Tibetan
་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་འཇིག་པ་སྨྲ་བ་དག་གིས་འདོད་པ་བཞིན་དུ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་གཅིག་ཏུ་ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་སམ། ཇི་ལྟར་རིགས་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟེན་པ་བཞིན་དུ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་མི་རྟེན་ཅེ་ན། གཏན་དུ་འཇིག་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་འཇིག་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པར་འགྱུར་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ངོ་བོ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ལོངས་སྤྱོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཟ་བ་པོ་མ་ཡིན་པའི་གནས་སྐབས་ལས་ཟ་བ་པོའི་གནས་སྐབས་ལ་ཁྱད་བར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། གཞོན་ནུ་མ་ལེན་གྱིས། དེ་ཕྱིར་གཉིག་དོར་ནས་ནི། །ལྡོག་དང་རྗེས་འཇུག་བདག་ཉིད་ཅན། །སྐྱེས་བུ་ཞིག་ནི་ཁས་བླང་བྱ། །འཁྱིལ་པ་སོགས་ལ་སྤྲུལ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །འོན་ཏེ་གཉི་གའི་ངོ་བོའི་སྐྱེས་བུའི་གནས་སྐབས་བྱེད་པ་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཟ་བ་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དང་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པ་དེ་དག་འདི་ལ་འང་འོང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པོ་ཟ་པོ་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྐྱེས་བུ་བྱེད་པ་པོ་དང་ཟ་བ་པོ་དག་གནས་སྐབས་ལ་རྟེན་པ་མ་ཡིན་གྱི། །འོན་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་ཉིད་ལའོ། །འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ཉིད་བྱེད་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡིན་གྱི། གནས་ སྐབས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་གནས་སྐབས་ཅན་སྐྱེས་བུ་ནི། དེ་ཉིད་ཕྱིར་ཏེ། སྔར་གྱི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་མ་བཏང་བའི་ཕྱིར། བྱེད་པོ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་འབྲས་བུ་སྟེ། ལས་དེའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་བ་དེའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཡང་འདི་ལ་བདག་འདི་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ངོ་ཤེས་པ་ཡི་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་བ་སྨོས་ཏེ། །ང་ཁོ་ནས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ང་ཁོ་ནས་རིག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་ཅན་ངོ་ཤེས་པའི་ངོ་བོའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་བདག་གྲུབ་པོ། །འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། ངོ་ཤེས་པས་སངས་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པས་ཀུན་བརྟགས་པའི་བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་པ་ཡང་གྲུབ་པོ། །ཇི་སྐད་དུ། དེས་ན་ངོ་ཤེས་པ་ཚད་མར་བསྒྲུབས་པ་དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ངེས་པར་བཟུང་བའི་ངོ་ཤེས་པ་འདིས་བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ངོ་ཤེས་པའི་ཤེས་པས་འདི་གཉིས་ཀ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ངས་རིག་ཅེས་བྱའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ངས་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ངའི་ཤེས་པས་ཤེས་པ་པོ་འདི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་རྩོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ངས་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱེད་པ་བོའི་རྐྱེན་གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་པོ་དེ་ཡང་ཡིན་ན་བདག་ཏུ་གྱུར་བ་ཞིག་གམ། ཁྱེད་ཅག་གིས་ཀུན་བརྟགས་པའི་གཅིག་ཏུ་འཇིག་པའི་དང་ཅན་སྐད་ཅིག་མའི་ཤེས་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་གཉིས་སོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་འཚམས་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཛེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ་མངོན་པར་འདོད་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་འབྲེལ་པར་དཀའ་སྟེ། འདི་ལྟར་ངས་ཤེས་པར་གྱུར་ཏོ། །ངས་ད་ལྟར་རིག་གོ་ཞེས་ངོ་ཤེས་པའི་བྱེད་བ་པོ་གཅིག་ལ་བརྟེན་ནས་བའི་བློ་གང་ཡིན་པ་འདི་འབྱུང་སྟེ། དེའི་ཡུལ་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་ཡིན་པར་རྟོག་པ་ན། རིས་འགའ་འདས་པའམ། ཡང་ན་ད་ལྟར་ཏེ་ད་ལྟར་བྱུང་བའམ། གཉི་གའམ་ཏེ། འདས་པ་དང༌། ད་ལྟར་དག་གམ། ཡང་ན་རྒྱུན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་བཞིའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་སྟེ་འདས་ པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་རྟོག་པར་བྱེད་ན་ཤེས་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་རྣམ་པའི་ངེས་པ་འདི་རིགས་ཏེ། དེས་སྔར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟར་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་མི་རིགས་ཏེ། འདས་པའི་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་འདི་ནི་ད་ལྟར་ཏེ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ན་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་སྔར་འགགས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ད་ལྟར་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་གཉིས་པ་དེའི་ཚེ། ངས་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རིགས་ཏེ། ད་ལྟར་དེ་རིག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་འཛིན་པར་ནི་མི་རིགས་སོ། །གང་ཕྱིར་འདི་ནི་སྔར་ཡོད་མིན། །འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཤེས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བློ་འདི་སྒོ་གཉིས་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འདས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བའི་ཤེས་པ་འདིས་མ་བཟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །ད་ལྟར་དང་འདས་པ་གཉིས་ཀའི་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་ཤེས་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ལ། ད་ལྟར་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཤེས་པར་གྱུར་པ་གཅི
Chinese
