Tibetan
འདི་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཇི་ཙམ་དུ་ངག་འདིས་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་ཚིག་འདི་ལས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཚིག་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱེད་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཀྱང་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་འཇུག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་འགའ་ཞིག་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུང་མི་ཤེས་པ་གློ་བུར་དུ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པར་ངེས་ཏེ། གོང་གི་རིགས་པ་འདིས་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཞན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་དེ་དག་འཇུག་པའི་དོན་དུ་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་འགོད་པའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དགོས་པ་ཤེས་པ་ཡང་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པར་རྩོམ་པའམ། ཉན་པ་པོ་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་ལན་གདབ་རིན་མོ་ཆོག་གི་ངག་ལས་ལྡོག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་རྟོག་པ་སོན་དུ་མི་གཏོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་གློ་བུར་དུ་རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་པར་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ལེན་ཅིང་གཞན་དག་ཀྱང་ལེན་དུ་འཇུག་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པར་བྱའོ་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ངག་དེ་དག་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་དགོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་ཧ་ཅང་ ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་ཁ་ཅིག་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཆེས་མང་དུ་སྨྲ་བ་ཡང་ཡོད་དེ། དེ་དག་ལ་ཡང་མི་རིགས་པ་བརྗོད་པ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་ཉེ་བར་མི་མཁོ་བ་ཆེས་མང་པོ་དག་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་བཅོས་བརྩམ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་འདི་ནི་འབྲས་བུ་མེད་པ་དང༌། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་དུ་འོངས་པས་དེ་ལྟར་ན་འབྲས་བུ་ནི་ཉན་པའི་སྐྱེ་བོ་འཇུག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གང་ཡང་ཁྱབ་བར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པས་མི་རྩོད་པ་དང། དགོས་པ་མ་ཐོབ་པར་མི་འཇུག་པ་དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་དོན་དང་བཅས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཉན་པ་པོའི་སྐྱེ་བོ་འཇུག་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །རང་གི་དོན་དུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་རང་ཉིད་མི་འཇུག་བའི་ཕྱིར་རོ། །
Chinese
就此而言，即使用语言说出了多少未成立之处，但具有分别念者，对于此语所说的差别之处，也并非一定会生起定解。因为如前一样，此语并非不成立之故。并且，按照你们的观点，即使是怀疑，也不可能先有分别念而进入。因此，显示未成立是无果的。有些具有分别念者，不了解论典的教证，必定不会突然普遍。因为以上的理路，其他的反驳者也不是。对于那些为了让他们进入而说未成立之处的人，为了驳倒反驳者，自己也必须懂得论典的必要，或者开始造论，或者听者先有分别念是无理由的，也不是与驳斥回答值得称赞的言语相违背。如果有人认为，对于那些不先有分别念的人，即使突然有理由，也会接受与所说不同的差别之处，并且也会让其他人接受，因此应该对他们显示未成立之处，这也是不合理的。如果那些言语不是进入论典的支分，那么就没有必要对他们显示未成立之处。如果不是这样，就会太过分了。像这样，有些人也会说很多无关的话。为了显示对那些人说不合理之处，也必须说很多不需要进入论典的近取。因此，毫无疑问，对于造论来说，显示论证未成立是无果的，并且会太过分。因此，应该说果就是听者的进入。因此，对于那些不争论不遍及之处，以及未获得必要之处而不进入的人，为什么不会变得有意义呢？就像之前所显示的那样。因此，为了让听者进入，应该说等等，这就是要说的。也不是为了自己的目的，因为自己不会因此而进入。
English
In this regard, even if one verbally points out how much is unestablished, those with conceptual thought will not necessarily develop certainty about the distinctions mentioned in this statement. This is because, as before, the statement is not unestablished. Moreover, according to your view, even doubt cannot precede conceptual thought in entering. Therefore, pointing out the unestablished is fruitless. Some who possess conceptual thought and do not understand the scriptural authority of the treatises will certainly not suddenly become widespread. Because of the above reasoning, other opponents are also not. For those who would point out the unestablished for the sake of their entry, in order to refute the opponent, one must also understand the necessity of the treatise oneself, or begin to compose a treatise, or the listener's prior conceptual thought is without reason, and it is also not contrary to the praiseworthy words of refuting answers. If someone thinks that for those who do not have prior conceptual thought, even if there is a sudden reason, they will accept the differences that are different from what is said, and they will also allow others to accept it, therefore, it should be shown to them that it is unestablished, this is also unreasonable. If those words are not a part of entering the treatise, then there is no need to show them that it is unestablished. If it is not like this, it will be too excessive. In this way, some people also say a lot of irrelevant things. In order to show that it is unreasonable to say to those people, it is also necessary to say a lot of things that are not needed to enter the treatise. Therefore, without a doubt, for composing treatises, showing that the proof is unestablished is fruitless, and it will become too excessive. Therefore, it should be said that the result is the entry of the listener. Therefore, for those who do not argue about what is not pervasive, and who do not enter without obtaining the necessary, why would it not become meaningful? Just as it was shown before. Therefore, in order to make the listener enter, one should say and so on, that is what should be said. It is also not for one's own purpose, because one will not enter because of it.
