Tibetan
ཡིན་པ་དེ་ནི་སྨྲ་བ་པོའི་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཨ་རུ་ར་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་འདི་ཡང་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །འདིར་ལན་སྨྲ་བ་ནི། གཞན་དུ་ཡང་ནི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གཞན་དུ་ཡང་སྟེ་རྨོངས་པས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་དོན་གྱིས་གོ་བ་གཉི་ག་ཡང་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་གཞན་དུ་ཡང་སྲིད་ཅེ་ན། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་རི་ཁྲོད་པའི་བཤད་པ་ལས། ཉེ་བར་བསྟན་པ་ནི་རྨོངས་པ་ལས་ཀྱང་འགྱུར་ལ། རྨོངས་པ་མེད་པ་ནི་རིག་བྱེད་ལས་ཀྱང་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་རྨོངས་པ་ལས་འགྱུར་བ་མཐོང་སྟེ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་དུ་དམིགས་པའི་དོན་བཞིན་ནོ། །རིག་བྱེད་ལས་མཐོང་བ་ནི་དཔེར་ན་ཤེད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གང་དག་བདེ་བར་གཤེགས་པར་རིག་བྱེད་མངོན་པར་མི་ཤེས་པ་དེ་དག་ནི་རྨོངས་པ་ལས་སམ། གཞན་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་གང་དག་རིག་བྱེད་མི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་མི་བརྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་བྱེད་ལ་མི་བརྟེན་པའོ། །ཉེ་བར་བསྟན་པ་འདི་རིག་བྱེད་ལ་མི་རྟོན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རིག་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་རིག་བྱེད་ཀྱི་རྩ་བ་ཅན་དུ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་ཤེད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རིག་བྱེད་ཤེས་པའི་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཁོ་ན་ལས་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། འདི་དག་ནི་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དམངས་རིགས་རྨོངས་པ་རྣམས་ལ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་ལྷར་བརྫུན་ཡིན་པར་གོ་སྟེ། དཔེར་ན་སླུ་བའི་ཚིག་ལ་སོགས་པ་དང༌། དོང་རྩེ་སེ་ན་ལ་སོགས་པའི་ལས་བཞིན་ནོ། །གང་ཡང་ཤེད་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་རིག་བྱེད་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་རིག་བྱེད་ཀྱི་རྩ་བ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་རང་དབང་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་གང་དག་གཙོ་བོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ངེས་བརྗོད་དང༌། མཆོད་སྦྱིན་དང་སྙན་ངག་ཅེས་བྱ་བ་གསུམ་ནི་རིག་བྱེད་གསུམ་དུ་བརྗོད་དོ། །དེ་དག་རིག་པས་ན་གསུམ་རིག་པ་སྟེ་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ལ་བརྗོད་དོ། །གསུམ་རིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཆོས་བསྟན་བཅོས་ལ་སོགས་པ་གཞུང་གང་དག་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེའི་གཞུང་ལ་བརྟེན་པ་ལ་རྒྱུ་བསྟན་པ་ནི། རིག་བྱེད་སྟོབས་ཀྱིས་སྨྲས་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རིག་བྱེད་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྨྲས་པ་གང་དག་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །འདི་ཡང་ཇི་ལྟར་ངེས་ཤེ་ན། རིག་བྱེད་ཚིག་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྟོན་པ་ནི་རྟོགས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཚད་མ་རྣམ་པ་ལྔས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལྷག་མར་གྱུར་བས་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚད་མས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་འདི་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །མ་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏེ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་རྭ་ནས་བཟུང་ནས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་བསྒྲུབས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། སྤྱིར་སྲིད་པ་ཙམ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ པའམ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། སྐྱེས་བུ་ཀུན་མཁྱེན་འགའ་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་སྨོས་ཏེ། རེ་ཞིག་གཏན་ཚིགས་ནི་སྔར་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཟིན་པས་དེས་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་གཞན་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ན་གཞན་དམ་འཆའ་བར་བྱེད་པ་ནི་དམ་བཅའ་བ་མ་ཚང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ལ། འདིར་ཡང་རང་གི་སྟོན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འདོད་ཀྱི་སྤྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཚོལ་བ་ཞེན་པའི་དབང་གིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་གང་ལས་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་དག་ཤེས་ནས་འཇུག་པར་བྱ་བའམ་ལྡོག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་གྲུབ་ན་ཡང་དེས་སྐྱེས་བུའི་འཇུག་པ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་པར་དེའི་ཚིག་ཏུ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འཇུག་པར་འདོད་པས་ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྤྱིར་དམ་བཅའ་བ་ནི་དམ་བཅའ་བ་མ་ཚང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་འདོད་པའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་དོན་ཏོ། །དེ
Chinese
之所以如此，是因为说话者的知识是先决条件。例如，就像显示了余甘子等的功效一样。像佛陀等的教法等被显示，这也是一种显示，这被称为自性因。对此的回答是：因为在其他情况下也是可能的。等等，因为在其他情况下，由于愚昧而显示也是可能的，所以推论和通过意义理解两者都是不确定的。怎样在其他情况下也是可能的呢？说了梦等见到的等等。正如山居者的解释中所说：显示也可能源于愚昧，没有愚昧也可能源于明智。其中，见到源于愚昧，例如在梦中所见之境。见到源于明智，例如力量等。那些对善逝不明显了解明智的人，要么是出于愚昧，要么是为了保护他人而显示，这样解释道。显示那本身是：那些不了解明智等等，其中不依赖，就是不依赖明智。如何理解这个显示不依赖于明智呢？如果明智等等被说了，如果佛陀等的教法等被显示，变成了明智的根本，那么就像力量等一样，只会从了解明智的婆罗门那里显示出来。但这些并不是只对婆罗门显示，而是对愚昧的民众显示。因此，理解显示是虚假的世俗谎言，例如欺骗的语言等，以及挖掘和塞纳等行为。还有，那些力量等，因为了解明智，所以教法等的显示只是明智的根本，而不是自主的，显示这个的是：那些以主等，等等。决定语、祭祀和诗歌这三者被称为三种明智。因为了解那些，所以被称为三明，是对婆罗门说的。三
