Tibetan
།རྒྱུར་གྱུར་པའི་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་བདག་ ཉིད་གསལ་བ་ཉིད་དུ་མཚོན་པའི་ཕྱིར་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རང་རིག་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང༌། དེ་ལའང་ཉམས་མྱོང་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །རང་བདག་རིག་པ་དེ་རུང་ཉིད། །དེ་ཕྱིར་རུང་ཉིད་དེ་ཚད་བདག །གཞལ་བྱ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཇི་ལྟར་སེང་ལྡེང་བཅད་གྱུར་ན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཀུན་མཱ་ལ་རི་ལའི་ཀླན་ཀའི་དོགས་པ་བསུ་བ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པར་སྨྲ་བ་རྣམ་སླ་སངས་རྒྱས་པས་གལ་ཏེ་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཐ་དད་པས་ཁས་ལེན་ན། དེའི་ཚེ་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཡུལ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཅོད་པར་བྱེད་པའི་སྟ་རེ་སེང་ལྡེང་ལ་བབ་པ་ན། པ་ལ་ཤ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཡུལ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །འདིར་ཀུ་མཱ་ལ་རི་ལས། གང་ཞིག་ཡུལ་གཅིག་འདོད་པ་ན། །ཚད་མ་འབྲས་བུ་ཉིད་སྨྲ་བ། །དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དག །ཐ་དད་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིས་གནོད། །ཇི་ལྟར་གཅོད་བྱེད་སེང་ལྡེང་ལ། །བབ་པས་པ་ལ་ཤ་མི་འཆད། །དེ་བཞིན་འཇིག་རྟེན་ན་གཅོད་དང༌། །སྟ་རེ་ལྷན་ཅིག་གཅིག་མ་ཡིན། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །འདིས་གཅོད་པར་བྱེད་པས་ན་གཅོད་པའོ། །མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལན་བཤད་དོ། །འདི་ནི་སྔོན་པོ་རིགས་པ་ཡིན་གྱི་སེར་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡུལ་རྟོགས་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དོན་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་དང་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་རྣམ་པར་གཞག་གི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་བྱེད་པ་པོ་དང་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་བྱ་བ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བ་ན་ཡུལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་བཞིན་པ་ན་བྱ་བ་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུར་སྣང་སྟེ། དོན་ལ་ཤེས་པའི་ཆོས་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་གྱི། མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཙམ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ཤེས་པ་ཉིད་ཚད་མར་འགྱུར་བ་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་མེད་ ན་མི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡང་དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་པ་བཤད་དོ། །གཞུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞུས་འབིགས་སོ། །གཞུ་ལ་བརྟེན་ནས་མདས་འབིགས་སོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་གཞུ་གཅིག་ལ་བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་བརྟག་པ་མི་འགལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ། །སྟ་རེས་ཤིང་ལ་སོགས་པ་བཅད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་གཅད་པར་བྱ་བའི་རྫས་ལ་ཞུགས་པ་ཉིད་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞུགས་པ་དེ་ལ་ཡང་སྟ་རེའི་བདག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་གཅོད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ། །རྣམ་པར་གཞག་པ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཀུ་མཱ་ལ་རི་ལས། ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་འབྲས་བུ་ཡིས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོས་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་བྱས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ཡང་མི་འགལ་བ་ཉིད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་ལ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པ་དེའི་རྒྱུ་ལ་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་བཏགས་པས་འགལ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ། །གདོན་མི་ཟ་བར་ཐོག་མར་རྣམ་པར་གཞག་པའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཙམ་ཞིག་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །རིག་པ་ཐ་དད་པ་ཡུལ་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་མ་བཞག་པར་ངེས་པར་འཇུག་པར་མི་རིགས་ལ། རིག་པ་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་འཇོག་ན་ཡང་འདྲ་བ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤུགས་ཀྱིས་འདྲ་བ་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་པ་ཉིད་དུ་ཐོབ་པོ། །ཤེས་པ་ནི་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། འཇུག་པར་བྱེད་ན་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འཇུག་པར་འདོད་པས་དཔྱད་པར་བྱའི་ཞེན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་ཉེ་བར་རྟོག་པ་དང་ ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་ཚད་མ་མ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཚོལ་གྱིས་ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཤེས་པ་ཆ་གང་གིས་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱའོ། །བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ངོ་བོས་ཚད་མ་རྣམ་པར་འཇོག་ན་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་འདྲ་བ་ཉིད་རྟོག་སྟེ། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྐྱེ་བའི་སྒོ་ནས་ཚད་མ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་དེའི་སྒོ་ནས་ཚད་མ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས།
Chinese
因为成为原因的适合性之知识，是为了表明自性光明，所以适合性本身就是自证量。对此，也有说道：因为那也是经验自性，所以自性之识即是适合性。因此，适合性即是量之自性，所量即是自证之果。如若砍断紫檀树，等等，这是为了迎接鸠摩罗梨罗的责难之疑虑。如果主张量和果是不同的，那么，量和果就会变成不同的境，那也是不合理的。当砍伐的斧头落在紫檀树上时，不会砍断阔叶树。因此，量和果因为境相同，所以不是不相异的。鸠摩罗梨罗在此说道：如果有人想要境相同，说量就是果，那么，对于他来说，能立和所立，会被世间人所损害。如同砍伐者落在紫檀树上，不会砍断阔叶树。同样，在世间，砍伐和斧头也不是同时的。对此，以因为是砍伐者，所以是砍伐，不是等等来回答。这是蓝色是道理，黄色不是道理，如此对境的认识进行区分的原因，是因为与事物相同，而不是其他，如此对能区分和所区分的自性，进行能立和所立的区分，而不是对能生和所生的事物进行区分。因为胜义中，作者和作用等事物是不存在的，因为一切法都是刹那，所以没有作用。当知识生起为境的形象时，就像正在完全断除境一样，显现为具有作用，实际上，知识的法，认识的作用就是这个，而不是仅仅没有就不会生起。凭借什么知识本身会变成量呢？不是说，如果幼芽等没有种子等就不会生起。因此，具有形象的知识本身不是量，没有形象的不是量，如此进行区分，量本身
