Tibetan
ལ་རེ་ཞིག་ཕྱོགས་དང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་གཉི་ག་གསལ་བ་གཅིག་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནམ། གསལ་བ་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན། རེ་ཞིག་གསལ་བ་གཅིག་ལ་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མ་དང༌། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཆོས་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བ་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ངེས་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་ལ་ཡང་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་མ་འདྲེས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་གཉི་ག་ཡང་རང་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཚད་མའོ། །འདི་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྟོག་པ་མཚུངས་པས་གཉི་ག་ཡང་ཐ་དད་པ་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་ངེས་པར་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ་འདི་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་གཉི་གའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མ་དང༌། ཅིག་ཤོས་དག་མེད་པ་ལ་འདིའི་ངོ་བོ་གཞན་ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡང་བཤད་པ། རེ་ཞིག་འགལ་ཕྱིར་རང་ལས་ནི། །གཉིས་མེད་གཞན་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ནི། །རང་བཞིན་མེད་པ་ ཉིད་དུ་ཐལ། །ཤེས་པའི་གསལ་བ་ཐ་དད་པས། །རིག་བྱེད་དང་ནི་འགལ་བར་འགྱུར། །འདི་ལྟར་འདི་ནི་ལྟོས་མེད་ནི། །ཅི་ཞིག་གང་རུང་ངེས་མི་བྱེད། །ཅེའོ། །ཕྱོགས་གསུམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐུག་པ་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་ཚད་མར་གྱུར་པ་གཞན་ལས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རང་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མར་གྱུར་པ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་པས་གཞན་ལས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཚད་མའི་གསལ་བ་གཅིག་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་བརྒྱུད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པས་སྐྱེས་བུའི་ཚེ་མཐའ་དག་དོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གོ་སྐབས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚད་མ་ནི་རང་ལས་ཡིན་ལ། ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་གཞན་ལས་ཞེས་གཟུང་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་གང་དག་གང་གི་རང
Chinese
总之，第一种观点是不成立的。像这样，这二者是依赖于一个显现，还是依赖于不同的显现呢？总之，依赖于一个显现，作为相互排斥而存在的特征的量，以及另一者的法是不存在的，因为相违的缘故。依赖于不同的显现也是不成立的，因为没有决定的原因。没有决定的原因，那么对于量和非量的区分，就会陷入无法区分的过失。同样，二者都是自主的，因此“这是量”，“这不是量”这样的决定不会成立。因为相同的分别念遮蔽了二者的差别，并且没有承认其他决定的执持的原因。因为无法区分，所以无法区分“这是量，这不是量”。第二种观点也是不成立的，首先，与二者的自性相离的知识，会陷入自性空。作为相互排斥而存在的特征的量，以及另一者不存在，因为这者的体性无法决定其他，所以这会变成没有怀疑，没有近取说的状态。又说，总之，因为相违，不是从自身产生；也不是从无二的其他产生。因此，知识的体性会陷入自性空。知识的显现不同，与能知者相违。像这样，这是无待的，对于任何事物都无法确定。这样说的。第三种观点也是不成立的，因为会陷入无穷的过失。像这样，总之，成为量的从他者认为是量，也是不成立的，因为那是自身是量的缘故。也不是从成为量的产生，因为对于那者也同样可以驳斥和考察，如果从他者认为是量，那么就会陷入无穷的过失。如果是这样，为了区分一个量的显现，如果追随量传承，那么所有人的寿命都会变成疑惑。因此，因为没有其他机会，所以所有量的量是从自身产生，而非量是从他者产生这样理解。对此的论式是，凡是某者的自
English
In short, the first view is not valid. Like this, do these two depend on one manifestation, or do they depend on different manifestations? In short, depending on one manifestation, the valid cognition that is the characteristic of existing mutually exclusive, and the dharma of the other is non-existent, because of contradiction. Depending on different manifestations is also not valid, because there is no determining reason. Without a determining reason, then for the distinction between valid and non-valid cognition, one would fall into the fault of being indistinguishable. Similarly, since both are autonomous, the determination that "this is valid cognition" and "this is not valid cognition" will not be established. Because the same conceptual thought obscures the difference between the two, and there is no acknowledgment of the cause of holding other determinations. Because it is impossible to distinguish, it will not be possible to distinguish "this is valid cognition and this is not valid cognition." The second view is also not valid, first, the knowledge that is separate from the nature of both will fall into emptiness of self-nature. The valid cognition that is the characteristic of existing mutually exclusive, and the other does not exist, because the nature of this cannot determine the other, so this will become a state of no doubt, no approximation. It is also said that, in short, because of contradiction, it does not arise from itself; nor does it arise from the non-dual other. Therefore, the nature of knowledge will fall into emptiness of self-nature. The manifestations of knowledge are different, contradicting the knower. Like this, this is independent, and cannot determine anything. That's what it says. The third view is also not valid, because it will fall into the fault of infinity. Like this, in short, it is also not valid to consider something that has become valid cognition to be valid cognition from another, because that is because it is valid cognition itself. Nor does it arise from becoming valid cognition, because for that one can also refute and examine in the same way, if it is considered valid cognition from another, then one will fall into the fault of infinity. If this is the case, in order to distinguish one manifestation of valid cognition, if one follows the lineage of valid cognition, then the lives of all people will become doubt. Therefore, because there is no other opportunity, the valid cognition of all valid cognition arises from itself, and non-valid cognition arises from others, that's how it should be understood. The argument for this is, whatever is the self of something,