱི་བསམ་པ་ནི་དེ་དག་གི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གནག་རྫིའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པར་ཡང་དུ་བ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་བརྩད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འབྲས་བུའི་རྟགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པས་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་
Chinese
是也。又，哪些作为标志的词语，对于那些无法明确把握其差别的词语来说，这是它们的过失，而不是标志的过失。标志并非仅仅存在就能让人理解，那么是什么呢？是确定性。因此，这是理解者的过错。如果不是这样，那么在某些情况下，由于其他地方也可能存在蒸汽等，所以会产生怀疑。由于不能让人理解，因此也不能成为要证明火的标志。此外，当所有这些声音的术语，就像两个患有眼疾的人看到两个月亮一样，认为在自己的显现中没有错误时，为了显示对想要表达的差别的迷惑，就会变成非量，因为没有真正承认想要表达的差别是量。如是说：依赖于约定俗成，如果将清晰置于心中，那就是为了显示随后的推论，而不是依赖于它本身。如此说道。为了证明想要表达的普遍性也是量。提到了“那些”等，即那些，由迷惑和不迷惑结合的所有想要表达的普遍性，是随后的推论，这没有矛盾。唯一性是存在的，因为没有迷惑。就像如意宝珠一样，那个人仅仅靠近，也能从墙壁等处，显示出想要的东西。如此承诺，也不要怀疑迷惑，因为对于它来说，想要表达的本身就是词语的原因，因为仅仅凭借先前愿望所熏染的造作的力量，就能在那里发出声音。就像这样，在背诵熟悉的经文时，当让别人理解时，也会进行词语和背诵等行为，因为先前的想法不是那些的原因。如果不是这样，那么在牧童的水壶等处，由于也观察到烟，那么烟等标志也会被认为是迷惑。因此，对于所有的果之标志来说，依赖于地点和时间等，不可能存在迷惑。
English
It is so. Furthermore, for those words that have become signs, the fault lies with those who cannot definitively grasp the distinctions between them, not with the signs themselves. A sign is not intended to be understood merely by its existence; rather, it is understood through certainty. Therefore, this is the fault of the one who understands. If it were not so, then in some cases, doubt would arise due to the possibility of steam and other phenomena existing elsewhere. Since it does not cause understanding, it cannot become a sign for proving fire. Moreover, when all these terms of sound, like two people with blurred vision seeing two moons, are considered to be unerring in their own appearance, then, in order to show the confusion regarding the distinction one wishes to express, it would follow that it is not a valid means of knowledge (pramana), because one has not truly accepted that the distinction one wishes to express is a valid means of knowledge. As it is said: It depends on convention; if clarity is placed in the mind, then it is to show subsequent inference, but not relying on that itself. So it is said. In order to show that the generality of what one wishes to express is also a valid means of knowledge. "Those," and so forth, are mentioned, that is, the generality of all that one wishes to express, combined with delusion and non-delusion, is indeed subsequent inference, and there is no contradiction. Uniqueness exists because there is no delusion. Like a wish-fulfilling jewel, that person, merely by approaching, can cause what is desired to appear even from walls and so forth. Having made this promise, one should not doubt delusion, because for it, the very intention to express is the cause of the word, because the power of conditioned phenomena, imbued by previous aspirations, causes speech to occur there. Thus, when reciting familiar texts, even when causing others to understand, the activities of words and recitation, and so forth, occur, because previous thoughts are not the cause of those. If it were not so, then even in the case of a cowherd's pot and so forth, since smoke is also observed, the sign of smoke and so forth would have to be considered a delusion. Therefore, for all signs of effects, depending on place, time, and so forth, it is not possible for delusion to exist.