Tibetan
དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྨྱོན་པའི་སྨྲེ་སྔགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །གང་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས་རིགས་པའི་ཐིགས་པ་རང་ཉིད་ཀྱང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེས་བསམས་ནས། རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྦྱོར་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ནང་དུ་བརྗོད་པའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེར་ཕལ་ལ་ཆགས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་དེ་ཡང་གཞན་དག་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མས་ཉམས་པའི་ཡིད་ཅན་སྣོད་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །སྟོན་པ་ལ་མཆོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ལེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དང་བ་བསྐྱེད་པའི་དོན་དུ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་མཆོད་པ་བྱས་པ་འདིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་ལྡན་པ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཐོས་ནས་ཀྱང་རེ་ཞིག་དད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་མྱུར་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དང་བ་སྐྱེའོ། །གང་ཡང་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དེ་དག་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་ལ་གནོད་པ་མ་མཐོང་སྟེ། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གོམས་པས་ ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་དོན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མས་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མཁས་པར་འགྲོ་བ་ནི་སྲིད་པར་ངེས་སོ་སྙམ་དུ་ངེས་པར་བཟུང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དང་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དང་བས་ཀྱང་དེའི་ཡོན་ཏན་མངོན་པར་འདོད་པ་རྣམས་དེའི་གསུང་རབ་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་གུས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལས་ཐོས་བ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་རབ་སྐྱེ་བའི་རིམ་གྱིས་ལེགས་པའི་མཆོག་ཐོབ་པའི་བར་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཆེན་པོ་དག་ལ་དང་བ་ནི་ལེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་ཕལ་ཆེར་སྟོན་པ་པོ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དང་པོར་རེ་ཞིག་རང་གི་སྟོན་པ་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་གི་ཆ་ཙམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པར་འདོད་པས་རང་གི་སྟོན་པ
Chinese
如果不是这样，就会像疯子的胡言乱语一样，变得毫无关联。还有，如果导师认为《理滴论》本身也能这样理解，那么说这种结合也是为了自己目的的推论，那也不是以外部的结合为依据。那么是什么呢？仅仅是内在表达的自性，因为为了自己目的的推论是知识的自性。还有，说“大多数人执着于庸俗”等等，是为了让那些被嫉妒等污垢玷污的心灵成为容器而说的，到此为止。供养导师是为了获得一切美好的原因，是为了对薄伽梵生起欢喜心。像这样，通过赞叹功德的方式进行供养，这表明了薄伽梵的伟大自性具有卓越的特点。听到这些后，那些暂时跟随信仰的人会毫不犹豫地迅速对薄伽梵生起欢喜心。还有，那些跟随佛法的人也没有看到对这种行为的损害，因为通过习惯智慧等功德，会变得特别卓越，并且通过能够证明超越能说者的意义的量，确定无疑地会成为那样有学识的人，从而对薄伽梵生起欢喜心。因此，那些渴望显现其功德的人，会以恭敬心对待其经典以及依赖于它的论著等，以便进行研究等。从那以后，通过听闻所生等的智慧产生的次第，直到获得最优秀的善，因此对伟大者们的欢喜心是获得一切美好原因的主要因素。正因为如此，大多数造论者依赖于非常著名的导师，在造论时，首先供养自己的导师，因为这只是进入其中的一部分。正因为如此，想要造论的人应该
English
If it were not so, it would become as meaningless as the ravings of a madman. Furthermore, if the teacher thinks that the 'Drop of Reason' itself can be understood in this way, then saying that this combination is also for the inference for one's own sake is not based on external combinations. What is it then? It is merely the nature of inner expression, because inference for one's own sake is the nature of knowledge. Also, saying 'most people are attached to the ordinary' and so on, is said to make those minds tainted by defilements such as jealousy into vessels, enough with the elaboration. Making offerings to the teacher is for the sake of generating joy in the Bhagavan, the cause of obtaining all good things. In this way, making offerings through praising virtues, this shows that the great nature of the Bhagavan possesses excellent qualities. Having heard that, those who temporarily follow faith will quickly generate joy in the Bhagavan without hesitation. Also, those who follow the Dharma do not see harm in such actions, because by habituating virtues such as wisdom, they will become particularly excellent, and through the valid means that prove the meaning beyond the power of the speaker, they will certainly become scholars of that kind, and thus generate joy in the Bhagavan. Therefore, those who desire to manifest its qualities will respectfully treat its scriptures and treatises that rely on it, in order to study them. From then on, through the sequence of wisdom arising from hearing and so on, until obtaining the best of goodness, therefore joy in the great ones is the main cause of obtaining all good things. For that very reason, most treatise writers rely on a very famous teacher, and when writing a treatise, they first offer to their own teacher, because that is only a part of the limb of entering into it. For that very reason, one who wishes to write a treatise should