Tibetan
། །བཟློག་པ་དེ་ལས་ཚད་ཉེད་ལ། །ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཅི་ཞིག་སྣང༌། །གང་གིས་རང་ལས་དེ་ཉིད་དང༌། །གཞན་ལས་ཚད་མ་མིན་པ་འདོད། །འོན་ཏེ་རང་ལས་ཚད་མ་ཀུན། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་བརྗོད་ པའི་ཕྱིར། །སྐྱེས་ནས་རང་གི་འབྲས་བུ་ལ། །རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་འཇུག་འགྱུར་མིན། །བདག་ཉིད་ཐོབ་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས། །རྒྱུ་ལ་ལྟོས་ཕྱིར་བྱེད་པ་ནི། །བདག་ཉིད་ཐོབ་ནས་རང་འབྲས་ལ། །རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེས་ན་སྐྱེ་ཙམ་ཤེས་པ་ལ། །རང་གི་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་ཡོད་ཕྱིར། །དེ་དག་རང་གི་ཡོན་ཏན་ལ། །ངེས་པ་བསྐྱེད་ཕྱིར་ལྟོས་པ་མིན། །གང་ཕྱིར་སྐྱེད་ལ་རང་དབང་ཅན། །ཚད་མ་ཉིད་དང་དོན་ངེས་ལ། །རང་གི་རྒྱུ་ལ་མ་ལྟོས་པར། །དེ་དག་འགྱུར་བུམ་ལ་སོགས་བཞིན། །འཇིམ་གོང་འཁོར་ལོ་དབྱུག་སོགས་ལ། །བུམ་པ་སྐྱེད་ཕྱིར་ལྟོས་པ་ཡིན། །འདི་ཡི་ཆུ་འཆུ་བ་ལ་ནི། །དེ་དག་ལ་ནི་ལྟོས་པ་མེད། །དེ་ལྟར་རང་ལས་ཚད་མ་ཉིད། །ཐ་མར་གདོན་མི་ཟ་དེ་ཡིན། །གཞན་ལ་རག་ལས་ཚད་ཉིད་ནི། །ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །རྩ་བ་ཡི་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གྲུབ་བྱས་ན། །དེ་དང་དེར་ནི་དེར་འདོད་པས། །མཐར་ཐུག་གནས་རྙེད་མི་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་དང་པོའི་ཤེས་པ་དེ། །དོན་བྱེད་མི་སླུའི་ཤེས་ལ་ལྟོས། །དེ་ལྟར་མི་སླུའི་ཤེས་པ་ཡང༌། །མི་སླུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་རང་ཉིད་ལས། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ན། །དང་པོ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ལ། །རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་སྡང་བར་བྱེད། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་ལ། །རག་ལས་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཉིད། །ཚད་མ་མེད་ན་ཡོན་ཏན་ཡང༌། །ནམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡོན་ཏན་ཡོངས་གཅོད་ཕྱིར། །ཚད་མ་གཞན་ནི་འདོད་པ་ན། །དེ་ལའང་གཞན་གྱིས་ཡོངས་བཅད་པའི། །ཡོན་ཏན་རག་ལས་ཚད་མ་ཉིད། །དང་པོའི་བཞིན་ནོ་དེས་ན་ཡང༌། །སྔར་བཞིན་ཐུག་བ་མེད་པར་འགྱུར། །ད་དང་དེ་དེ་ལྟར་འདོད་ན། །མཐར་ཐུག་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཏེ་ཡོན་ཏན་གྱིས་ཤེས་པ། །ཡོན་འཛིན་རག་ལས་ཚད་མ་ཉིད། །མི་འདོད་དང་པོའི་དོན་ཤེས་ཀྱང༌། །ཡོན་ཏན་ཚད་མ་ལ་མི་ལྟོས། །དེས་ན་རིང་དུ་དཔྱད་བྱས་ཀྱང༌། །འགལ་བ་རང་ལ་ཚད་ཉིད་ནི། །གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་ལེན་ན། །དེ་བས་ཐོག་མར་གནས་པ་མཆོག །དོན་བྱེད་པ་དང་ཡོན་ཏན་ཤེས། །གང་གིས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འདོད། །གང་གི་ སྟོབས་ཀྱིས་དང་པོ་ནི། །དེ་དག་ལ་ནི་རག་ལས་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་རག་ལས་ཚད་མ་ཉིད། །ཀུན་ལ་སྤྱིར་བསྟན་པ་ཅན་གནས། །གནོད་དང་རྒྱུ་སྐྱོན་བཅས་ཉིད་ཀྱིས། །ཤེས་པ་དག་གིས་དེ་བསལ་ཡིན། །དེ་ནི་གཞན་ལ་རག་ལས་ཀྱང༌། །ཐུག་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རེ། །དེ་ཡི་ཚད་མ་ལ་རག་ལས། །དེ་ཡང་རང་ལ་གནས་པ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་ཚད་མ་ཚད་གཞན་གྱིས། །ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