Tibetan
་ནས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེས་བྱས་པའི་བཤད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨྲ་བ་པོ་དེ་དག་གིས་བྱས་པའི་བཤད་པ་ལས་དོན་རྟོག་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་རིག་བྱེད་རྣམས་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་སྐྱོན་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེས་ན་རིག་བྱེད་དག་རྣམས་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ཡོད་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་འབྲེལ་ཏོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་གཞན་གྱི་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་མེད་པ་དང༌། དེའི་སྨྲ་བ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དམུས་ལོང་བརྒྱུད་པ་བཞིན་དུ་ཆོས་མ་ཡིན་པ་མཐོང་བས་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གཞན་གྱིས། དེ་ལྟར་ཆད་མ་ཚད་མིན་གཉིས། །ཐོག་མ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཚད་མ་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྨྲ་བ་པོ་དང་བྱས་པའི་ཚིག་རྣམས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན། ཚད་མ་ཉིད་གཅིག་ལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ཉིད་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རིགས་ཏེ། གཉི་ག་ཐོག་མ་མེད་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་རིག་བྱེད་དང་དེ་འདོན་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་དེའི་གསུང་དང་ལྷན་ཅིག་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་སྨན་པ་ནི་དེ་དང་འགྲན་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་དེའི་གཞུང་རྣམས་ནི་འདི་དག་དང་ལྷན་ཅིག་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡོད་ པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཆེའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ན་ཐུབ་དང་དེའི་གསུང་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དང་པོ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྟོག་པར་རོ། །འཁོར་བར་མི་འཆིང་བ་སྟེ་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པའི་ཤེས་པ་གང་དག་ལ་ཡོད་པ་དེ་དག་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ཐོས་ཤེ་ན། གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པས་མ་གོས་པའི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་སྨོས་ཏེ། གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་རྨོངས་མེད་བདག །ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤངས་པའོ། །གཉིས་ལ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པ་ནའོ། །ཡང་ན་གཉིས་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་སྟེ། དེའི་བདག་མེད་པ་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞེས་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །སྲེད་མེད་བུ་སོགས་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲེད་མེད་བུ་ནི་ཁྱབ་འཇུག་གོ །སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་བཟུང་ངོ༌། །ཅི་སྟེ་སྲེད་མེད་ཀྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་ལ
Chinese
从那里开始。如果问为什么，因为“由其所作的解释”指的是，因为那些说话者所作的解释是产生对事物理解的原因，所以吠陀经依赖于此，因此不是量。如果问这有什么过失，那么就说了“因此吠陀经等”，与“它存在与否”相联系的就是“是量”。当吠陀经的词句像这样受制于他者，因此不是量，并且所有那些说话者都像盲人传递一样，因为他们没有看到法，所以不是量。其他人所说的“如此，是量与非量二者，成为无始的”，为了显示那是不合理的，所以说了“如果是量”。如果说话者和所作的词句成为量，那么量本身就变成不存在了，像这样说“那本身没有成立”是不合理的，因为他们认为两者都是无始的。此外，我们认为吠陀经和诵读它与佛陀和他的教言是相同的，这实际上是与佛陀竞争。世尊和他的经典与这些并不相同，而是有很大的差别，为了显示这一点，所以说了“或者对于能仁及其教言”。“最初”指的是对外境的认知。不束缚于轮回，指的是对于那些具有不随顺的知识的人来说，就是那样称呼的。如果问那些由其力量产生的教法是如何听到的，那么就说了两句偈颂“未被二相所染”。“二相无迷我”指的是舍弃了对所取和能取的显现执着。“在二者上证悟无我时”，指的是在证悟人与法无我时。或者，二者指的是所取和能取，它们的无我，即无自性，这样连接词句。“无贪子等非行境”指的是无贪子指的是遍入天。等等的词语包括了大自在天等。如果无贪子等
English
From there. If asked why, because "the explanation made by it" refers to the fact that the Vedas rely on this because the explanations made by those speakers are the cause of generating understanding of things, therefore it is not valid cognition. If asked what fault there is in this, then it is said "therefore the Vedas etc.," what is connected to "whether it exists or not" is "is valid cognition." When the words of the Vedas are thus subject to others, therefore it is not valid cognition, and all those speakers are like a line of blind men, because they do not see the Dharma, therefore it is not valid cognition. What others say, "Thus, both valid and invalid cognition, become beginningless," in order to show that that is unreasonable, therefore it is said "If it is valid cognition." If the speaker and the words made become valid cognition, then valid cognition itself becomes non-existent, it is unreasonable to say like this "that itself is not established," because they think that both are beginningless. Furthermore, we think that the Vedas and reciting it are the same as the Buddha and his teachings, this is actually competing with the Buddha. The Bhagavan and his scriptures are not the same as these, but there is a great difference, in order to show this, therefore it is said "Or for the Sage and his teachings." "Initially" refers to the cognition of external objects. Not bound by samsara, refers to those who have knowledge that does not conform, that is what it is called. If asked how those teachings that arise from its power are heard, then two verses are said, "Not stained by the two aspects." "The two aspects, non-deluded self" refers to abandoning the manifest clinging to the grasped and the grasper. "When realizing no-self on the two" refers to when realizing the no-self of person and phenomena. Or, the two refer to the grasped and the grasper, their no-self, that is, no self-nature, thus connecting the words. "Son of No Greed etc. are not the object of activity" refers to the son of No Greed refers to Vishnu. The word "etc." includes Ishvara etc. What if the son of No Greed etc.
