Tibetan
ཆགས་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་པ་དྲན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུར་འདོད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཅི་སྟེ་བདག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་དངོས་པོ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་ན། དེའི་ཚེ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྷན་ཅིག་གང་དུ་ཡང་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་དད། དམ་བཅས་པ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྟེན་གྱི་བདག་སྔར་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་མེད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཞིག་གང་ལ་བརྟེན་པ་དེ་ནི་དེ་མེད་པ་ན་གནས་པ་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ལ་རི་མོ་བཞིན་ནོ། །གཞན་གྱི་ལུགས་ཀྱིས་འདུས་བྱས་པ་ཡང་བདག་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པའོ། །མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་དེ་ནི་སྔར་བསལ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདུས་བྱས་ནི་སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་རིགས་ཀྱི་བདག་གི་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ཚད་མའི་འབྲས་བུ་སྟེ། གཅིག་ནི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ལ། གཞན་ནི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཡང་སུན་དབྱུང་བའི་ཕྱིར། གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་འདི་དངོས་པོ་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་འཇིག་པར་བྱེད་པ་རེས་འགའ་འདི་རང་ཉིད་མི་བརྟན་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའམ། ཡང་ན་བརྟན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །གལ་ཏེ་མི་བརྟན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འདི་སྐད་ཅིག་ལས་ཕྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར། འདི་གང་གི་འཇིག་པ་པོར་འགྱུར། འོན་ཏེ་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་ལ་སྟེ་བརྟན་པའི་དོན་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པ་ལ་དེའི་ངོ་བོ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་བརྟན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་ཀུན་དུ་བརྟགས་པས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པའི་འཇིག་པ་པོས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ན་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའམ། རྒྱུན་གྱིས་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ལ་དེའི་ནུས་པར་བརྗོད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། འདི་ལ་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་འགྲུབ་པ་ན་སྐད་ཅིག་གཅིག་ནས་པ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་འདི་དག་གི་གནས་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་བརྗོད་ཀྱི། རང་ཉིད་གཡོ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དུས་ཕྱིས་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད
Chinese
所谓的“贪著”，仅仅被认为是忆念等等的因。如果认为以自性的功德来成办事物，那么，在这种情况下，无论在哪里，忆念等等都不能与那样的形态同时存在，因此，这个理由是不确定的。而且，所立的宗义也与比量相违背，因为它的所依之“我”先前已经被遮止了，因此是不存在的。因为它已经被证实是不存在的。论式是：凡是依赖于某物的，当该物不存在时，它就不能成立，就像没有墙壁等的图画一样。如果其他人认为有为法也依赖于“我”，那么这就是能遍相违的现量。而且，也不是不成立，因为那个“我”先前已经被破除了。因此，有为法不是心之习气的自性，也不是种姓之“我”的功德，这是量之果，因为一个是量所成立的，另一个是相违的，这是所思考的。为了驳斥第三种观点，提到了“安住”等等。例如，这个事物所安住的，偶尔这个毁灭者本身就是不稳固的自性，或者就是稳固的自性，这是两种可能性。如果是不稳固的自性，那么，由于它在一刹那之后就不存在了，它会成为谁的毁灭者呢？如果说是第二种情况，那么，对于事物，也就是对于稳固的事物来说，也存在着它的体性，也就是自性是稳固的体性。所谓的“安住”，是指对于其他任何事物都不作丝毫观察的毁灭者，又能做什么呢？就像先前一样，应当宣说驳斥。如果又认为，即使一切事物都是刹那性的，但仍然安住于一个刹那，或者以相续的方式随顺，并称之为它的能力，那么，对于这一点，也提到了“从自己的因本身”等等。从自己的因本身而成立时，就成立了一个刹那。例如，这些事物的安住，是指获得自身之相，而不是指自身变动的自性，因为在之后的时期里，安住是不存在的，是存在的自性。
English
What is called "attachment" is only considered as the cause of memory and so on. If it is thought that things are accomplished by the nature of the qualities of the self, then, in that case, memory and so on cannot coexist with such a form anywhere, therefore, this reason is uncertain. Moreover, the proposition is also contradictory to inference, because its basis, the "self," has already been negated and is therefore non-existent. Because it has been proven to be non-existent. The syllogism is: whatever relies on something, it cannot be established when that thing does not exist, just like a picture without a wall, etc. If others think that conditioned things also rely on the "self," then this is a perceptual contradiction of pervasion. Moreover, it is not unestablished, because that "self" has already been refuted. Therefore, conditioned things are not the nature of the habits of the mind, nor are they the qualities of the "self" of lineage, this is the fruit of valid cognition, because one is established by valid cognition, and the other is contradictory, this is what is thought. In order to refute the third view, "abiding" and so on are mentioned. For example, this thing that abides, sometimes this destroyer itself is the nature of instability, or it is the nature of stability, these are two possibilities. If it is the nature of instability, then, since it does not exist after a moment, whose destroyer will it become? If it is the second case, then, for things, that is, for stable things, there is also its essence, that is, the nature is the stable essence. The so-called "abiding" refers to the destroyer who does not observe anything else at all, what can he do? Just like before, the refutation should be stated. If it is again thought that even if all things are momentary, they still abide in one moment, or follow in a continuous manner, and it is called its ability, then, for this, "from its own cause itself" and so on are also mentioned. When it is established from its own cause itself, then one moment is established. For example, the abiding of these things refers to the characteristic of obtaining oneself, and not to the nature of one's own movement, because in the later period, abiding does not exist, it is the nature of existence.
