Tibetan
་སོགས་ནི། །དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན། །དོན་གཅིག་རང་ གི་རང་བཞིན་ལ། །ངོ་བོ་གཉིས་ཉིད་གསལ་བར་བྱས། །དེ་ཕྱིར་རིགས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ། །རྟག་པ་བུམ་འདི་ལ་གྲུབ་མིན། །དེ་ཡི་གནས་སྐབས་ཉིད་སྤོང་ཙམ། །མི་རྟག་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་ནི། །འདོད་པ་ཡིན་ཏེ་མར་མེ་སོགས། །དེ་ལ་དཔེ་ནི་གསལ་བ་ནི། །འབར་སོགས་སྐད་ཅིག་རེ་རེར་ཡང༌། །འཇིག་ཉིད་མ་གྲུབ་མ་ཡིན་ནམ། །དེར་ནི་ཆ་ཤས་ཕྲ་མོ་ནི། །ཡུལ་གཞན་དུ་ནི་སོང་བ་ཡིན། །སྡོང་བུ་ཕྱོགས་ལ་མང་དུ་ནི། །འབར་བ་བསྡུས་ནས་གནས་པ་ཡིན། །དེ་ལ་ཇི་སྲིད་གྱེན་སོང་བ། །དེ་སྲིད་འབར་བ་ཞེས་རྟོགས་ཡིན། །དེ་ཡང་འདས་ནས་གང་སོང་བ། །དེ་ནི་འོད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན། །དེ་རྗེས་ལ་ནི་གང་སོང་བ། །དེ་ནི་ཕྲ་ཕྱིར་ངེས་བཟུང་མིན། །ཡན་ལག་ཕྱི་མས་ལམ་བཀག་པས། །ནང་མ་འགྲོ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཕྱི་མས་གོ་ཕྱེ་བ། །ནང་མ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འགྲོ། །དེས་ན་འགྲོ་བ་ཡིན་ཡང་ངེས། །རྩྭ་སོགས་སྲེག་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཞེ་ན་དེ་ནི་བརྟགས་པ་ཙམ། །ཚད་མ་མ་སྨྲས་པ་ཡི་ཕྱིར། །གཞན་ཡང་ནུས་མ་ཉམས་དེ་དག །རྩྭ་དང་རས་བལ་སོགས་ཕྲད་ན། །སྲེག་པར་བྱེད་པར་ཐལ་འགྱུར་འདི། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་ལྡོག་མི་འགྱུར། །གཞན་དུ་ནུས་དང་མི་ནུས་པའི། །གང་ཚེ་རང་བཞིན་དབྱེ་ཡོད་ན། །དེ་ཚེ་རྟག་དངོས་དེ་དག་ལ། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡོད་པར་འགྱུར། །འབྲེལ་པ་ལ་ཡང་རྟག་པ་ཉིད། །སྔར་ནི་བཀག་པ་བྱས་པ་ཡིན། །དེས་ནི་འབྲེལ་བྱར་མི་འདོད་པའི། །རིགས་པས་ངག་རྟག་རིགས་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟ་བུ་ཡི་ངག་ལ་ནི། །རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་བྱས། །ཡི་གེ་ཙམ་གྱིས་བདག་ཉིད་དམ། །ཡིག་རིམ་ཡང་ན་ཐ་དད་ཡིན། །རིམ་མེད་ཡི་གེ་རྣམས་ལ་ནི། །བརྗོད་པ་ཉིད་མེད་དེ་ཡིས་ནི། །དེ་དག་དེ་འདྲའི་ངག་མ་ཡིན། །དེ་དག་ལ་ནི་རིམ་པའང་མེད། །ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་དང་རྟག་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་དག་ལ་ནི་ཡུལ་དུས་རིམ། །མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་སོགས་དབྱེ་བཞིན། །ཡིག་བྲིས་བཞིན་དུ་འཐད་མ་ཡིན། །དེ་དག་རང་བཞིན་རིམ་ཡོད་པ། །མཚོ་རོ་ཞེས་བྱ་ཉིད་སྲིད་ན། །ཕྱི་ནས་རོ་མཚོ་སོགས་མི་འགྱུར། །བརྟན་པའི་རིམ་པ་དང་འགལ་ཕྱིར། །གང་ཕྱིར་ཡི་གེ་རྣམ་རྟག་པར། །བརྗོད་པར་བྱས་པ་དེ་ཡི་ ཕྱིར། །རིམ་གཞན་གནས་པའི་རོ་མཚོ་སོགས། །རིམ་བ་གཞན་ལ་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །དེ་ལྟར་མིན་ཁྱོད་ཀྱིས་སྨྲས་པའི། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་རྟག་པ་དང༌། །གཅིག་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་པོ། །འཁྲུལ་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཐ་དད་པ་ལའང་འཇུག་པའི་ཕྱི
Chinese