་པ། །དེ་ལྟར་ཚད་མིན་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །ཚད་མིན་གཞན་ལས་གྲུབ་པ་མིན། །རིགས་མཐུན་ལ་རྟེན་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །གནས་པ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རིགས་མི་མཐུན་ནི་རྒྱུ་གཞན་ཕྱིར། །རྩ་བ་བརྟན་པར་གནས་པ་ཡིན། །རེ་ཞིག་གནོད་པའི་ཤེས་པ་ནི། །དོན་གཞན་ཉིད་དུ་ངེས་གཟུང་ཡིན། །དེ་ནི་ལྟོས་མེད་ཚད་ཉིད་ཕྱིར། །སྔ་མ་ཤེས་པས་སེལ་བར་བྱེད། །དེ་ལ་ཡང་ནི་གནོད་པ་བརྩལ། །སླར་ཡང་ལྟོས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ལ་ལར་སྔ་མར་དོགས་སྐྱེ་ན། །དེ་ཡང་འབད་པ་ཉུང་དུས་ལྡོག །གལ་ཏེ་འདི་ལ་གནོད་པ་གཞན། །ཚོལ་བས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ན། །དེས་ན་དབུས་མར་གནོད་གྱུར་པས། །སྔ་མ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན། །འོན་ཏེ་རྗེས་མཐུན་འབད་པ་ཡིས། །ཡང་དག་ཚོལ་བར་བྱེད་པ་ན། །རྩ་བ་མེད་ཕྱིར་གནོད་ཅན་ལ། །གནོད་པའི་ཤེས་པས་གནོད་མི་འགྱུར། །དེས་ན་དམིགས་གསལ་མེད་པའི་ཕྱིར། །སྟོབས་བཅས་དེ་ཡི་དང་པོ་ནི། །གནོད་འགྱུར་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་ཀྱི། །ཚད་མ་ཉིད་ནི་བསལ་བ་ཡིན། །དེ་ལྟར་རྟོག་ལྡན་ཤེས་པ་ནི། །གསུམ་པོ་སྤོང་བར་མི་བྱེད་དོ། །དེས་ཀྱང་གནོད་པ་མ་སྐྱེས་ན། །གནོད་པ་སླར་ཡང་དོགས་མི་བྱ། །གང་ཞིག་རྨོངས་པས་མ་སྐྱེས་པའང༌། །གནོད་པ་ཅན་དུ་ཉེ་བར་རྟོག །ཐེ་ཚོམ་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་ནི། །ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ཉམས་པར་འགྱུར། །འདི་ལྟར་ནོར་ལྷའི་བུ་ཡིས་ནི། །ཐེ་ཚོམ་བདག་ཉིད་ལ་སྨད་ཡིན། །ཀུན་ཏའི་བུ་སྐྱེས་ཐེ་ཚོམ་ཅན། །འཇིག་རྟེན་འདི་དང་ཕྱི་མ་མེད། །ལ་ལར་གང་དུ་ཇི་སྙེད་པའི། །མིག་གསལ་རྣམས་ནི་སྲིད་པ་ཡིན། །དེ་བདག་ཉིད་ལ་དེ་སྙེད་ནི། །བརྩལ་ཡང་མ་སྐྱེས་པས་དེར་མེད། །འཇལ་བྱེད་དོན་དུ་གཉེར་རྣམས་ ཀྱིས། །སླར་ཡང་དངོས་པོ་དེ་དག་ནི། །རེས་འགའ་འདི་ལྟར་སྲིད་པ་ཡང༌། །ཉེ་བར་བརྟགས་ཤིང་གནས་མི་བྱ། །གང་ལ་ཡུལ་དུས་མིའི་གནས་སྐབས། །དབྱེ་བ་ཐ་དད་ཀྱིས་གྲུབ་གང༌། །གནོད་ཅན་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི། །དེ་དག་ལ་ནི་ལྟོས་པ་ཡིན། །ཡུལ་ཐག་རིང་ན་གནས་པའི་ཕྱིར། །ཡང་དག་པར་ནི་མ་མཐོང་བས། །ལ་ལར་གཞན་དུ་དོགས་འགྱུར་བ། །དེར་ནི་ཉེ་བར་ཕྱིན་པ་ཙམ། །གནོད་པའི་མཐའ་སྟེ་དུས་དང་ནི། །མི་དང་གནས་སྐབས་གཞན་དག་ལ། །དེ་ལ་ལྟོས་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། །སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་བློ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དམག་དང་བཅས་དུས་སུ།
Chinese
从那遮遣中，衡量有何殊胜之处？谁认为从自身即是彼，从他者则非量？然而，从自身衡量一切，为了说是衡量之故，出生后，自己不会对自己的果实起作用。为了获得自性，事物依赖于因，是作者；获得自性后，自己会对自己的果实起作用。因此，仅仅是生起之识，因为依赖于自己的因，它们并不依赖于为了确定自己的功德。因为在生起上具有自主性，衡量自身和确定意义，不依赖于自己的因，它们会变化，如瓶等。为了生起瓶子，依赖于泥团、轮子、棍子等。对于此的汲水，则不依赖于它们。如是，从自身衡量，最终是不可避免的。依赖于他者的衡量，将成为无止境的过失。根本的衡量自身，如果由其他衡量成立，由于在那和那里都这样认为，最终无法找到安住之处。如同最初的知识，依赖于成办义利的不欺骗之识。如是不欺骗之识，也依赖于其他不欺骗。如果有人认为从自身即是衡量，对于最初那样变化，以什么理由而憎恨？如果那样依赖于功德，现量即是衡量。如果没有衡量，功德也永远不会存在。因此，为了完全遮遣功德，如果想要其他的衡量，对于那也由其他完全遮遣的，依赖于功德即是衡量。如同最初一般，因此也如先前一样成为无止境。现在和那时那样认为，最终无法找到。或者，由功德所知的知识，依赖于执持功德即是衡量。不想要最初的意义之识，不依赖于功德衡量。因此，即使长久观察，如果承认矛盾自身即是衡量是不可避免的，那么最初安住是最好的。成办义利和功德之识，以什么认为是具有差别的？以什么力量最初的，会依赖于那些？因此，依赖的衡量，存在于对一切普遍显示的境中。具有损害和因的过失。