Tibetan
་ཐོབ་བ་རྣམས་དུས་ཕྱིས་བདག་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གནས་ན་ཡང་ནམ་ཡང་མི་ལྡོག་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཕྱིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ནི་སྔ་མ་སྔ་མའི་རྒྱུའི་ནུས་པས་བྱས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུན་ལ་ཡང་འདུས་བྱས་པའི་ནུས་པ་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་འདི་འཇིག་པ་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་མ་ཡིན་པས་ཅི་ཞིག་བྱེད་ན་འདི་དེའི་འཇིག་པ་པོར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཡང་ཇི་སྟེ་འདི་འཇིག་པར་བྱེད་པ་པོར་མ་གྱུར་མོད། འོན་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། འདིའི་ རྒྱུ་ཉིད་མ་མཐོང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གཞལ་བྱའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་ཚད་མ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་དེའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བ་གོས་ལ་སོགས་པ་ལ་འདིའི་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་རྒྱུ་ལས་མ་གཏོགས་པ་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་གིས་སམ། མིག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་ལྡོག་པ་ལས་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་སྟེ། ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ནུས་པ་མ་མཐོང་བ་ཡང་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོག་པར་བྱེད་ན། དེའི་ཚེ་འདུས་བྱས་པའམ་གཞན་དབྱུག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ། བརྟག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མའོ། །གང་གིས་ཁྱེད་ཅག་ནུས་པ་ཡོངས་སུ་མ་ངེས་པའི་འདུས་བྱས་པའི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པས་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པར་འགྱུར་བ་ནུས་པ་མ་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་ནི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །འདི་ཁྱེད་ཅག་གི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་གོས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་པ་ཡོད་པའི་དུས་ཕྱིས་འཇིག་པར་འགྱུར་བའི་ཡོན་ཏན་དུ་འདོད་དོ། །དེ་ལ་ཡང་འདི་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་དང་པོར་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ནས་ཉེས་པ་འདི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། རེས་འགའ་ལ་རང་གི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་ལུགས་ལས་འདས་ནས་འདི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ཉེ་བར་སྡུད་པར་བྱེད་དོ། །ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སུན་དབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཡིད་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་
Chinese
所获得的，后来持有我的体性的相不是。如果住留，也应成为永不退转，因为如同先前，后来也没有差别。并且应成为不是它的自性本身。后后的果产生，是因为先前先前的因的势力所作，所以在相续上，也不是成就了有为法的势力。如果这样，不是刹那者会成为坏灭者吗？回答说“于他”等，不是刹那者，因为不可能变为其他，所以不是自己住留，做什么呢？说这个会成为它的坏灭者，这已经说过了。又如果这个没有成为坏灭者，然而会成为产生刹那者吗？回答说“此之因性未见若”等，衡量所量真实的安立依赖于量。凡是成为它的名称的衣服等，除了这个极成的因之外，以现量和不现量等，或者如同眼睛等，从果的退转而见到因性，但不是决定的。如果未见势力，也认为因性，那么那时有为法或者其他杖等也会成为产生的因，应当观察，这是剩余的。你们以什么完全考察了未能完全决定的有为法的自性之一，而成为完全满足呢？在未能见到势力上，也没有任何差别。这个也不是你们所许的产生的因，然而许为衣服等产生后，后来会坏灭的功德。对于此，也已经首先说过这个一点也不作。这是在承认是产生的因之后，才说这个过失的，有时会想到，这是从自己的宗派的规矩之外，这样来理解的。如是等，是总摄一切意义的。为了破斥法与非法之相的功德，说“具意”等。
English
The characteristics of possessing my nature later on are not what is obtained. If it remains, it should also become irreversible, because there is no difference later on as before. And it should become the very nature that is not its own. The production of later and later fruits is done by the power of the earlier and earlier causes, so on the continuum, the power of conditioned phenomena is not accomplished either. If so, will what is not momentary become the destroyer? The answer is "in another" etc. Whatever is not momentary, because it is impossible to change into another, so it is not abiding by itself, what does it do? Saying that this will become its destroyer, this has already been said. Again, if this has not become the destroyer, will it become the producer of the momentary? The answer is "if the cause of this is not seen" etc. The establishment of the reality to be measured depends on the measure. Whatever becomes its name, such as clothes, etc., apart from this extremely established cause, by manifest and non-manifest quantities, or like eyes, etc., the cause is seen from the reversal of the result, but it is not certain. If the power is not seen, but also the cause is considered, then at that time the conditioned phenomenon or other staffs, etc., will also become the cause of production, it should be observed, this is the remainder. By what do you completely examine one of the natures of conditioned phenomena that cannot be completely determined, and become completely satisfied? There is no difference in not seeing the power. This is also not what you allow as the cause of production, but you allow it as the merit of the clothes, etc., that will be destroyed later after they are produced. For this, it has also been said first that this does not do anything at all. This fault is said after admitting that it is the cause of production, sometimes it is thought that this is understood in this way from outside the rules of one's own sect. Thus, etc., is to summarize all meanings. In order to refute the merits of the characteristics of Dharma and non-Dharma, it says "with intention" etc.