Tibetan
དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་དཀའ་འགྲེལ། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་དཀའ་འགྲེལ། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཏཏྭ་སཾ་གྲ་ཧ་པཉྫི་ཀ །བོད་སྐད་དུ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་དཀའ་འགྲེལ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་ཞིག་ཤེས་བྱའི་རྒྱ་མཚོ་བསྲུབས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གཞན་དོན་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་ཀྱི། །སྡུག་བསྔལ་ཞི་བྱེད་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་བདུད་རྩི་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བ་ཚིམ་མཛད་པ། །དེ་ཉིད་རིག་མཆོག་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་དེ་ལ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ནས། །དེ་ཉིད་བསྡུས་པ་འདི་ཡི་དཀའ་འགྲེལ་ཆེས་རབ་གསལ་བ་རབ་ཏུ་བརྩམ་པར་བྱ། །བདག་འདྲའི་བློ་གྲོས་བླུན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྔོན་མེད་དངོས་པོ་ནམ་ཡང་བརྗོད་མི་ནུས། །མཁས་པས་ཉིན་རེ་ལམ་འདི་མང་དུ་མ་དཔྱད་པ་ཡང་འགའ་ཙམ་གང་ན་ཡོད། །འོན་ཀྱང་བསོད་ནམས་འཕེལ་བར་འདོད་པས་རང་དོན་མཆོག་གི་བདག་གི་བློ་གྲོས་འདི། །དགེ་བ་འཕེལ་བའི་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་དེ་ཉིད་གོམས་པས་འདི་བྱེད་པ་ལ་བརྩོན། །བསྟན་བཅོས་འདི་ལ་ནི་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་དང་པོར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང༌། དགོས་པ་དེས་པར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་འཇུག་པ་དང༌། ཆེན་པོ་དག་ལ་རབ་ཏུ་དང་བ་ནི་ལེགས་པ་ཐམས་ཅད་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དང་བ་བསྐྱེད་པའི་དོན་དང༌། ཉན་པ་པོ་བསྟན་བཅོས་འདི་ལ་གུས་པས་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རང་གི་སྟོན་པ་ལ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དེ་ཉིད་བསྡུ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བར་དག་གིས་བསྟན་བཅོས་འདིའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་དགོས་པ་བསྟན་ཏོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འདིའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་བསྟན་ན་དེའི་ཚེ་སྨྱོན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་དང་འདྲ་བར་དོན་མེད་པ་ཉིད་སྲིད་པས་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ། ཉན་པ་ལ་ཡང་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འདིའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡོད་ན་ཡང་མངོན་པར་འདོད་པའི་དགོས་པ་དང་བྲལ་བའི་བསྟན་བཅོས་ནི་བྱ་རོག་གི་སོ་བརྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྟོག་པ་དང་ལྡན་བ་ཉན་པ་ལ་ཡང་གུས་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བས་ན་དང་བོར་དེ་ལ་འཇུག་པའི་དོན་དུ་དགོས་པ་བརྗོད་བར་བྱའོ། །འཇུག་པའི་ཡན་ ལག་ལ་གཙོ་བོ་ཉིད་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཉན་པ་པོའི་སྐྱེ་བོ་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི
Chinese
《真性总摄论》难解疏 莲花戒著 《真性总摄论》难解疏 莲花戒著 印度语：Tattvasaṃgrahapañjikā 藏语：《真性总摄论》难解疏。顶礼圣妙吉祥童子！ 以何者智慧之力，搅动知识之海洋，以慈悲甘露令众生满足，平息地狱等之苦。 彼即是至上智慧，是众生之导师，我以恭敬顶礼之。 此《真性总摄论》之难解疏，我将尽力清晰地著述。 如我般愚钝之智慧，无法讲述前所未有之事物。 智者日日研习此道，然亦有少许未及之处。 然欲增益功德者，以自身殊胜之智慧。 以增善之果，于真性之修习，精勤于此。 此论典，对于具证悟者，首先应讲述所诠释之义，以及以必要之事为先导之入理，并确信敬重大德乃获得一切善妙之因，从而生起对薄伽梵之敬信，并为使听者以恭敬心入于此论典，故以对自身本师之供养仪轨为先导。 “何者依缘起……”等偈颂，直至“即应总摄”之间，已阐述此论典所诠释之义与必要性。 如是，若未阐述此论典所诠释之义，则如同疯子之语般毫无意义，且具证悟之听者亦不会入于此，故务必阐述此论典所诠释之义。 同样，纵然有所诠释之义，然若论典缺乏所希求之必要性，则如同考察乌鸦之牙齿般，具观者亦不会恭敬听闻。 因此，首先应为入于此论典之目的而讲述必要性。 入理之主要支分即是必要性，因听者追求此目的，故能入于论典。
English
