English
Even if the object of focus is "I," why wouldn't it also apply to other "I"s? This kind of debate and examination is the same. If it is said that it is not so because the abilities are determined separately, then, since it is so, for us too, it is because the abilities are determined, so it only applies to some internal things, not all, and this establishment is completely without confusion. If one thinks that this establishment depends on this, but then wonders how the absence of an object of focus is established, then it is said, "The side of constant focus," etc. The meaning is, does this object of focus become permanent or impermanent? If permanent, then all pride, all pride will arise simultaneously, because there is no lack of causes. The cause is not the object of focus, because it is too extreme. The cause of ability is also not dependent on co-arising factors, and this has been examined more than once. It also cannot be said that this pride is the only one, because the very fact of being occasional establishes multiplicity. For example, in the state of deep sleep, drunkenness, and fainting, pride is not reasonable, but at other times it is reasonable, so it does not exist at all times, so it is established as occasional. The very fact of being occasional is also not a single entity. Therefore, all pride, as long as it exists, all existing things will arise simultaneously. If it is said that impermanence is the object of focus, then, like eye consciousness and so on, all pride will appear very clearly, because it directly grasps its own nature of things. Therefore, it is because of this. The so-called "other" refers to what is contemplated in the moment known by non-Buddhists such as Young Taker, etc. Debating and examining this object of focus is meaningless. Therefore, this pride is without an object of focus.
Tibetan
པ་པོ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བག་ཆགས་ནི་ཤེས་པ་པོའི་ཡུལ་ལ་ངོ་ཤེས་པའི་བྱེད་པ་པོར་འོས་ཀྱི། དེ་མིན་ལ་སྟེ། ཤེས་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ། དེ་ཞེས་ཏེ་ཤེས་པ་པོ་ཞེས་ཤེས་པ་སྟེ། ངོ་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་བྱེད་པ་པོར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྦྲེལ་བར་བྱའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ནི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འདི་ནི་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྒྱུ་ཡུལ་གྱི་དོན་ཉིད་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། འཁྲུལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ང་རྒྱལ་འདི་ནི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ནི་གནོད་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལེན་འདེབས་པ་ཡིན་ནོ། །བཤད་མ་ཐག་པའི་རིགས་པ་ནི། རྟག་པ་དམིགས་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་དང༌། གང་ཡང༌། བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །ཞེས་སྨྲས་པ། དེ་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དབང་ཕྱུག་སོགས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དབང་ཕྱུག་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་བློ་རྟག་པའི་རྟེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ཇི་ལྟར་བག་ཆགས་ཙམ་ཡོང་པས་འབྱུང་བར་འགྱུར། འདི་ལྟར་གཞོན་ནུ་མ་ལེན་གྱིས་ཀྱང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་འགྲོ་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཁོ་ནའོ། །བག་ཆགས་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ལས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཙམ་སྨོས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དམིགས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཅད་པའི་དོན་དུའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ང་རྒྱལ་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཤེས་པ་པོ་འགའ་ཞིག་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་བདག་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང༌། འདས་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གཟུང་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྨྲས་པ། དེ་ལ་དེའི་ ཕྱིར་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འགའ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པའི་ཤེས་པ་པོ་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དཔེ་མ་གྲུབ་བོ། །འདི་ལྟར་སྦྱོར་བ་དང་པོ་དང་གྱིས་པ་དག་ལ་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་དཔེའི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་དང་ཁར་ཚང་གི་ངའི་ཤེས་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཤེས་པ་པོ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་གསུམ་པ་ལ་ཡང་བློ་གཅིག