English
Because the knowledge of suitability that has become the cause, is to show the self-nature luminosity, so suitability itself is self-cognizant valid cognition. Regarding this, it is also said: Because that is also the nature of experience, so the self-nature knowledge is suitability. Therefore, suitability is the nature of valid cognition, the object to be measured is the fruit of self-cognition. If one cuts down a sandalwood tree, etc., this is to welcome the doubt of Kumārila's accusation. If the Vaibhāṣikas assert that valid cognition and its result are different, then valid cognition and its result will become different objects, which is also unreasonable. When the axe of cutting falls on the sandalwood tree, it will not cut down the palāśa tree. Therefore, valid cognition and its result are not non-different because their objects are the same. Here, Kumārila says: If someone wants the object to be the same, saying that valid cognition is the result, then, for him, the prover and the proven will be harmed by worldly people. Just as the cutter falls on the sandalwood tree, it does not cut down the palāśa tree. Similarly, in the world, cutting and axe are not one together. To this, the answer is given by saying that because it is the cutter, it is cutting, not etc. This is because blue is reason, yellow is not reason, the reason for distinguishing the perception of the object in this way is because it is the same as the thing, not other, thus distinguishing the nature of the distinguishable and the distinguished, distinguishing the prover and the proven, not distinguishing the producer and the produced things. Because in the ultimate sense, the agent and action and other things do not exist, because all dharmas are momentary, so there is no action. When knowledge arises as the image of the object, it appears to be acting as if it is completely cutting off the object, in reality, the dharma of knowledge, the action of knowing is this, not just that it will not arise if it is not there. By what does knowledge itself become valid cognition? It is not that sprouts etc. will not arise if there are no seeds etc. Therefore, knowledge with an image is not valid cognition, knowledge without an image is not valid cognition, thus distinguishing, valid cognition itself
Chinese
应当依此而行。并且，要知道，安立也是由随之而得的分别念而产生的。因此，以“分别念各异”等来驳斥世间流传的观点。所谓“如弓等”，是指弓能穿透。就像凭借弓箭穿透一样，对于同一张弓，考察作者等并不矛盾，对于此也是如此。当说“斧子砍伐木头等”时，砍伐的对象本身就存在。对于所砍伐的对象，由于是领悟斧子自性的法，因此在胜义中，与砍伐同时是一体的，所以没有矛盾。以“安立成立”等来显示这一点。如在鸠摩罗梨（kumālarī）中说：“以完全断除的果实。”等等，就像以所生和能生的自性来安立量果一样，对于我们来说，也没有矛盾。正如论师所说，对于此，以眼等作为其原因而假立为现量，也没有矛盾。毫无疑问，首先必须通过安立的方式来安立所要成立的和能成立的，这仅仅是所要说的。如果不将各异的知识安立为各异的对境，那么必然无法进入。即使安立为各异的知识，由于相似性是原因，因此实际上相似性就成为了殊胜的能立。识是以相似性而进入的，如果进入，也是想要进入量，而不是以可考察的执着。正如所说：“凡是能起作用的，都与对意义的接近的认识相关，寻找量和非量。”应当指出，它的知识是以哪一部分进入的。如果以所生和能生的自性来安立量，那么进入的支分就是相似性。如果是这样，那么以产生的方式来安立量将变得毫无意义。因此，论师认为，通过这种方式来安立量不是进入的支分。
English
It should be practiced accordingly. And, it should be known that establishment also arises from the subsequent conceptualization. Therefore, the objection is refuted by what is commonly known in the world by saying, "Different conceptualizations," and so on. The phrase "like a bow, etc." means that the bow pierces. Just as an arrow pierces by relying on a bow, examining the agent, etc., for a single bow is not contradictory, so it is here as well. When it is said, "An axe cuts wood, etc.," the object to be cut itself exists. For that which is cut, since it is the dharma of realizing the nature of the axe, in the ultimate sense, it is one with the cutting, so there is no contradiction. This is shown by "establishment is established," and so on. As it is said in Kumālarī, "By the fruit of complete cutting." etc., just as the result of valid cognition is established by the nature of what is to be produced and what produces, so it is not contradictory for us either. As the teacher said, for this, there is no contradiction in imputing manifestness to its cause, such as the eye. Without a doubt, one must first establish what is to be proven and what proves through the means of establishment, this is just what is to be said. If different cognitions are not established as different objects, then it is certainly impossible to enter. Even if different cognitions are established, since similarity is the cause, similarity actually becomes the excellent proof. Cognition enters through similarity, and if it enters, it wants to enter as valid cognition, not with an attachment to what is to be examined. As it is said, "All that is functional is related to the cognition of approaching the meaning, seek for valid and invalid cognition." It should be pointed out by which part its cognition enters. If valid cognition is established by the nature of what is to be produced and what produces, then the limb of entry is recognized as similarity. If this is the case, then establishing valid cognition through the means of arising will become fruitless. Therefore, the teacher thought that establishing valid cognition through this means is not a limb of entry.