Tibetan
་ཡང་རྣམ་པར་དག་པའི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད་ཅེ་ན། གཞན་གྱིས་དག་པའི་ཤེལ་ལྟ་བུ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གཞན་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲེད་མེད་ཀྱི་བུ་ལ་སོགས་པས་སོ། །བདག་རྟག་པར་བསལ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པས་རྣམ་པར་དག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དེ་དག་ལ་རྟག་པའི་བདག་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཅི་བདག་དེ་ལས་སྐྱེའམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །དེ་ལ་ཕྱོགས་དང་པོ་ལ་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་མཐའ་དག་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལ་ཡང་དེ་རྟག་པ་ཡིན་ནམ་མི་རྟག་པ་ཡིན་གྲང༌། གཉི་ག་ལྟར་ན་ཡང་བདག་དེས་ཕན་མི་འདོགས་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱི་སེམས་པ་བཞིན་དུ་དེའི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གང་ཡང༌། བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བདག་མཐོང་བ། །དེ་ཉིད་དེ་ཡི་ཤེས་པ་ཡིན། །ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ལ། གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་མི་འཐད་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་བདག་སེམས་པའི་ངོ་བོར་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་རྣམ་པར་མ་དག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མི་འཐད་པ་ནི་ཕྱི་ རོལ་གྱི་དོན་བརྟག་པར་བསྒྲུབས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་བདག་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་བལྟ་བར་བྱ་བ་དང༌། ལྟ་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་མི་འཐད་པས་ཤེས་པ་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་ན་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་དངོས་པོར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྒྲོན་མ་བཞིན་དུ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་འདི་དག་གི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་མངོན་པར་མི་འདོད་པའི་རང་རིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། ཤེས་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དང་ཡང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་སྟོན་པ་ནི། བློ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་རིག་བྱེད་ཡུལ་ཅན་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་སྨྲས་པ་དེ་ལ། རིག་བྱེད་དང་ནི་ཚངས་པ་སོགས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན། ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་པ་ཡིན་ན་རིག་བྱེད་དང་ལྷན་ཅིག་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ནི
Chinese
又问，为何不欲视其为完全清净之我？如云：如他人之净镜。等等。所谓“他人”，指渴爱子等。因我已断除常恒，故其所缘之识是颠倒的，故非完全清净。又，彼等所说之常恒我之所缘识，彼识是从我而生，抑或不是？此有二种情况。若为第一种情况，则因因缘具足，彼之所缘识应一时全部生起。若为第二种情况，则又当问，彼我为常恒，抑或无常？无论如何，彼我皆无助益，故如他人之心般，不会成为彼之所缘。又，彼所说：自性见自性，彼即彼之识。对此，如云：所取之相不应理。等等。若暂且承认我为心之自性，则此时彼之所缘识即为不净，因一切自性之识，所取与能取皆不应理，此外境之义已成立之故。若为我即心之自性之情况，则因所观与能观相异，故所取与能取之事物不应理，故识不会成为彼之所缘。若境与有境相异，则会成为境与有境之事物。若如明灯般，因是明亮之自性，故承认是此等之所缘，则此时会陷入不欲之自证，且与欲识非现量相违。彼即是说：智亦成现量。等等。又，对于所说之识乃有境之故，如云：识与梵天等。等等。若有联系，则梵天等成为识之有境，则识与梵天等有联系亦不应理，如此事物之联系是
English
Furthermore, why is it not desirable to view it as a completely pure self? As it is said: Like a clear mirror of others. And so on. The term "others" refers to those such as the son of thirst. Because the self has already been severed as permanent, the knowledge that is its object is inverted, and therefore not completely pure. Moreover, regarding the knowledge of a permanent self that they speak of, does that knowledge arise from that self, or does it not? There are two possibilities. If it is the first possibility, then because the causes are complete, all the knowledge that is its object should arise simultaneously. If it is the second possibility, then it must be asked whether that self is permanent or impermanent. In either case, since that self is of no help, it will not become its object, just like the mind of another person. Furthermore, regarding what was said: The self sees the self, that itself is its knowledge. To that, it is said: The characteristic of the grasped is not reasonable. And so on. If, for the moment, one were to accept the self as the nature of the mind, then at that time the knowledge that is its object would be impure, because for all knowledge of self-nature, the grasped and the grasper are not reasonable, since the meaning of external objects has already been established. If it is the case that the self is the nature of the mind, then because the object to be viewed and the viewer are different, the entities of the grasped and the grasper are not reasonable, so knowledge will not become its object. If the object and the subject are different, then they will become entities of object and subject. If, like a lamp, one were to accept that it is the object of these because it is of a clear nature, then at that time one would fall into the undesired self-awareness, and it would also contradict the assertion that knowledge is not manifest. That is what it shows: Intellect also becomes manifest. And so on. Furthermore, regarding what was said, that consciousness is for the sake of the object, such as: Consciousness and Brahma, etc. And so on. If there is a connection, then if Brahma and the like become the object of consciousness, then it is not reasonable that Brahma and the like have a connection with consciousness, for the connection of things is like this: