Tibetan
།དེ་ཉིད་ནི། རང་རྒྱུའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཅན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པའོ། །གཞན་ཡང་ཚད་མ་རྣམས་ལས་ནུས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནུས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་བཞིན་དུ་རྟག་པ་ཉིད་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ནུས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་རྟག་ཏུ་མེད་པའམ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་མ་བརྗོད་ཀྱང་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་མ་བསྟན་ཏོ། །ཐལ་བར་འགྱུར་བ་གཞན་ཡང་བཤད་པ་ནི་དེ་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་རག་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མ་ལ་རག་ལས་པའོ། །འདིས་ནི་དམ་བཅའ་བ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དོན་དང་འགལ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཚད་མ་རྣམས་ཀྱིས་རང་བཞིན་རེས་འགའ་བར་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། འབྲས་བུ་རིམ་ཅན་དཔོག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དེ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཞན་དག་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་གཉིས་མི་འཇུག་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་དོགས་པར་བྱེད་དེ། གང་གི་ཚེ་གསལ་བར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཚད་མའི་རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དམིགས་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་དམིགས་པར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་ལ་འབྲས་བུ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའང་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་རྩོམ་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་འབའ་ཞིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྒྱུ་གཞན་ཉེ་བ་དང་མི་ཉེ་བ་དག་ལས་འབྲས་བུ་རེས་འགའ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟག་པའི་དངོས་པོའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལེན་འདེབས་པར་བྱེད་དེ། གསལ་བ་དང་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ནི་གསལ་བ་དང་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་དག་གོ །སྔར་ཐོས་པ་བརྟག་པར་རྒྱས་པར་རྟག་པའི་གསལ་བ་བཀག་ཟིན་ལ། རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡང་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཡི་ངོ་བོ་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཚད་མ་དག་གི་ངོ་བོ་དང་འབྲས་བུ་སྟེ། ངོ་བོ་ནི་རང་བཞིན་ནོ། །གཉི་གའི་ཕྱོགས་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་ཇི་སྐད་དུ་བ
Chinese
那即是，说了“从自身的力量产生”等等。此外，因为量（ प्रमाण，pramāṇa，衡量正确认知的方法）的效能没有差别。为了显示效能如其自性般成为常恒和无因，所以说了“是效能的自性”等等。如果是这样，有什么过失呢？说了“无因不依赖他者故”等等。如果成为无因，那么恒常不存在或存在。如果成为常恒，那么恒常存在，即使不说也已经成立，因此没有显示。还说了其他的过失，即“因此”等等。其中“依赖于它”是指依赖于量。这显示了立宗与现量和比量的意义相违。像这样，量的自性有时由现量成立，有时也由衡量次第果的比量成立。如果是这样，那么对于承认它是常恒，两种量都极大地损害了它。“量的自性”等等，对于其他人所说的两种过失不容许进入，怀疑着成立的方法。何时由显现者们将量的自性显现出来，那时它才会被观察到，否则不是这样，因此即使是常恒，也不会成为在一切时都被观察到的过失，也不会成为果恒常存在的过失。因为承认依赖于他者本身就是产生果，所以不是唯一的。因此，想到由于其他的因缘亲近与不亲近，果才会成为有时有无。说了“常恒的事物”等等来进行驳斥。显现和依赖于他者，就是显现和依赖于他者。先前听闻的考察中，已经广泛遮止了常恒的显现，也已经显示了依赖于他者对于无有利益可施加的事物来说不是智慧。因此，“它的体性和”，是指量等的体性和果，体性就是自性。两种相违的方面，因为相违以及如何
English
That is, it is said, "arising from the power of its own cause," and so on. Furthermore, because the effectiveness of valid cognition (pramāṇa) is not different. In order to show that effectiveness, like its own nature, becomes permanent and without cause, it is said, "It is the nature of effectiveness," and so on. If it is so, what fault is there? It is said, "Without cause, it does not depend on others." If it becomes without cause, then it is either always non-existent or existent. If it becomes permanent, then it is always existent, and even if it is not said, it is already established, so it is not shown. Other faults are also explained, such as "Therefore." "Dependent on it" means dependent on valid cognition. This shows that the proposition contradicts the meaning of direct perception and inference. In this way, the nature of valid cognition is sometimes established by direct perception, and sometimes by inference that measures sequential results. If it is so, then for those who admit that it is permanent, the two valid cognitions greatly harm it. "The nature of valid cognitions," etc., for the two faults that others have spoken of, the method of establishing that they are not allowed to enter is doubted. When the nature of valid cognition is revealed by the revealers, then it will be observed, otherwise it is not so, therefore, even if it is permanent, it will not become the fault of being observed at all times, nor will it become the fault of the result being permanent. Because admitting dependence on others is itself the production of the result, it is not unique. Therefore, it is thought that due to other causes, closeness and non-closeness, the result will become sometimes existent and sometimes non-existent. "The permanent thing," etc., is said to refute. Manifestation and dependence on others are manifestation and dependence on others. In the previous examination of what was heard, the permanent manifestation has already been widely refuted, and it has also been shown that dependence on others is not wisdom for things that have no benefit to bestow. Therefore, "its nature," refers to the nature and result of valid cognition, etc., nature is self-nature. The two contradictory aspects, because of the contradiction and how