A Difficult Commentary on the Compendium of Suchness By Kamalaśīla A Difficult Commentary on the Compendium of Suchness By Kamalaśīla In Sanskrit: Tattvasaṃgrahapañjikā In Tibetan: A Difficult Commentary on the Compendium of Suchness. Homage to the noble Mañjuśrīkumārabhūta! By the power of churning the ocean of knowledge, with compassion, you satisfy beings with the nectar of realizing suchness, pacifying the suffering of hell and so on for the sake of others. You are the supreme wisdom, the teacher of beings, I respectfully prostrate to you. I shall strive to compose a very clear commentary on this Compendium of Suchness. Those with foolish intellect like mine can never express something unprecedented. Even the wise have not examined this path many times each day, and there are some who have not. However, desiring to increase merit, with my own supreme wisdom, With the fruit of increasing virtue, I strive to do this through familiarity with suchness. For this treatise, for those who possess realization, one should first speak of what is to be expressed, and the entry that is preceded by the necessity, and having ascertained that great reverence for the great ones is the cause of obtaining all good things, for the purpose of generating devotion to the Bhagavan, and in order for the listeners to respectfully enter this treatise, preceded by the ritual of offering to one's own teacher. The verses beginning with "Whatever arises dependently..." up to "should be summarized" have shown what is to be expressed and the necessity of this treatise. Thus, if what is to be expressed in this is not shown, then it would be like the words of a madman, and it would be meaningless, and those with realization would not enter into listening, so what is to be expressed in this must be shown without fail. Similarly, even if there is something to be expressed, a treatise that is devoid of the desired necessity is like examining the teeth of a crow, and those with contemplation will not listen respectfully. Therefore, one should first speak of the necessity for the purpose of entering into it. The main branch of entry is necessity, because the listener enters the treatise by seeking that purpose.
Tibetan
་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་བརྗོད་བྱས་སྟོང་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དགོས་བའི་ཐབས་བསྟན་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་སྨྲས་སོ། །དགོས་པ་དེ་ཡང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཐབས་ཅན་དུ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བསྒྲུབ་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པར་མི་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དགོས་པ་ཡོད་ན་ཡང་འཇོག་པོའི་གཙུག་གི་རིམས་ནད་སེལ་བའི་རིན་པོ་ཆེ། རྒྱན་གྱི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་བཞིན་དུ་དེ་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པར་རིག་ནས་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། འབྲེལ་པ་དང་ནི་རྗེས་མཐུན་ཐབས། །སྐྱེས་བུའི་དོན་ནི་རྗོད་བྱེད་དག །ཡོངས་བརྟགས་དབང་དུ་བྱས་ཡིན་གྱི། །དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་བྱས་མིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ཏོ། །འོན་ཏེ་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་པ་ནི་ངེས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ཞིང༌། ངེས་པ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་ལས་ཡིན་ལ། འདིར་དགོས་པའི་ཚིག་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་དེ་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ནི་མེད་དེ། ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ཡང་མེད་དེ། ཚིག་ནི་འདོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པར་འདོད་པའི་དོན་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེད་བཞིན་པ་ན་ཚད་མར་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅས་ན་ཡང་སླུ་བའི་བསམ་པས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དགོས་པ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དགོས་པའི་ངག་ཉེ་བར་བཀོད་པ་དོན་ མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཚད་མ་གཞན་ཁོ་ན་ལས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དགོས་པ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་དེ་ལ་ཡང་དོན་མེད་པ་གསལ་རབ་པ་ཉིད་དེ། དེ་ནི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཇུག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་གཉི་ག་ཡང་ཁས་བླངས་ནས་བ
