Tibetan
་དང་ཉི་མ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ༌། །འོ་ན་གལ་ཏེ་འགལ་བ་རྣམས་ཀྱང༌། ཤེས་པ་གཅིག་ལ་གནས་པར་མི་འགལ་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག་ལ་ཆགས་པ་དང་སྡང་བ་དག་ཀྱང་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དོགས་པ་ལ། བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དེ་ཤེས་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཅིག་ཅར་མི་རིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། རྒྱུ་མེད་པས་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། འགལ་བའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས། དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཇི་སྐད་དུ། རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དག་དོན་དམ་པར་འགལ་གྱི་དག་པ་དང༌། མ་དག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བཏགས་པ་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཤེས་པ་གཅིག་པ་ལ་སྣང་བ་ཡོད་དེ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། སྔོ་དང་སེར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཡུལ་དང་རང་བཞིན་བྱེ་བྲག་གིས་འགལ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །དེ་ལ་ཡུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་ནི་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཉིད་དོ། །རང་བཞིན་གྱི་བྱེ་བྲག་ནི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནམ། ཡང་ན་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དོ། །གང་ཡང་བྱུང་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་དེ་ལ། མཁྱེན་པའི་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་རང་གི་བདེ་བ་ཁ་ཅིག་ཁོ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བའི་ལུགས་གསལ་བར་བྱེད་ཅེས་ནས་རྩོད་པར་བྱེད་དེ། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་མཚན་ཉིད་གཅིག་གིས་ཤེས་བྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་མ་ལུས་པ་ལ་ཁྱབ་པ་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་རྣམས་རིས་སུ་བཅད་པའི་ཕྱིར་མཐའ་མེད་པར་ཁས་བླངས་པ་ལ་གནོད་པར་ འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ན་ཇི་ལྟར་མཐའ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར། ཤེས་པ་གཅིག་ལ་སྣང་བ་ལས། །གཞན་པའི་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་མེད། །འདི་ཞེས་སྙམ་དུ་རྣམས་ཤེས་པས། །ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ལ་མཐའ་ལྡན་མིན། །ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རིམ་ཅན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཉེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་བའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྙིང་པོ་མེད་དེ་གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་ཤེས་པ་རྣམ་པ་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་བརྟེན་ནས་རྩོད་པར་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དངོས་པོའི་ལུས་ཅུང་ཟད་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་ཡོད་པ་ཙམ་གྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཐུགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཁྱབ་པོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་མཐའ་ཉིད་དུ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གང་དག་གིས་དེ་དག་ཤེས་པ་གཅིག་གིས་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་དབང་གིས་མཐའ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཤེས་པ་གཅིག་གིས་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉམས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་རྣམས་ཅིག་ཅར་རི་མོ་རྐྱང་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཤེས་པ་གཅིག་གིས་ངེས་པ་ན་རང་བཞིན་དུ་མ་ཉིད་སྤོང་བར་བྱེད་པའམ་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡང་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེ་དག་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་དང་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཐུགས་ཀྱིས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དེ་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། །ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་སུ་མཐའ་མེད་པར་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་གནས་པའི་ཕྱིར་དེ་མཐའ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་གྱི། མཐའ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་པས་གང་ལས་མཐའ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། འདི་སྙམ་དུ་མཐའ་དག་འཛིན་པར་ཁས་ལེན་པ་ནི་ཇི་ལྟར་མཐའ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་སྙམ་དུ་ སེམས་ན་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གང་དུ་མཐའ་དག་འཛིན་པ་དེར་གདོན་མི་ཟ་བར་མཐའ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་འབྲེལ་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། འདི་ལྟར་དངོས་པོ་གང་དག་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཡོད་པ་དེ་དག་གི་ནང་ནས་གཅིག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མི་མཁྱེན་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཐུགས་ཀྱིས་མཁྱེན་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཁོ་ནར་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཀྱང་ཡོངས་སུ་བཏང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི། མཐའ་དག་འཛིན་པའི་དོན་ཡིན་ལ། །དེ་དག་ཤེས་པ་གཅིག་གིས་ཁྱབ་པ་ཡང་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་མཐའ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་དུ་འོང་བས་དེ་དག་མཐའ་དག་གི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཡང་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ་དེས་ན་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །གང་ཡང༌། ཤེས་པ་གཅིག་ལ་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ལས་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་མཐ
Chinese
