Tibetan
་གྱི་དབང་གིས་སོ་ཞེས་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་གཞུང་ལུགས་དང་པོ་ལ་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དེ། དེ་དག་གིས་དེའི་གནས་སྐབས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཅི་སྟེ་རྟོག་པ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཀུན་ནས་སློང་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ པའི་ཕྱིར་གནས་སྐབས་དེ་ནི་ཚིག་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ན་མ་ཞེས་དོགས་པ་བསུ་ནས། དེ་ལྟ་ཡིན་ནའང་དེ་ལ་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་དེའི་གནས་སྐབས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པས་བྱས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་ལས་ཤེ་ན། འདི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཕངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱི་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ཕྱིར་རྒྱུད་ནས་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་དུ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་ལ་དཔེར་བརྗོད་པ་འཆད་པ་ནི། འགའ་ཞིག་དྲོ་བ་ཉམས་མྱོང་ན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་དོན་མྱོང་བ་ལས་བྱུང་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲོ་བ་དེའི་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་བརྒྱུད་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲོ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚིག་ལས་སོ། །འདི་སྙམ་དུ་གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ཡོད་ན་དེའི་ཚེ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རང་གི་སྣང་བ་དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་ཞེན་ནས་འཇུག་པས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །གལ་ཏེ་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ངོ་བོ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འཁུར་པར་འགྱུར་ན། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནར་ངེས་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལོགས་ཤིག་ཏུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ
Chinese
是由于……的力量所致。对此，对于第一种宗义，如果要在分别念的阶段证明不是一切智，那么此时就是以已成立之事来成立，因为他们认为在那一阶段，世尊不是一切智。如果想要在无分别念的阶段证明不是一切智，那么此时因不成，因为在那时，没有发起作用的分别念，所以那个阶段不是言词所能涉及的。如果因为在分别念的阶段说不是一切智，因此不会变成非量，那么在接受“不是”的疑问后，说了“即使是那样，对于他来说”。如果在那一阶段不是一切智，即使是那样，这也不会被认为不是一切智所为。从何而来呢？因为这是由一切智所抛出的。这之后，这是由一切智的智慧力所产生的分别念所发起的，因此从相续中与事物相关联，就像随后的比量分别念一样，也变成了量。对于此，解释一个例子，即“某人体验到温暖”。说了等等，因为“从体验到那个意义而生”，意思是说，因为体验到那个温暖的意义，所以通过间接的方式产生了分别念。从那，意思是说，从体验到温暖的词语中。如果有人这样想，如果一切智有分别念的智慧，那么此时就会变成错乱。因为分别念的自性是对自己无意义的显现执着为有意义而进入，所以是错乱的，如果这样想，那是不存在的。如果不能区分所假立的那个和那个本身自性的本体，那么此时就会变成错乱。像这样，分别念的对境所假立的，仅仅是确定为所假立的自性，而外境不是分别念的智慧的行境的那个本身，而是作为那个本身的本体的另一部分。
English
It is said that it is due to the power of... Regarding this, for the first tenet, if one tries to prove that it is not omniscient during the stage of conceptualization, then at that time, it is proving what is already established. Because they believe that at that stage, the Bhagavan is not omniscient. If one wants to prove that it is not omniscient during the stage of non-conceptualization, then at that time, the reason is not established. Because at that time, there is no conceptualization that initiates action, so that stage is not accessible to words. If one says that it is not omniscient during the stage of conceptualization, and therefore it does not become non-valid, then after accepting the doubt of "not," it is said, "Even if it is so, for him." If it is not omniscient at that stage, even so, this will not be considered not done by the omniscient. From where? Because this is thrown by the omniscient himself. After that, this is initiated by the conceptualization that arises from the power of the wisdom of the omniscient, so from the continuum, it is related to the object, and like the subsequent inferential conceptualization, it also becomes valid. To explain an example for this, it is said, "Someone experiences warmth." It is said, etc., because "it arises from experiencing that meaning," which means that because one experiences the meaning of that warmth, conceptualization arises indirectly. From that, it means from the words of experiencing warmth. If someone thinks like this, if the omniscient has the wisdom of conceptualization, then at that time, it will become confused. Because the nature of conceptualization is to grasp its own meaningless appearance as meaningful and enter into it, so it is confused. If one thinks like this, that is not the case. If one cannot distinguish the essence of the imputed and that very nature itself, then at that time, it will become confused. Like this, the object of conceptualization, the imputed, is only determined as the nature of the imputed, while the external object is not that very nature of the object of the wisdom of non-conceptualization, but another part of the nature of that very nature.
