English
Well then, the first case is not valid. If it is admitted that destruction arises from non-existence itself, then the result would become causeless. If that is the case, it would lead to faults such as permanence. The second case is also not valid, because things abide in multiple moments, which would lead to things not being momentary. 'How can it not be destroyed?' This means destruction itself. Like this, first a thing arises, then it engages in activity, from that it produces a result, and later it is destroyed. Like this, because one thing has multiple moments, the moment will not be destroyed. Thus, it is shown that the cause and effect of things are unreasonable, and in order to show that the valid cognition of those who cling to them is unreasonable, it is said 'momentary abiding vase etc.' etc. What establishes the cause and effect of things is direct perception and non-apprehension. If things are momentary, then they do not abide even at the time of their own cognition, therefore the thing is only direct perception, and it is unreasonable for the cause and effect of things to exist simultaneously. If that is the case, then direct perception and non-apprehension are completely non-existent. The nature of the self that focuses on things that are not mixed with other things is also the nature of the distinction of direct perception. Therefore, if there is no object of focus, then it is also unreasonable. How can direct perception and non-apprehension become the establisher of the cause and effect of things? Even if it is admitted that things are objects of focus, even so, because there is nothing that connects the previous and subsequent moments, the relationship cannot be established, and in order to show this, it is said 'Who is the agent of complete destruction?' etc. Cognition is the object of focus. This is sequential and also cognition, so it is sequential cognition. Who connects them? The connector is no one. If someone thinks that because this fire is recognized, this smoke etc. is recognized, and if this is not recognized, it will not be unrecognized, like this, to the sequential cognition...
Tibetan
་པོ་གཅིག་གིས་མཚམས་སྦྱོར་བར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་གྲུབ་ན་ཁྱེད་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་མཚམས་སྦྱོར་བ་པོ་དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ད་ནི་ངོ་ཤེས་པ་མི་འཐད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་བ་སྨོས་ཏེ། ངས་སྔོན་མཐོང་བའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ད་ལྟ་མཐོང་བ་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་མཐོང་བ་དག་ཡུལ་གཅིག་པ་ཉིད་དང༌། ཤེས་པ་པོ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་གོ་བ་དེ་ནི་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མར་འཇིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་མི་འཐད་དེ། ཤེས་པ་པོ་དང་ཤེས་པར་བྱ་བ་གཅིག་པོ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷ་སྤྱིན་གྱིས་མཐོང་བའི་དོན་ཁྱབ་འཇུག་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ངོ་ཤེས་པ་ནི་མེད་དོ། །སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དོན་དུ་སྟེ། དོན་གཞན་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །འོན་ཏེ་སྐྲ་དང་སེན་མོ་ལ་སོགས་བྲེགས་པ་ཡང་སྐྱེས་པ་རྣམས་བཞིན་དུ་ཐ་དད་པ་ན་ཡང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ངོ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དོགས་པ་བསུ་ནས། ཤེས་པ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་པོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ན་དེའི་ཚེ་མཚམས་སྦྱོར་བ་པོའི་དབང་གིས་ཤེས་བྱ་ཐ་དད་ན་ཡང་འདྲ་བས་བྱས་པའི་ངོ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཐ་དད་ན་ནི་ སྟེ་ཤེས་པ་པོ་དང་ཤེས་བྱ་གཉིས་ཐ་དད་པ་ནི་ཐ་དད་པའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ངོ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་མཚམས་སྦྱོར་པ་པོའི་སྐྱེས་བུ་གཅིག་པོ་འགའ་ཡང་མེད་ན་དེའི་ཚེ། གང་འདི་མ་དུ་ལུང་གའི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་མཐོང་བ་ན་གཟུགས་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་དྲི་དང་རོ་ལ་སོགས་པ་ལ་དྲན་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་འདོད་པ་དང་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་དེར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ལ་གཞན་གྱིས་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བཅིངས་པ་དང་ཐར་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྲིད་པའི་བཙོན་དར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་བཅིངས་པའི་སྐད་ཅིག་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ལ་གྲོལ་བ་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །སྲིད་པའི་བཙོན་ར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྲིད་པ་ནི་འཁོར་བའོ། །དེ་ཉིད་བ
Chinese
若一补特伽罗作连接者，尔时若因与果之事物成立，依汝之宗，连接者亦非有，故因与果之事物不成立之义。今为显示不应有认识，故说“刹那坏灭”等。我先前所见之义为何，即是今所见之此，如是于前后所见诸法，是同一所缘，及知者是同一补特伽罗，如是解了是为认识。然一切事物是刹那坏灭，则不应理，以知者与所知，无有一是同一之故。天授所见之义，遍入友不认识，说“由余补特伽罗”，是为近取之义，亦应观为非作余义之认识。然如剪发与剪甲等，虽异然相似故，应成认识耶？为遣除此疑，故说“以是同一识”等。若知者成一，尔时由连接者之力，所知虽异，然由相似故，应成认识。若异者，谓知者与所知二者是异。若是，则无认识之理。又若无有一连接者之补特伽罗，尔时，此于芒果等之色，见已，若无彼色则不生之香与味等，于彼忆念先已生起之欲乐，及为受用故而趣入，云何能成，以非由他见而由他显现欲乐等故。为显示亦不成系缚与解脱，故说“有之牢狱”等。由贪等所系缚之刹那亦异，解脱亦异，如是了知非有，是为非有之异名。于“有之牢狱”中，有者是轮回，彼即是
Tibetan