Chinese
因此之故。又，以言说空性的论著不能成办之故。为了论著的必要性，为了宣说方便之义而说了所说。那必要性也为了显示为随顺的方便之故，并非不能修习那成办。若非如此，即使有必要，也如能消除顶髻热病的宝珠，装饰的诀窍的论著一样，认识到不能成办那，具有分别者也不会进入。仅仅为了那之故。 关系以及随顺方便， 士夫之义乃言说事， 唯是遍计所作之自在， 非是彼之外者所自在。 如是宣说。因此，为了进入论著而显示了所说等。然而，具有分别者们的进入乃是从决定性而有，决定性也是从量而有。此处必要的词句，对于所说等外境之义并非是量，因为和那和那没有关系之故。如此，暂时那的自性之体性的关系是没有的，因为极其相异之故。从那生起之体性的关系也是没有的，因为词句仅仅是和意欲随顺相关联之故。因为词句没有关系之故，在生起对于想要了知的义的了知时，也不是理应成为量，因为会过于太过的缘故。词句对于想要说的是量，虽然如此，然而那并非是具有分别者进入的支分，如此，凡是想要说的那些，并非是如其那样在成办之时而作，因为即使立誓，也可能以欺骗之心而以其他方式造论的缘故。其他，论著的必要性，凡是以他量所了知的，对于那，安置必要的语词，乃是无意义的，因为那唯是从他量而进入的缘故。凡是论著的必要性，被他量所损害的，对于那也是极明显无意义的，因为那唯是被他量所损害之故，不可能进入的缘故。这两个也承认之后
English
Therefore. Also, because it cannot be accomplished by treatises that speak of emptiness. In order to show the necessity of the treatise, the subject matter is stated in order to explain the meaning of the means. That necessity is also because it should be shown as a means of conformity, it is not impossible to practice that accomplishment. If it is not like that, even if there is a necessity, it is like a jewel that can eliminate the fever of the crest of the head, the treatise on the secret of decoration, recognizing that it cannot accomplish that, those with discernment will not enter. Just for that reason. Relationship and conforming means, The meaning of the person is the subject matter, It is only the freedom of complete calculation, It is not the freedom of anything other than that. It is said like that. Therefore, in order to enter the treatise, the subject matter and so on are shown. However, the entry of those with discernment is from certainty, and certainty is also from valid cognition. Here, the words of necessity are not valid cognition for the meaning of external objects such as what is to be said, because there is no relationship with that and that. In this way, for the time being, there is no relationship of the nature of its own nature, because it is extremely different. There is also no relationship of the nature arising from that, because the words are only related to following desire. Because the words have no relationship, it is not reasonable to be a valid cognition when generating knowledge of the meaning that one wants to know, because it would be too extreme. Words are valid cognition for what one wants to say, but that is not a part of the entry of those with discernment, in this way, whatever those who want to say, it is not like that when accomplishing it, because even if one makes a vow, it is possible to make a treatise in another way with a deceptive mind. Furthermore, the necessity of the treatise, whatever is understood by other valid cognition, for that, placing the necessary words is meaningless, because that is only entered from other valid cognition. Whatever the necessity of the treatise, which is harmed by other valid cognition, for that it is also very clearly meaningless, because that is only harmed by other valid cognition, it is impossible to enter. After admitting these two