Tibetan
ཤད་པའི་ཕྱོགས་གཉི་ག་ལ་ཡོད་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ངོ་བོ་དེ་དག་ནི་གཅིག་དགག་པ་གཞན་སྒྲུབ་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་དགག་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ལ་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །སུན་འབྱིན་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་མ་བརྗོད་དོ། །ད་ནི་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་གསུམ་ཁས་བླངས་ནས་སུན་འབྱིན་པ་འཆད་པ་ནི། དངོས་པོ་ནུས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལོགས་ཤིག་ནི་ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་སོ། །གཉི་གའི་བདག་ཉིད་སྨོས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀང་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །ཡང་ན་དེ་ལ་ཡང་གཉི་གའི་ངོ་བོ་དགག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་གཉི་གའི་བདག་ཉིད་སྤོང་པ་ཉིད་དོ། །ཕྱོགས་གསུམ་པ་འདི་ལ་ཡང་ཤེས་པ་ནུས་པ་རྟག་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ནུས་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ཤེས་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་དེའི་ཚེ་ནུས་པ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གང་ལས་ཤེ་ན། ངོ་བོ་གཅིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་བཞིན་གཅིག་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ངོ་བོ་གཅིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། གང་ཕྱིར་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཤེས་པ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ན་ནུས་པ་དེའི་ཤེས་པ་འབྲེལ་བ་དང་མ་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་འགྱུར་ལ། གཅིག་ལ་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་རང་བཞིན་གཉིས་ཡོད་པར་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཉིད་ཉམས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཅི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེས་འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་འཆད་དོ། །འདི་ལྟར་བརྟན་པ་དང་མི་བརྟན་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པས་དངོས་པོའི་རྣམ་པ་གཉི་ག་ཡང་ཆ་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་དུས་ཕྱིས་རྐྱེན་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་མི་ནུས་ལ། བྱེད་ན་ཡང་དོན་གཞན་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ནུས་པ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ནུས་པ་དངོས་ པོའི་རང་བཞིན་དུ་ཁས་མི་ལེན་
Chinese
认为如果安立二者都有过失是不合理的。如果安立非二者也不合理，因为如果不存在一者遮遣另一者成立的相互决定的体性，那么这些体性就不会产生。 有人会想，在那时进行遮遣是不合理的，因为在一者上安立成立和遮遣是相违的。因为驳斥非常明显，所以没有说。现在，承诺后三个宗派之后，将要阐述驳斥，即“事物从能力”等。一部分是他体的宗派。提到二者的自性是为了近似地表示，也应当承诺非二者的自性的宗派。或者，在那上面，也因为遮遣二者体性的自性，而舍弃二者的自性。对于这第三个宗派来说，也因为了知与能力是常法相关联的缘故，会变成常法。如果问：如何变成常法？回答说：说了“如果不是”等。不是这样的，如果与能力相关联的了知变成无常，那么那时能力就不会变成常法。如果问：从何得知？回答说：因为体性不随一，意思是说，因为自性不随一。为了表示体性不随一，说了“因为能力”等。如果了知是无常，那么那个能力的了知就会变成关联和不关联的两种自性。在一个上存在相互矛盾的两种自性也是不合理的，因为会变成一者坏灭，并且他体的名称也会中断。在第二种分别的自在状态中，说了“如果怎样”等。通过“由此”等，阐述了在成立上存在成立本身的过失。像这样，因为坚固和不坚固的自性是不同的，所以事物的两种相状也是无分，因为以自性圆满，所以不能没有在之后作为其他缘的自性的能力，如果做，也只会做其他的事情，而不是做已经变成自己体性的能力。不承认能力作为事物的自性。
English
It is unreasonable to consider that there are faults in both sides of the division. It is also unreasonable to consider that it is neither of the two, because if there is no mutually exclusive nature of one negating the other, then these natures will not arise. One might think that it is unreasonable to negate at that time, because it is contradictory to establish existence and negation on one thing. Because the refutation is very clear, it is not stated. Now, after accepting the latter three schools, the refutation will be explained, i.e., "things from ability," etc. One part is the school of otherness. Mentioning the nature of both is to indicate approximately that the school of the nature of neither should also be accepted. Or, on that, also because of the nature of negating the nature of both, it abandons the nature of both. For this third school, also because knowledge and ability are related to permanence, it will become permanent. If asked: How does it become permanent? The answer is: "If not," etc., is stated. It is not like that. If knowledge related to ability becomes impermanent, then at that time ability will not become permanent. If asked: From what is it known? The answer is: Because the nature does not follow one, it means that the self-nature does not follow one. In order to show that the nature does not follow one, it is said, "Because of ability," etc. If knowledge is impermanent, then the knowledge of that ability will become two natures of being related and unrelated. It is also unreasonable for one to have two mutually contradictory natures, because it will become one being destroyed, and the name of otherness will also be interrupted. In the state of the second distinction, it is said, "If how," etc. Through "Therefore," etc., the fault of the establishment itself existing in the establishment is explained. Like this, because the nature of firmness and non-firmness are different, the two aspects of things are also indivisible, because they are complete in themselves, so it is impossible not to have the ability to become the nature of other conditions later, and if it does, it will only do other things, not the ability that has become its own nature. It does not admit ability as the nature of things.