又为何如来不随顺说断灭论者所许的，唯一决定，唯一断灭的宗派呢？为何不像有理智者等所依那样，唯一决定，唯一随顺呢？（答：）说了“若恒常断灭”等。如果断灭不随顺，那么彼时所作之业会成无果，因为作者与果无关联之故。也会与未作之业相遇，因为非作者与果有关联之故。若我自性唯一，则不会享受安乐与痛苦等，因为如虚空般，从非享受者的状态到享受者的状态没有差别之故。如是说：童女不取（之喻）。因此舍弃二者之后，具有断灭与随顺自性的士夫应当承认，如轮转等之化现。如是说。然而，二者的自性，士夫的状态，作者是谁，因为不是享受者之故，所作无果与未作相遇，那些对这个也不成立吗？（答：）说了“士夫作者享受者是”等。士夫作者与享受者等，不是依赖于状态，而是依赖于士夫自身。如此士夫自身是作者与享受者，状态不是。因此，因此具有状态的士夫，就是那个，因为没有完全舍弃先前的自性之故。作者自身获得那个果，即那个业的果，因此没有过失。又，对于这个，有什么量成立这个我存在呢？（答：）说了“以认识的自性之故”等。我唯独能知晓，我唯独能认识，像这样，以作者唯一，具有境的认识的自性之故，因为存在之故，我成立。以这个认识，对于佛等所遍计的我无自性论者，损害也成立。如是说，因此认识是量成立
English
Furthermore, why does the Tathagata not adhere to the doctrine of annihilationists, who assert a single, definitive, and absolute cessation? Why does he not rely on the view of those with reason, who affirm a single, definitive, and absolute continuity? (Answer:) It is stated, "If there is eternal annihilation," and so forth. If annihilation does not follow, then actions performed would be in vain, as the agent would have no connection to the result. One would also encounter actions not performed, as the non-agent would be connected to the result. If the self were of a single essence, one would not experience happiness and suffering, as there would be no difference between the state of not experiencing and the state of experiencing, like space. As it is said: "The maiden does not take (the analogy)." Therefore, having abandoned both, a person with the nature of cessation and continuity should be acknowledged, like the manifestations of whirling, etc. So it is said. However, regarding the essence of both, the state of the person, whoever is the agent, since he is not the enjoyer, would the actions done being fruitless and encountering the undone not also apply to this? (Answer:) It is stated, "The person, the agent, is the enjoyer," and so forth. The person, the agent, and the enjoyer, etc., do not depend on the state, but rather on the person himself. Thus, the person himself is the agent and the enjoyer, not the state. Therefore, therefore, the person with the state is that same, because he has not completely abandoned the previous nature. The agent himself obtains that result, that is, the result of that action, therefore there is no fault. Furthermore, regarding this, what valid cognition establishes that this self exists? (Answer:) It is stated, "Because of the nature of recognition," and so forth. I alone will know, I alone will recognize, like this, because of the nature of the recognition of the object by the sole agent, because it exists, the self is established. By this very recognition, harm is also established for those who assert the non-existence of self, which is imputed by the Buddhas, etc. As it is said, therefore recognition is valid cognition to establish.
Chinese
因此有人说，世间一切都确定的认识会妨碍说无我。又如何以认识的知识成立这二者呢？说了“我知”等，因为“我知”是指我的知识能够了知知者，这是无可争辩的。因为“我知”是作者的共同原因。那个知者如果是自我的话，或者你们所分别的，是刹那的、唯一的、坏灭的知识？这是两种分别。其中，如果属于自我的方面，那么一切都合适，一切都美好，因为这样就成就了所希望的。然而，如果属于知识的方面，那么一切都非常难以关联。就像这样，我已了知，我现在知道，这种依赖于一个认识者的心识是如何产生的呢？当认为它的对境是知识的刹那，是若干已逝去的，或者是现在的，即现在发生的，或者是二者，即已逝去的和现在的，或者是常恒的，这有四种情况。其中第一种，如果认为是已逝去的知识的对境，那么“已了知”这样的确定是合理的，因为它先前已经知道了。而“现在知道”是不合理的，因为已逝去的知识的刹那在现在，即现在发生的时候，不是知，因为它先前已经灭尽了。如果说是现在的对境，即第二种情况，那么“我知”是合理的，因为现在正在知。而执著于“将知”这样的相是不合理的。因为这个先前不存在。这个“是”是指现在发生的知识。正因为如此，由于这个心识从两扇门进入，所以说过去和现在的知识没有把握住，这是合理的。现在和过去二者的知识刹那既不是已知的，也不是现在知道的。那么是什么呢？是一个已知的
English
Therefore, it is said that the recognition that is definitely held by all the world will harm the assertion of no-self. Furthermore, how can both of these be established by the knowledge of recognition? It is said, "I know," etc., because "I know" means that my knowledge is able to understand the knower, which is undeniable. This is because "I know" is the common cause of the agent. Is that knower a self? Or is it a momentary consciousness that is singular and destructive, as you have conceived? These are two kinds of distinctions. Among them, if it belongs to the aspect of self, then everything is fitting and everything is beautiful, because in that way what is desired is accomplished. However, if it belongs to the aspect of knowledge, then everything is very difficult to relate. Like this, I have known, I know now, how does this mind that relies on a single knower arise? When it is thought that its object is a moment of knowledge, whether it is some that have passed, or whether it is the present, that is, happening now, or whether it is both, that is, the past and the present, or whether it is constant, there are four possibilities. Among them, the first, if it is thought to be the object of past knowledge, then such a certainty as "has been known" is reasonable, because it knew it before. But "knows now" is unreasonable, because the moment of past knowledge is not knowing in the present, that is, when it is happening now, because it has already ceased before. If it is said to be the present object, that is, the second possibility, then "I know" is reasonable, because it is knowing now. But it is unreasonable to grasp such an aspect as "will know." Because this did not exist before. This "is" refers to the knowledge that is happening now. Precisely because of this, since this mind enters through two doors, it is reasonable to say that past and present knowledge have not grasped it. The moment of knowledge of both the present and the past is neither known nor is it known now. So what is it? It is a known one.