等等是，如此了知的理由。一个意义自己的自性上，二种体性显明地做了。因此名为“族类”的声音，常恒的瓶子不成立。它的状态仅仅是舍弃，无常是成为所立宗，是所希望的，比如灯火等等。对此，例子是明显的，燃烧等等每一刹那，坏灭没有成立吗？在那里，微细的支分，去了其他地方。树木方向上众多地，燃烧聚集而安住。对此，如是向上升起，如是了知是燃烧。那也是过去之后所去的，那是光明的自性。在那之后所去的，那是微细故不能确定把握。后面的肢体遮断了道路，里面的不会不走。如何后面的打开了空隙，里面的就那样那样地走。因此，即使行走也是确定的，不会焚烧草等等。如果这样说，那仅仅是推测，因为没有说定量。其他，能力没有衰退的那些，如果遇到草和棉毛等等，这个成为焚烧的推论，如先前一样不会退转。其他，在能与不能的时候，如果自性有差别，那时，在常恒的实物那些上，那会如何存在呢？对于关系也是常恒，先前已经做了遮止。因此，以不希望成为所关联的，以理路来说，声音不是常恒的族类。对于如何的声音，承许是常恒呢？仅仅以字母的自性吗？或者字母次第，或者各别不同？对于没有次第的字母们，没有言说，因此，那些不是那样的声音。那些上也没有次第，因为周遍和常恒的缘故。那些上，有处所时间的次第，如同花朵果实等等的区分，如同书写文字一样不合理。那些自性有次第，如果存在名为“咸水海”，从外面咸味海水等等不会改变，因为与稳固的次第相违。因为凡是字母都是常恒，因为已经说了，所以，安住其他次第的咸水海等等，不会产生其他的次第。如果不是这样，你所说的，认识是常恒，并且，成为成立唯一者，会变成具有错乱。因为也进入到各别不同的上。
English
Etc., are the reasons for knowing in this way. On the self-nature of one meaning, two natures are made clear. Therefore, the sound called "class" is not established for the permanent vase. Its state is merely abandoning, impermanence is to become the probandum, it is what is desired, such as lamps, etc. For this, the example is clear, isn't it that destruction is not established in each moment of burning, etc.? There, the minute parts have gone to other places. In the direction of the trees, many burnings are gathered and abide. For this, as long as it rises upwards, it is understood as burning. That which has passed and gone, that is the nature of light. That which goes after that, that is subtle and therefore cannot be grasped definitively. The later limbs block the path, so the inner one will not fail to go. How the later one opens the gap, the inner one goes in that way. Therefore, even if it goes, it is certain, it will not burn grass, etc. If you say so, that is merely speculation, because no valid cognition has been stated. Furthermore, if those whose power has not diminished encounter grass, cotton wool, etc., this inference of becoming burnt will not revert as before. Furthermore, if there is a distinction in nature when there is power and no power, then how will that exist in those permanent entities? For the relation, too, is permanent, and has been previously blocked. Therefore, the sound is not a permanent class, since it is not desired to be related by reason. What kind of sound is asserted to be permanent? Is it merely the nature of letters? Or the sequence of letters, or are they different? For letters without sequence, there is no expression, so those are not such sounds. There is no sequence in those either, because they are pervasive and permanent. In those, there is a sequence of place and time, like the distinction of flowers, fruits, etc., it is not reasonable like written letters. Those natures have a sequence, if there exists what is called "salt sea", the salty seawater, etc., will not change from the outside, because it contradicts the stable sequence. Because all letters are permanent, because it has been said, therefore, the salt sea, etc., which abide in other sequences, will not give rise to other sequences. If it is not so, what you say, the recognition is permanent, and, becoming the establisher of oneness, will become confused. Because it also enters into the distinct.