Chinese
说了“对于作者”等等。习气对于有知者的境是适合作为认识者的，对于不是有知者来说，即对于不是有知者来说，那，即知者，即知，不适合作为认识的习气的作者，应这样连接。为什么呢？因为这不是错乱的因，然而这却是如何体验的境的意义本身生起知识，不是错乱的意思。因此，这个我慢是由习气所生的缘故，并且没有损害的量，因此不应理是错乱。如果“声音是无害的缘故”等等，应次第地看这个的结尾。以“不是”等等来提问。刚才说的理是，“对于常法所缘的方面”等等说了，并且“任何习气不是错乱的因”说了，为了显示那是不决定的缘故。说了“自在等”等等。如果习气是错乱的因，那么那时自在具有生的一切，知道一切因，是常慧的所依等等的错乱，如何仅仅由习气生起呢？这样，童女军（Kumārila）也仅仅遮止了自在等是世间的作者。说了“仅仅习气的自性”等等，说“仅仅”是为了断除成为那样的所缘的意义的缘故。因此，我慢因为没有所缘的缘故，因此由它所取的有知者任何成立是不存在的，因此我没有成立。任何“由过去的慢所取”等等，说了成为常有的能立。对此，因此说了“量”等等。任何，因为没有常或无常的有知者作为例子法的缘故，因此例子没有成立。这样，对于第一个和所作的结合，是有法不成立的例子的过失，因为现在和昨天我的知识所了知的有知者任何都没有的缘故。对于第三个结合也是同样的道理。
English
It is said, "Regarding the agent," and so on. Habit is suitable as the agent of recognition for the object of the knower, but not for what is not, that is, for what is not a knower. That is, the knower, that is, knowing, it is not suitable as the agent of the habit of recognition, it should be connected in this way. Why? Because this is not the cause of delusion, but this is how the cause of experience gives rise to knowledge in the very meaning of the object, it is not delusion. Therefore, this pride is not reasonable to be a delusion because it is produced by habit and because there is no means of harm. If "sound is harmless," etc., one should look at the end of this in order. It is a question raised by "not," and so on. The reason just stated is, "Regarding the aspect of the permanent object," etc., and "Any habit is not the cause of delusion," it is said, to show that it is uncertain. It is said, "Regarding Ishvara," etc. If habit is the cause of delusion, then how can the delusion that Ishvara has all births, knows all causes, and is the basis of constant wisdom, etc., arise from mere habit? Thus, even Kumārila only prevents Ishvara, etc., from being the agent of the world. "From the nature of mere habit," etc., the word "mere" is said to cut off the meaning of the object that has become such. Therefore, since pride has no object, therefore no knower to be grasped by it is established, therefore I am not established. Any "grasped by past pride," etc., is said to establish permanence. Therefore, "means of valid cognition," etc., are said. Any, since there is no knower, permanent or impermanent, as an example, therefore the example is not established. Thus, for the first and the made combination, it is the fault of the example of the non-establishment of the subject, because there is no knower to be understood by my knowledge now and yesterday. The same is true for the third combination.
Tibetan
་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དཔེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཚང་བ་ཡིན་ཏེ། མངོན་བར་འདོད་པ་ཉིད་གྱི་བློ་གཅིག་རྒྱུད་གཅིག་དང་འབྲེལ་པའི་ཤེས་པ་པོ་ངའི་ཤེས་པན་ཡིད་དམ། ཡུལ་ཅིག །ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་གཉིས་མ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་འདི་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་རིགས་པ་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བསྟན་པ་ནི་སྔར་ཉེ་བར་བཀོད་པའི་གཏན་ཚིགས་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྲིད་པ་གཞི་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལྟར་སྦྱོར་བ་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དག་ལ་གཏན་ཚིགས་གསུམ་ཀ་ཡང་གཞི་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ངའི་ཤེས་པས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཤེས་པ་པོ་འགའ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་གསུམ་པ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན་ཤེས་པ་རྣམས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཞི་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་དག་ལ་རྒྱུད་གཅིག་དང་མ་འབྲེལ་པའི་ཤེས་པ་པོའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་དཀའ་འགྲེལ་ལས་དཔྱོད་པ་བས་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་བདག་བརྟག་པ་སྟེ་བརྒྱད་པའོ།། །།ད་ནི་གྲངས་ཅན་གྱིས་