以及太阳等等可以被感知。如果说，即使是相互矛盾的事物，安住于一个意识中也不矛盾，即使是那样，对于快乐和痛苦的贪执和嗔恨也会在一个意识中显现吗？对于这样的疑惑，提到了快乐和痛苦等等。所谓“彼应知”是指，快乐等等不能同时存在的原因是，因为没有原因就不会产生，所以是因为没有快乐等等，而不是因为矛盾。应当这样理解，这样领悟。如是说，没有不具足因的情况才是原因，而不是互相矛盾。对于那些究竟上是矛盾的，如清净和不清净等等，如同是假立的，那些也存在于一个意识的显现中，为了说明这一点，提到了蓝色和黄色等等，即与境和自性相矛盾。其中，境的差别是指不是这个和那个的境本身。自性的差别是指蓝色和黄色等等的自性，或者说是蓝色和黄色等等的近取因本身。无论过去和将要发生什么。对于提到这些，用“以一刹那之智”等等来阐述。这阐明了唯识宗认为只有一部分自己的快乐才能被认识的观点，并进行辩论。如果意识以一个体性的方式遍及所有应知的范围，那么由于事物被区分开来，就会损害对无限的承诺。因为这样，从在一个意识中显现的事物之外，不存在其他的事物，如果这样完全断定，怎么会不变成有边际的呢？从在一个意识中显现之外，没有丝毫其他的事物。如果以这种想法来认识，你怎么不是有边际的呢？也这样说过。如果是这样，那么渐次性的过失，对于同时性的观点也是一样的吗？那没有意义，如果暂时依赖于说意识没有形象的观点来进行辩论，那么一切都是没有关联的。因为这样
English
and the sun and so on can be perceived. If, even if contradictory things, abiding in one consciousness is not contradictory, even so, will attachment and hatred for happiness and suffering appear in one consciousness? For such doubts, happiness and suffering etc. are mentioned. The so-called "that should be known" means that the reason why happiness etc. cannot exist simultaneously is that, because there is no cause, it will not arise, so it is because there is no happiness etc., not because of contradiction. It should be understood in this way, and realized in this way. As it is said, the absence of incomplete causes is the cause, not mutual contradiction. For those who are ultimately contradictory, such as purity and impurity etc., as if they are nominally established, those also exist in the manifestation of one consciousness, in order to explain this, blue and yellow etc. are mentioned, that is, contradictory to the object and nature. Among them, the difference of the object refers to the object itself that is not this and that. The difference of nature refers to the nature of blue and yellow etc., or the proximate cause of blue and yellow etc. Whatever has happened and will happen. For mentioning these, "with one moment of wisdom" etc. are used to elaborate. This clarifies the view of the Vijnanavada school that only a part of one's own happiness can be known, and debates are conducted. If consciousness pervades the entire scope of what should be known in one entity, then because things are distinguished, it will harm the commitment to infinity. Because in this way, from the things that appear in one consciousness, there are no other things, if it is completely determined in this way, how can it not become finite? Apart from what appears in one consciousness, there is not the slightest other thing. If you recognize it with this thought, how are you not finite? It has also been said like this. If so, is the fault of gradualness the same for the view of simultaneity? That is meaningless, if temporarily relying on the view that consciousness has no form to argue, then everything is unrelated. Because in this way
Chinese
所有体验到微小的身体的感受，都是为了断除仅仅存在的，由一切智智所完全断除的缘故，所以才显示它是周遍的。如果有人问：其他的瓶子等物不是也周遍于处所的边际吗？答：凡是那些被一个知识所完全断除的，以无边际的缘故，其自性会消失。所谓被一个知识所完全断除，仅仅如此并不会使事物本身的自性消失。因为它们的蓝色和黄色等众多颜色，同时在一个单独的图画等事物上被一个知识确定时，会舍弃非自性或者互相随顺。然而，它们本身是如何存在的，就如实地知道，而不是其他的。同样，有情和器世间也是如实地体验到如何存在，一切智智就如何执持。如此执持，是因为在方和方隅无边际地存在着有情等世间，所以执持为无边际，而不是执持为有边际，因此从何处变成有边际呢？如果有人认为，承诺执持一切，怎么会不变成执持边际呢？ 如果这样想，那是不对的，因为凡是执持一切的地方，无疑是执持边际的，这有什么关系呢？像这样，无论有多少事物，其中没有一个是全知智慧所不能知的自性，而是全知智仅仅生起和消逝为能知的自性，没有舍弃任何一个，这就是执持一切的意义。这些被一个知识所周遍也是这个意思。如果不是这样，就会变成有边际的过失，因此也不能说它们是一切的词语所表达的对象，所以这是“的”的意思。还有，并非存在着不同于在一个知识中显现的事物，为了如此完全断除，怎么会
English
All the experiences of the slightest physical sensations are shown to be pervasive because they are completely severed by the omniscient mind, which is merely existent. If someone asks, "Aren't other things like pots also pervasive at the edges of places?" The answer is, "Those that are completely severed by one knowledge, their nature will disappear due to being limitless. The so-called 'completely severed by one knowledge' does not, by itself, cause the nature of things themselves to disappear. Because when their many colors, such as blue and yellow, are simultaneously determined by one knowledge on a single drawing or other thing, they abandon non-self-nature or follow each other. However, they are known as they truly exist, and not otherwise. Similarly, sentient beings and the vessel world are also held by the omniscient mind as they are truly experienced. It is held in this way because sentient beings and other worlds exist limitlessly in directions and intermediate directions, so it is held as limitless, not as limited. Therefore, from where does it become limited?" If someone thinks, "How can claiming to hold everything not become holding limits?" If you think like that, it is not correct, because wherever everything is held, undoubtedly limits are held. What does this have to do with it? Like this, no matter how many things there are, none of them are experienced as having a nature that is not known by the omniscient wisdom. Rather, the omniscient mind only arises and ceases as the nature of being knowable, without abandoning any one. This is the meaning of holding everything. These being pervaded by one knowledge is also this meaning. If it were not so, it would become the fault of being limited, so it cannot be said that they are the objects expressed by the words of everything. Therefore, this is the meaning of "of." Furthermore, there is nothing that exists other than the things that appear in one knowledge. In order to completely sever in this way, how could