Tibetan
་པ་དང་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་འཁྲུལ་བའི་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་དེ་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་རྩད་ནས་གཏན་འབྱིན་པས་གཉེན་པོར་བརྗོད་ཀྱི་ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་གོམས་པའི་ཕྱིར་དྲི་མ་རྣམས་ནི་རྩ་བ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པའི་ཕྱིར་རིམ་གྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་འཕེལ་བས་སྒྲིབ་པ་ན་ཟད་པ་ཡིན་གྱི། ལན་ཅིག་ཐོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གྲང་བའི་རེག་པ་མེད་ལ་རེག་པ་ཙམ་གྱིས་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གང་གིས་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་བ་ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདག་མེད་པའི་ཤེས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་བ་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་འབྱུང་བ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་སྐྱེས་ནས་མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སྟོབས་དེས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་སྤང་བར་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་འདི་དག་དབང་དུ་གྱུར་པ་ནུས་པ་ཉམས་པ་མེད་པར་མ་གྲུབ་བོ། །འདི་དག་བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་དང་འགལ་ན་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། དེ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་ན་འགྲིབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དག་གང་ཉེ་བར་བླངས་པ་ལས་འགྲིབ་པའི་ཆོས་ཅན་དེ་དག་ནི་དེ་ཤིན་ཏུ་འཕེལ་བ་མེད་པར་རྒྱུན་འཆད་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཆུ་ལ་སོགས་པ་འཕེལ་བ་ན་མེ་འབར་བ་བཞིན་ནོ། །ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱང་བདག་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཉེ་བར་བླངས་ པ་ལས་འགྲིབ་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཤིན་ཏུ་འཕེལ་བ་ན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་རྙེད་པར་འགྱུར། དེ་བས་ན་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པར་བསྒྲུབས་ནས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་མངོན་སུམ་བྱས་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའོ། །གང་ཞེ་ན། བདག་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བར་གོ་སྟེ། སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཁྱད་པར་ནི་རྣམ་པ་མང་དུ་ཐབས་མོང་པོས་དུས་མང་པོ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཏེ། དེ་དང་དེའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་དང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་བདག་མེད་པ་མཐོང་ན་ཡང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཕྱིས་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ།
Chinese
仅仅通过正量所成立的意义境，现见无有自性，这被称作对治，能从根本上断除我执，而不是从听闻和思惟中产生的。如同从无始以来串习的习气，因为根深蒂固，逐渐增长不相顺的方面，才能灭尽障碍，不是仅仅听闻一次就能做到，例如没有寒冷的触感，仅仅通过触摸是无法消除的。什么会导致错乱呢？听闻和思惟所生的无我智慧现前时，贪欲等生起的情况也不成立，因为贪欲等烦恼生起后，通过作意不净等对治，只能舍弃善逝。因此，这些烦恼如果被其掌控，力量不会减弱，也不会成立。即使这些与见无我相违，也正是因此才需要进行安立，因为当它趋向现前时，烦恼会减弱。任何从亲近的事物中减弱的法，如果它没有极度增长，就会成为中断相续的法，就像水等增多时，火焰就会熄灭一样。过患等也是从亲近无我智慧中减弱的法，如果它极度增长，又怎么能找到存在的机会呢？因此，这个理由不是不定因。因为存在于顺品中，所以也不是相违因。这样，在证实断除烦恼障之后，为了证实断除所知障，所以说了“为了显现差别”。所谓显现，就是使之显现。显现什么呢？理解为“无我”，因为这是当前所讨论的主题。它的差别在于，通过多种方式、无数方法、长时间、各种方式，使它与不相顺的方面，如功德和过失等，变得非常清晰。正因为如此，即使声闻等见到了无我，也不是一切智，因为没有后来串习的差别，所以没有断除所知障。
English
The very fact of seeing selflessness without error, through the object of meaning established by valid cognition, is said to be an antidote because it completely eradicates the view of self, and it does not arise from hearing and thinking. Just as the stains are deeply rooted because of habituation from beginningless time, the obscurations are exhausted by gradually increasing the opposing side, not by hearing once. For example, just as the touch of cold does not disappear by merely touching. What would cause confusion? When the knowledge of selflessness arising from hearing and thinking becomes manifest, the arising of attachment and so on is not established either. For example, after the arising of attachment and so on, the power of focusing on the unattractive and so on only abandons the Sugatas. Therefore, if these are under control, their power is not diminished and is not established. Even if these contradict the seeing of selflessness, they are established for that very reason, because they diminish when it tends to manifest. Those things that diminish from what is closely taken are those that become the nature of interrupting the continuum without greatly increasing, just as fire burns when water and so on increase. Since faults and so on are also of the nature of diminishing from closely taking the knowledge of selflessness, how can they be found to exist when it greatly increases? Therefore, the reason is not uncertain. Since it exists in the similar side, it is not contradictory either. Thus, after establishing the abandonment of the obscuration of afflictions, in order to establish the abandonment of the obscuration of knowledge, it is said, "Because of making the distinction manifest." What is made manifest is what makes manifest. What is it? It is understood as "selflessness," because it is the subject at hand. Its distinction is that it becomes very clear with virtues and faults and so on to that and its dissimilar side by many ways, countless methods, many times, all ways. For that very reason, even if Hearers and so on see selflessness, they are not omniscient, because there is no distinction of later habituation in that way, so they have not abandoned the obscuration of knowledge.