English
From that refutation, what excellence is seen in measurement? Who considers that from oneself it is that, and from another it is not a valid cognition? However, from oneself, all valid cognitions, because they are said to be valid cognitions, after being born, oneself will not act on one's own fruit. In order to obtain self-nature, things depend on causes, they are agents; after obtaining self-nature, oneself will act on one's own fruit. Therefore, merely arising consciousness, because it depends on its own cause, they do not depend on it in order to ascertain their own qualities. Because in arising it has autonomy, valid cognition itself and certainty of meaning, without depending on its own cause, they change, like a pot and so on. In order to produce a pot, it depends on a lump of clay, a wheel, a stick, and so on. For drawing water from this, it does not depend on those. Thus, measuring from oneself, ultimately it is unavoidable. Measuring depending on others, it will become an endless fault. The root's own valid cognition, if it is established by another valid cognition, because it is considered to be there and there, ultimately it will not be possible to find a place to abide. Just as the first consciousness, depends on the non-deceptive consciousness that accomplishes the purpose. Likewise, the non-deceptive consciousness also depends on another non-deceptive one. If someone considers that from oneself it is a valid cognition, for the first one to change like that, for what reason does one hate it? If that is the case, depending on qualities, direct perception is a valid cognition. If there is no valid cognition, qualities will never exist. Therefore, in order to completely eliminate qualities, if one wants another valid cognition, for that also, which is completely eliminated by another, depending on qualities is a valid cognition. Like the first one, therefore, it will also become endless as before. Now and then, if one thinks like that, ultimately it will not be possible to find it. Or, the knowledge known by qualities, depending on the grasping of qualities is a valid cognition. One does not want the consciousness of the first meaning, it does not depend on the measurement of qualities. Therefore, even if one examines for a long time, if one admits that the contradiction itself is an unavoidable measurement, then abiding in the beginning is the best. Accomplishing the purpose and the knowledge of qualities, by what is it considered to be different? By what power does the first one depend on those? Therefore, dependent measurement exists in the realm of universally showing to all. Possessing harm and the faults of causes.