English
That is because the speaker's knowledge is a prerequisite. For example, just as the efficacy of arura and others is shown. This showing of the Dharma and so on of the Buddhas and so on is also a showing, which is called the reason of self-nature. The answer to this is: Because it is also possible in other cases. And so on, because in other cases, showing due to ignorance is also possible, both inference and understanding through meaning are uncertain. How is it possible in other cases? It is said that dreams and so on are seen. As the explanation of the hermits says: Showing can also arise from ignorance, and the absence of ignorance can also arise from wisdom. Among them, seeing arising from ignorance is seen, for example, as the object seen in a dream. Seeing arising from wisdom is like strength and so on. Those who do not clearly know wisdom in the Sugatas, either out of ignorance or to protect others, show it, it is said. Showing that itself is: those who do not know wisdom and so on, among which not relying means not relying on wisdom. How is this showing understood not to rely on wisdom? If wisdom and so on are said, if the Dharma and so on of the Buddhas and so on is shown and becomes the root of wisdom, then like strength and so on, it will only be shown by Brahmins who know wisdom. But these are not only shown to Brahmins, but to ignorant people. Therefore, understand that showing is a false worldly lie, such as deceptive words and so on, and digging and Sena and other actions. Also, those strengths and so on, because they know wisdom, the showing of the Dharma and so on is only the root of wisdom, not autonomous, showing this is: those with the chief and so on. Definitive words, sacrifices, and poetry are called the three wisdoms. Because they know those, they are called the three knowledges, and are said to the Brahmins. Three
Chinese
因此，凡是智慧之士所宣讲的佛法、论典等典籍中所具有的，就称之为“彼语”。依靠这些典籍来阐述原因，即是“以明论之力宣说”。也就是说，凡是以明论之力宣说的，就称之为“彼语”。那么，这一点如何确定呢？就是因为提到了“明论之语”等等。所谓“示现”，就是“证悟”。如此一来，由于五种量也无法成立一切智者，因此，通过剩余的部分，应当以“无实有”来理解，因为以“无实有”之量作为对境的，其自性就是无有自性。这个论证是成立的。而且，也不是不确定，因为之前已经阐述过了，因为没有其他的理由来解释“无有”这个词。我是这样想的。我们并非是从牛角开始就为了成立一切智者。那么是什么呢？一般而言，是要成立存在本身，也就是说，存在着某个一切智者，或者在某个地方存在着一切智者，因为我们看到了智慧等达到了极致。我是这样想的。因此，提到了“存在着某个遍知之人”等等。暂时来说，因为之前已经阐述过这个论证本身是不确定的，因此，它实际上是在揭示宗派的过失。如果想要成立其他的宗派，那么提出其他的宗派主张，这就是宗派主张不完整的宗派过失。而且，在这里，我们想要成立的是自己的导师就是一切智者，而不是一般意义上的一切智者。像这样，寻找具有证悟的一切智者，并非是出于贪恋的驱使。那么是什么呢？那时，为了能够知晓什么应该行持，什么不应该行持，从而进行取舍，这就是取舍的意愿。即使一般意义上成立了，对于个人的取舍也没有任何实际的帮助，因为如果不完全了解其特殊性，就无法确定其言辞。因此，想要进行取舍的人，就应该成立其特殊性。所以，一般意义上的宗派主张，就是宗派主张不完整。所谓“想要成立之事的意义”，就是想要成立的意义。
English
Therefore, whatever teachings, treatises, and other scriptures are taught by the wise, that is called "that word." Relying on these scriptures to explain the cause is "speaking with the power of knowledge." That is to say, whatever is spoken with the power of knowledge is called "that word." How is this determined? It is because the "words of knowledge" and so on are mentioned. "Showing" means "realization." Thus, since the five valid cognitions cannot establish the omniscient one, it should be understood through the remaining part as "non-existence," because what is objectified by the valid cognition of "non-existence" is by nature without self-nature. This argument is established. Moreover, it is not uncertain, because it has already been explained that there is no other reason to explain the word "non-existence." That is what I think. We are not trying to establish the omniscient one from the horns. What is it then? In general, it is to establish existence itself, that is, there is some omniscient one, or there is an omniscient one somewhere, because we see that wisdom and so on have reached the extreme. That is what I think. Therefore, it is mentioned that "there is some omniscient person" and so on. For the time being, since the argument itself has already been shown to be uncertain, it actually reveals the fault of the proposition. If one wants to establish another proposition, then proposing another proposition is the fault of the proposition being incomplete. Moreover, here, we want to establish that our own teacher is the omniscient one, not the omniscient one in a general sense. Like this, seeking an omniscient one with realization is not driven by attachment. What is it then? At that time, in order to know what should be practiced and what should not be practiced, and thus to take or reject, that is the desire to take or reject. Even if it is established in a general sense, it is of no practical help to the individual's taking or rejecting, because if one does not fully understand its particularity, one cannot determine its words. Therefore, those who want to take or reject should establish its particularity. So, a general proposition is an incomplete proposition. The so-called "meaning of what is to be established" is the meaning of what is to be established.