Tibetan
རྣམས་ནི་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱང་རིམ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང༌། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཇི་ལྟར་བ་བཞིན་དུ་ཡང་དྲན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་གསལ་བ་མེད་པར་ཡི་གེ་མཐའ་དག་སྣང་བའི་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ཅི་རིགས་པ་ཡིན། ཤེས་པ་རིམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡི་གེ་རྣམས་རིམ་ཅན་དུ་སྣང་བ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་པ་བསུ་ནས། ཐ་མའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཤེས་ནས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིས་ནི་འདི་བསྟན་ཏེ་དང་པོ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བའི་འདུ་བྱེད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དྲན་པ་སྐྱེ་ལ། དེ་ནས་འདུ་བྱེད་དག་ལས་དུས་ཕྱིས་ཅིག་ཅར་ཡི་གེ་མཐའ་དག་ངེས་པའི་ཚོགས་པ་དྲན་པའི་ཤེས་པ་གཞན་སྐྱེ་སྟེ། ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡང་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་བདག་ཁོ་ནས་བརྟགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། རིམ་གྱིས་ཤེས་པ་ཡིན་ན་ཡང༌། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཚོགས་པའི་ཤེས་པའོ། །འདི་ཡང་རིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁས་མི་ལེན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གལ་ཏེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དྲན་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱེ་ན། དེའི་ཚེ་རིམ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བརྒྱ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཅིག་ཅར་བརྒྱ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བརྒྱ་དང་བྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་དུས་ཐ་དད་ བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བས་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་དེ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཚོགས་པའི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་དོན་རྟོགས་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་གྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་འགགས་ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སྒྲ་ལས་མཇུག་ཐོགས་སུ་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བྱིས་པའི་བར་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་ན། དེ་ལ་གནས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཚོགས་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་གནས་པའོ། །འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་དོན་དེ་ལ་ཕན་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དག་ནི་འགགས་ནས་རིང་དུ་ལོན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ནས་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དེ་ལ་གནས་པར་འགྱུར། །ཞེས་དོགས་པ་ལ། རྣམ་པ་དང་ལྡན་ཤེས་པ་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་མེད་པ་ལ་མི་རིགས་ཤེ་ན། གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་
Chinese
这些是有次第的，肢分也是次第经历的，如经历般难道不是忆念吗？若不明显，又怎能有显现一切文字的忆念之识呢？对于非次第的识，文字显现为次第也是不合理的，如此生起疑问后，说了“知晓最后的文字后”等。这表明，最初是经历。其后，立即生起的行，如经历般生起忆念。之后，从诸行中，稍晚时，同时生起确定一切文字的集合，另一种忆念之识，因为如所见般执著。这对于一切论敌都是成立的，并非仅是我自己所考察的，为了显示这一点，说了“即使是次第知晓”。“这些”是指集合之识。为了显示这也是因为具有道理而被承认的，说了“如果否认”等。如果如经历的次第般生起一切忆念，那么，对于次第经历的一百等，就不会同时产生一百等的分别念了。一百和千万等的分别念，也不会在不同的时间产生了。因此，以“因此”来总结，如果那样，只有集合之识会成为理解意义的原因，而不是文字，因为它们已经消失很久了。那也是不合理的，因为从声音中立即理解意义，这是连孩童都能理解的，如此怀疑后，说了“安住于彼”等，即安住于集合之识。世间人所说的，是利益自身意义的因缘。那么，即使那样，它们也因为消失很久而完全不存在了吗？如何安住于彼呢？如此怀疑后，说了“具有形象的识”等。为什么没有形象就不合理呢？因为其他
English
These are sequential, and the limbs are also experienced sequentially. Isn't it the case that one remembers as one experiences? If it is not clear, how can there be a consciousness of memory that perceives all the letters? It is also unreasonable for letters to appear sequentially to a non-sequential consciousness. After raising this doubt, it is said, "After knowing the last letters," etc. This shows that the first is experience. After that, the immediately arising action gives rise to memory as it is experienced. Then, from those actions, later, simultaneously, another consciousness of memory arises, a collection that ascertains all the letters, because it clings as it is seen. This is established for all opponents, not just something I have examined myself. To show this, it is said, "Even if it is known sequentially." "These" refers to the consciousness of collection. To show that this is also admitted because it has reason, it is said, "If one does not admit," etc. If all memories arise in the order of experience, then, for the sequentially experienced hundred, etc., there would not simultaneously arise a hundred, etc., of conceptual thoughts. The conceptual thoughts of a hundred and a million, etc., would also not arise at different times. Therefore, it is concluded with "Therefore," if that were the case, only the consciousness of collection would become the cause of understanding meaning, not the letters, because they have disappeared for a long time. That is also unreasonable, because understanding meaning immediately from sound is something even children can understand. After doubting this, it is said, "Abiding in that," etc., that is, abiding in the consciousness of collection. What worldly people say is the cause that benefits one's own meaning. Then, even so, are they not completely non-existent because they have disappeared for a long time? How can they abide in that? After doubting this, it is said, "Consciousness with form," etc. Why is it unreasonable without form? Because otherwise,