Chinese
悉，由诸识而彼除遣之。 彼虽依赖于他者，然无有穷尽而不转变。 彼依赖于其量，彼亦安住于自身。 何故量由其他量，不作如何之成立耶？ 如是，非量自性者，不由其他非量而成立。 以依于同类之故，安住非是应理者。 异类乃由其他因，根本稳固而安住。 顷刻，损害之识乃，于异义而定执。 彼乃无待之量性故，由前识而遣除。 于彼亦施作损害，复又转成有待者。 于有者，于前者生疑时，彼亦努力少时而退还。 若于此有其他损害，由寻觅而生起者。 是故，于中者成损害故，唯前者乃是量。 然由随顺后者之努力，而作真实之寻觅时。 以无根本之故，于有损者，损害之识不损害。 是故，以无明显之故，具力彼之最初者。 由能损之彼，彼自身之，量性即是除遣。 如是，具分别之识乃，不舍弃三者。 由彼亦未生损害时，损害复亦不应疑。 何者由愚昧未生者，亦近于有损而思择。 犹豫自性者，一切名言皆退失。 如是，诺拉之子乃，呵责犹豫自性者。 贡达之子生犹豫，此世与后世皆无有。 于有者，于何处有多少之，明眼者等乃存在。 于彼自身有多少之，虽施作亦未生故于彼无有。 为量测义而勤奋者们，复又彼等事物乃。 有时如是存在亦，接近观察且不住留。 于何者，处所、时间、人之情状，由差别各异而成立何者。 于有损义而勤奋乃，于彼等乃是依赖。 以于远处所安住之故，未真实见故。 于有者，于他处转成疑者，于彼乃仅是趋近。 损害之边际，即时间与，人与情状其他等。 于彼有依赖与否耶？如阳焰等如心识。 如是，与军队相伴之时。
English
Indeed, it is dispelled by knowledge. Although it depends on others, it does not change without end. It depends on its measure, and it also abides in itself. Why does a valid cognition not establish itself through another valid cognition? Thus, that which is not a valid cognition by nature is not established by another non-valid cognition. It is not reasonable to abide by relying on similar kinds, because dissimilar kinds have different causes and abide firmly in their roots. For a moment, the knowledge of harm is the definite grasping of another meaning. Because it is an independent valid cognition, it is eliminated by the previous knowledge. Harm is also inflicted on it, and it becomes dependent again. If doubt arises in the former, it recedes with little effort. If another harm arises from seeking it, then, because harm has occurred to the middle one, only the former is a valid cognition. However, if one makes a genuine search with effort that follows, because there is no root, the knowledge of harm does not harm the harmful one. Therefore, because there is no clear distinction, the first of those with power by that which is harmful, the very validity of that is eliminated. Thus, knowledge with conceptualization does not abandon the three. Even if harm has not arisen from it, one should not doubt harm again. That which has not arisen from ignorance is also considered to be harmful. That which is of the nature of doubt, all expressions are lost. Thus, the son of the god of wealth reproaches the nature of doubt. The son of Kunti, born with doubt, has neither this world nor the next. For some, wherever there are as many clear-sighted ones as there are possibilities. Even if one applies as many to oneself, they do not arise, so they do not exist there. Those who strive for the sake of measuring meaning, again, those things are sometimes considered to exist in this way, but do not remain close to observation. Whatever is established by the differences of place, time, and human circumstances, the effort for harmful meanings depends on those. Because it dwells in a distant place, it is not seen correctly. For some, it turns into doubt elsewhere, but it is only approaching there. The limits of harm, namely time, people, and other circumstances, does it depend on them or not? Like mirages, it is like the mind. Thus, in times accompanied by armies.