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་བདག་དགག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གཞན་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གཞན་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གྲངས་ཅན་རྣམས་སོ། །དེ་དག་ནི་སེམས་པ་ཅན་བདག་གི་རང་གི་ངོ་བོ་བློ་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོག་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་བློ་ནི་གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། སེམས་པ་ཅན་ནི་སྐྱེས་བུ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་གི་གཞུང་ལུགས་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུ་དེ་ཡང་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གཙོ་བོས་དྲངས་པའི་ཟ་བ་པོ་ཡིན་གྱི། ལས་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འགྲོ་བ་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ངོ་བོའི་རང་བཞིན་ཉིད་བྱེད་པ་བོ་ཉིད་དུ་འདོད་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡང་ཚད་མ་དག་སྟོན་པ་ནི། གང་ཞིག་འདུས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་ཡིན་བ་དེ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་བར་མཐོང་སྟེ། དཔེར་ན་མལ་ཆ་དང་སྟན་ལ་སོགས་བའི་ཡན་ལག་བཞིན་ནོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཤུགས་ཀྱིས་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་བསམ་བའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས
Chinese
如同所说的，作为例子的成立和能成立是不完整的。因为，显现所欲之心的同一个相续和相关的知者，我的知识不成立，或者境不成立。因此，以二法不成立的途径，也显示了此不成立。如何显示理路呢？对于这个问题，所显示的是先前所陈述的那些理由如何合理，也就是如何存在基础不成立的意义。如此，在第一个和第二个论式中，三个理由都是基础不成立的，因为我的知识所要执持的法，知者任何一个都不成立。对于第三个论式，虽然知者诸法成立，因此不是基础不成立，然而，对于那些法，以不与同一个相续相关的知者的境本身来区分是不成立的，因为已经成立了无所缘的缘故。因此说了如何合理。如是《摄真实释难解》中，以观察胜过遍计所执之我的观察，即第八品。现在，为了驳斥数论派所遍计的我，说了“其他”等。所谓“其他”，就是数论派。他们认为有情我的自性与智慧是不同的，如此，智慧是主体的自性，而有情是士夫本身的自性，这是他们的宗义。那个士夫也是享受主体所引的善与非善业果者，但不是诸业的作者，因为他们认为周遍一切的自性本身就是作者。此处也显示量，凡是以积聚的自性而成为事物者，都被视为成办他义，例如床具和坐垫等支分。眼等也是积聚的自性，这是自性的理由。任何是其他的，那也必然是隐约的我，这是其他人的想法。对此，也以“彼”等来...
English
As it is said, the establishment of the example and the establisher are incomplete. Because, the knower of the same continuum and related to the mind of what is manifestly desired, my knowledge is not established, or the object is not established. Therefore, by way of the non-establishment of the two dharmas, it is also shown that this is not established. How is the reasoning shown? To this question, what is shown is how those reasons previously stated are reasonable, that is, how the basis of existence is not established. Thus, in the first and second syllogisms, all three reasons are not established on the basis, because none of the knowers, the dharmas to be grasped by my knowledge, are established. For the third syllogism, although the knowers, the dharmas, are established, and therefore it is not established on the basis, nevertheless, for those dharmas, the distinction by the object itself of the knower who is not related to the same continuum is not established, because it has already been established that there is no object of focus. Therefore, it is said how it is reasonable. Thus, in the Difficult Explanation of the Condensed Truth, the eighth chapter is the examination of the self that is conceived by imputation, which is superior to examination. Now, in order to refute the self that is conceived by the Samkhyas, "others" and so on are mentioned. The so-called "others" are the Samkhyas. They consider that the self-nature of the sentient being is different from wisdom, thus, wisdom is the self-nature of the principal, and the sentient being is the self-nature of the purusha itself, which is their doctrine. That purusha is also the enjoyer of the fruits of good and non-good deeds led by the principal, but is not the agent of all deeds, because they consider that the nature of the all-pervading self is the agent itself. Here also the valid means are shown, whatever is a thing by the nature of accumulation is seen to accomplish the meaning of others, for example, the limbs of bedding and cushions and so on. Eyes and so on are also the nature of accumulation, which is the reason of nature. Whatever is other, that is also necessarily the implicit self, which is the thought of others. To this, also by "that" etc...