ཙོན་ར་སྟེ། འཆིང་བ་ནི་བཙོན་དོང་ངོ༌། །ཐར་པ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འབད་པ་ཡང་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐར་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གང་ཕྱིར་བཅིངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འོན་ཏེ་མ་བཅིངས་པ་ཁོ་ན་ཐར་བར་འགྱུར་མོད། དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། ལྕགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བཅིངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གྲོལ་ལོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་དང༌། མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། མ་བཅིངས་བ་གྲོལ་ལོ་ཞེས་དམ་བཅའ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་དང་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དམ་བཅའ་བ་མངོན་སུམ་དང་གྲགས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་ཡང་བཤད་པ་ནི། བཅིངས་པ་དང་གྲོལ་བ་དེ་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྦྱོར་བ་ནི་གང་བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་གཞི་གཅིག་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་དག་བཞིན་ནོ། །རྩོད་བའི་གཞིར་གྱུར་པའི་བག་ལ་ཉལ་དང་དེ་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་དག་ཀྱང་བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དེ་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་དག་གོ །དེ་ལྟར་གནས་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅིངས་པ་དང་ཐར་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཅིངས་པ་དང་ཐར་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གཞི་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་དེ་ལས་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པར་གནས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་རིགས་པ་དང་ལྡན་པར་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཉེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་འདི་དག་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱེད་པ་པོ་གཅིག་མེད་པའི་ཕྱིར་སྔར་བཤད་པའི་དྲན་པ་དང༌། ངེས་པ་དང༌། རང་གིས་བཅོལ་བ་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་མི་སྲིད་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡང་གཞི་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ནག་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང༌། བཅོལ་བ་དང༌། འདོད་པ་དག་ལ་བྱམས་ལྡན་གྱིས་དྲན་པ་དང༌། ངེས་པ་དང༌། ལེན་པ་དང༌། ཚོར་ངས་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པ་སྲིད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལན་འདེབས་པར་བྱེད་དེ། བདག་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ལས་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡིན་ལ།
Chinese
监狱即是束缚，是牢笼。努力寻求解脱也是没有意义的，因为没有解脱的缘故。为了说明这个道理，所以说了“凡是束缚”等等。然而，只有未被束缚的才能获得解脱。如果这样，这有什么矛盾呢？说了“铁”等等，因为世间流传和看到的是，被束缚的才能解脱。如果立誓说未被束缚的才能解脱，这与世间的流传和现量相违背。是这样想的，立誓与现量和流传相违背。用比量来破斥也说了“束缚和解脱那些”等等。论式是，凡是束缚和解脱，那些都是一个基础，就像世间的束缚和解脱一样。作为争论基础的随眠以及与其分离的体性，那些也是束缚和解脱，这是自性因。那些是指束缚和解脱。之所以这样存在，是因为存在于束缚和解脱的自性中，是因为是束缚和解脱的本体的缘故，这是所要表达的意思。因此，因为成立为一个基础的自性。一切都非常美妙地存在于业和果的关系等等之中，意思是说非常合理地存在，因为没有如上所说的过失。这些方式本身就说明，因为没有一个作者，所以应该认识到先前所说的记忆、确定、自己委托而接受等等是不可能的。而且，如果基础是不同的，那么就会陷入与所见等等相违背的过失。黑人所体验的、怀疑的、委托的、欲望等等，慈爱者回忆、确定、接受以及与感觉分离等等是不可能的。用“对此进行陈述”等等来回答，即使是无我，对于诸法的业和果的关系的安立，这也是对因和果本身的彻底区分。
English
Prison is bondage, it is a cage. Efforts to seek liberation are also meaningless, because there is no liberation. To explain this, it is said, "Whatever is bound," and so on. However, only that which is unbound can be liberated. If so, what contradiction is there in this? It is said, "Iron," and so on, because it is commonly known and seen in the world that what is bound can be liberated. If one vows that what is unbound can be liberated, this contradicts worldly fame and direct perception. It is thought that the vow contradicts direct perception and fame. Refuting with inference, it is also said, "Those who are bound and liberated," and so on. The argument is, whatever is bondage and liberation, those are one basis, just like worldly bondage and liberation. The latent tendencies that are the basis of contention, and the nature of being separated from them, those are also bondage and liberation, this is the reason of self-nature. Those refer to bondage and liberation. The reason for existing in that way is because it exists in the nature of bondage and liberation, because it is the essence of bondage and liberation, that is the meaning to be expressed. Therefore, because it is established as the nature of one basis. Everything exists very beautifully in the relationship of karma and result, etc., meaning that it exists very reasonably, because there is no fault as mentioned above. These very modes themselves indicate that because there is no one agent, it should be realized that the previously mentioned memory, certainty, entrusting and receiving, etc., are impossible. Moreover, if the bases are different, then it will fall into the fault of contradicting what is seen, etc. What is experienced, doubted, entrusted, desired, etc. by a black person, it is impossible for a loving person to remember, ascertain, receive, and be separated from feeling, etc. Answering with "To this, a statement," etc., even if it is selfless, this establishment of the relationship of karma and result for phenomena is a thorough distinction between cause and effect themselves.