Tibetan
གང་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚིག་དེ་ཡིད་ཆེས་པའི་སྐྱེས་བུ་ལས་སམ། དབང་པོའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི། དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཡིད་ཆེས་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་སམ། དབང་པོའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་སྐྱེས་བུ་དེའི་བློ་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཙམ་ནི་ཤེས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་ཟེར་ རོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་ཡང་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་དང་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་དང་པོ་དེ་ལ་མཚན་ཉིད་མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་འཆད་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ཚིག་ནི་སྲིད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་བྱེད་པ་སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་བསྒྲུབས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རམ། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིགས་པས་སོ། །སྲིད་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེའི་དོན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་མི་སྲིད་དེ། དེའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ཚིག་ལས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉི་ག་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་བྱེད་པ་པོ་མེད་ཅེ་ན། ནུས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་དབང་དུ་འགྱུར་ན་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་ནུས་པར་འགྱུར་བའམ། རེས་འགའ་མི་ནུས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་གཉིས་སོ། །ཕྱོགས་དང་པོ་ནུས་པའི་རང་བཞིན་དེ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཉིད་རྟག་ཏུ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཞིག་གང་བྱས་པ་ལ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཚོགས་པ་ཐ་མ་བཞིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ཚིག་ཀྱང་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །ཡང་ན་གང་གི་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་དེ་ནི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མ་ཚངས་བ་མེད་པའི་མྱུ་གུ་བཞིན་ནོ། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ཡང་རྒྱུ་མ་ཚངས་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །ཕྱོགས་ཉིས་པ་ལ་ཡང་ནུས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དེ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ནམ་ཡང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མ་ཚངས་བའི་མྱུ་གུ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དོན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་མི་འཐད་ཅེ་ན། ཇི་ལྟར་ལོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་དོན་ཅན་ནམ་བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་རྒྱུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་གསུམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དང་
Chinese
如果任何世俗的言辞是出自可信之人，或者说是感官的境地，那确实是如此。如果不是出自可信之人，或者不是感官境地的有情之智，那就不是量，因为仅仅是有情是无法知晓的。有人会这样说。 因此，以“彼”等词语开始，对于那无作者的“和”等词语所产生的第一个定义，是在阐述定义不可能成立的过失。无作者的言辞是不可能存在的，因为已经论证了作为特殊性的刹那坏灭，或者说是通过即将阐述的理证。即使存在，也不可能具备其意义，因此，从无作者的言辞中了解隐蔽之义，这两者都不可能，因此量的定义是不可能成立的。再者，如何是无作者呢？说了“能力”等词语，对此，如果成为无作者，那么在产生知识方面，是能够成为有能力，或者有时是不能成为有能力，这是两种情况。第一种情况，有能力的自性是始终随之而来的，因此总是会成为由此产生的知识。对此的论式是：凡是对所作之事有能力无碍者，那就是能作者，如同最后的因缘聚合。无作者的言辞对于产生知识，也是在任何时候都具有能力无碍，这是自性的理证。或者说，凡是因缘不缺者，那就是会产生的，如同因缘不缺的苗芽。从非人所作而产生的知识，也是因缘不缺的，这是自性的理证。第二种情况，因为无能力的自性是始终随之而来的，所以任何时候都不会成为由此产生的知识，如同因缘不全的苗芽。如何与意义不相符呢？说了“如何颠倒”等词语，即以颠倒之义或者真实之义，具有两种原因的意义，因为没有第三种范畴。与意义
English
If any worldly words are from a credible person, or if it is a sensory realm, then it is indeed so. If it is not from a credible person, or from the mind of a being that is not a sensory realm, then it is not valid cognition, because a mere being cannot know. Someone might say that. Therefore, starting with words like "that," the first definition arising from words like "and" of that which has no author, is to explain the fault of the definition being impossible. Words without an author cannot exist, because the momentary destruction as a particularity has already been proven, or through the reasoning that will be explained. Even if it exists, it is impossible to possess its meaning, therefore, knowing the hidden meaning from words without an author, both of these are impossible, therefore the definition of valid cognition is impossible. Furthermore, how is it without an author? Having spoken of words like "ability," regarding this, if it becomes without an author, then in generating knowledge, it is either able to become capable, or sometimes it is not able to become capable, these are two possibilities. The first possibility, the nature of being capable always follows, therefore it will always become knowledge arising from it. The syllogism for this is: whatever has unimpeded ability to do what is done, that is the doer, like the final aggregation of causes. Words without an author also have unimpeded ability to generate knowledge at all times, this is a reason of nature. Or, whatever has complete causes, that is what will arise, like a sprout with complete causes. Knowledge arising from what is not made by a person also has complete causes, this is a reason of nature. In the second possibility, because the nature of being incapable always follows, it will never become knowledge arising from it, like a sprout with incomplete causes. How is it that it does not accord with meaning? Having spoken of words like "how inverted," that is, with inverted meaning or with true meaning, it possesses the meaning of two kinds of causes, because there is no third category. With meaning