Tibetan
་གཟིགས་པ་ན་ཇི་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཅེས་བྱ། གལ་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གནས་སྐབས་ན་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་ཅེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་འཇུག་པའི་ཐབས་མཁྱེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་མ་གཏོགས་པ་གཞན་སྒྲ་ཀུན་ནས་སློད་པར་བྱེད་བ་མ་མཐོང་བ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་གཞན་སྒྲའི་དོན་ཡང་མི་དམིགས་སོ། །དེ་བས་ན་སྒྲ་འཇུག་པའི་ཐབས་མཁྱེན་པ་འགྲོ་བ་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་ པ་གཞན་ལ་མ་བསྟན་པར་བཞུགས་པ་མི་སྤྱོད་པ་ན་དེ་བསྟན་པར་བཞེད་ནས་སྒྲ་འཇུག་པའི་ཐབས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་སྒྲོ་གདགས་པར་བྱ་བའི་བརྗོད་བྱ་དགོད་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་བགགས་པར་བྱས་ནས་ལེན་འདེབས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ནི་འདིར་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡང་ཚིག་འཇུག་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་གཡོ་བ་དང་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ནའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་སྤྱིའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་དེ་ཡང་སྙིང་རྗེས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །སྙིང་རྗེ་དེ་ཉིད་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་བྱེད་པ་ནི་ཅུང་ཟད་མི་འདོད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བས་འཕངས་པ་ཟད་པ་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་འདོད་ཆགས་ཡིན་པར་བརྗོད་ལ། དེ་ལ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་བདག་དང་བདག་གི་ལ་གནོད་པ་ལ་སྡང་བ་ནི་ཞེ་སྡང་ངོ༌། །བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ནི་གཏི་མུག་གོ །སྙིང་རྗེ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་གོམས་པའི་སྟོབས་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ལ་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པའི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བར་བཤད་དོ། །འདི་སྙམ་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཙམ་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པའི་ནུས་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་འདོད་དེ།
Chinese
观察时，如何颠倒呢？如果不是颠倒，那么在分别念的阶段如何进行增益呢？不是的，因为通晓了声音运用的方法。除了增益的分别念之外，没有见到其他声音全部衰退，因此除了增益之外，也无法确定其他声音的意义。因此，通晓声音运用方法的人，由于对众生的慈悲，如实地领悟了真如，如果不向他人展示而安住不作，那么为了展示它，就创作了声音运用的方法，增益的分别念和所要增益的表达对象。这也能通过阻止反驳者来获得认可，我们在这里是为了应时而说。因此，为了说话而推断出具有贪欲也是不合理的，因为在其他方面也可能运用词语。因为动摇和言说等并非仅仅是贪欲等的果实，因为想要表达是普遍的原因。想要表达本身，即使是对没有贪欲的慈悲也可能存在，所以是错误的。如果说慈悲本身就是贪欲，那么不做就变成稍微不想要，这不是的，然而，执着于常、乐、我、我所的，以灭尽和具有的对境的事物为对象的心的显现执着就是贪欲。对于它，以先前存在的我和我所的损害为憎恨就是嗔恨。执着我和我所就是愚痴。慈悲不是那样的，因为即使没有我执，仅仅是看到痛苦的差别，也仅仅是从串习的力量中产生。如此，在论典中说，对于远离贪欲的人们，会产生缘于法等的慈爱等。如果认为仅仅是所有对境的知识显现趋向就能成立，那么那时就会变成对已成立的事物进行成立，如此，想要成立的是了知一切事物之真如的能力。
English
When observing, how is it inverted? If it is not inverted, then how does one engage in augmentation during the stage of conceptualization? It is not so, because one understands the method of applying sounds. Apart from the conceptualization of augmentation, one does not see other sounds completely diminishing, therefore, apart from augmentation, one cannot ascertain the meaning of other sounds either. Therefore, one who understands the method of applying sounds, due to compassion for beings, has realized suchness as it is, but if one abides without demonstrating it to others, then in order to demonstrate it, one composes the method of applying sounds, the conceptualization of augmentation, and the objects to be augmented. This can also be accepted by preventing opponents, we speak here because it is timely. Therefore, it is also unreasonable to infer that one possesses attachment for the sake of speaking, because it is possible to apply words in other ways as well. Because wavering and speaking, etc., are not solely the result of attachment, etc., because the desire to express is a universal cause. The desire to express itself can also exist even in compassion that is free from attachment, so it is a mistake. If one says that compassion itself is attachment, then not doing it becomes slightly undesirable, but this is not so, however, attachment is said to be the manifest clinging of the mind that is biased by the view of permanence, pleasure, self, and selfhood, with objects that are exhaustible and possessed. For it, hatred towards harm to the self and what belongs to the self, which precedes it, is anger. Grasping at self and what belongs to self is ignorance. Compassion is not like that, because even without self-grasping, merely seeing the difference in suffering, it arises solely from the power of habituation. Thus, it is said in the treatises that for those who are free from attachment, love, etc., arises focusing on the Dharma, etc. If one thinks that merely the manifestation of knowledge with all objects as its scope can establish it, then at that time it will become establishing what is already established, thus, what one wants to establish is the ability to know the suchness of all things.