Tibetan
ར། །གསལ་བའི་རིམ་བའང་ངག་མིན་ཏེ། །རྟག་པའི་བཀག་པ་བསལ་བྱས་ཕྱིར། །ངག་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་བས། །དེ་ཕྱིར་རྟག་པ་ཉིད་མི་རིགས། །ཇི་ལྟར་འཕེལ་བ་ལ་སོགས་སྒྲ། །འདོད་པས་བཀོད་པའི་དོན་ཅན་རྣམས། །མཐོ་རིས་མཆོད་སྤྱིན་ལ་སོགས་སྒྲ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་བསྲིངས་པ་ཡིན། །རང་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་གཏམ་ངོ་བོའི། །ཟློས་གར་གཏམ་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ། །རྟག་པའི་སྒྲ་དང་དོན་འབྲེལ་པ། །བརྗོད་འདོད་ཡང་དག་པར་ཡོད་མིན། །དེ་ལའང་ནུས་རྟག་ཉིད་ཡོད་དེ། །ངེས་སྦྱོར་མི་རྟག་ཉིད་ཡིན་པས། །དེར་གནས་མི་རྟག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །ནུས་ལ་འཁྲུལ་འཇུག་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ལ་སུན་དབྱུང་ཕྱི་རོལ་དོན། །མེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནམ། །དོན་གང་ལ་ནི་ནུས་པར་བརྟགས། །རྣམ་རྟོག་གཟུགས་བརྙན་ལ་ཞེ་ན། །དེ་བཞིན་རིག་བྱེད་ལ་ཡང་མཚུངས། །དབང་པོ་ལས་འདས་དོན་འབྲེལ་པའི། །ནུས་པ་སུ་ཞིག་གིས་རྟོགས་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་རིག་བྱེད་ལ་ངེས་སྦྱོར། །མི་ལ་རག་ལས་པའང་རིགས་མིན། །རྒན་པོ་ལ་ཡང་དེ་རྟོགས་མིན། །དེ་དག་མི་ཤེས་རང་བཞིན་གནས། །སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་བཤད་པ་ལས། །རྟོགས་པ་དེ་ནི་སྲིད་པ་ཡིན། །བྱས་པའི་ལུང་ལ་བརྒལ་བརྟགས་པ། །འདི་ནི་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། །དེར་མིན་དེ་ནི་དད་པས་སམ། །དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་འཇུག །མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་དཔག་པས། །ཡུལ་ནི་རྣམ་པར་བརྟགས་ཡོད་པས། །རིག་བྱེད་སྒྲ་ནི་དེ་ལྟ་མིན། །གང་ཕྱིར་དེ་ནི་རང་ལས་ཤེས། །བྱས་པའི་དོན་ཅན་གཏམ་གྱི་ཆོས། །མ་མཐོང་ངོ་བོ་ཐོས་ལས་མཚུངས། །དེ་ལྟར་རིག་བྱེད་མ་འབྲེལ་པ། །གཞན་དག་གིས་འདིར་སྨྲས་པ་ཡིན། །སྒྲ་དོན་ཐོག་མེད་སྤང་བྱས་ནས། །འབྲེལ་པ་ཐོབ་མེད་རྒྱུ་མཚན་ཉིད། །གཞན་ཡོད་མ་ཡིན་དེས་ན་འདི། །རིག་བྱེད་ལ་ནི་འབྲེལ་སོགས་མེད། །ཐབས་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན། །འབྲེལ་པ་བྱར་མེད་རྗེས་སུ་དཔག་ བཤད་པ་བྱར་མེད་རྗེས་དཔག་ནི། །མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བར་འགྱུར། །རྒན་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ནི། །ཡང་དང་ཡང་དུ་སྣང་འགྱུར་བ། །ཐབས་ཡིན་ཞེས་པར་རྟོགས་བརྟེན་ནས། །དེ་ཉམས་པ་ནི་མི་འགྲུབ་ཅི། །གལ་ཏེ་རིག་བྱེད་དོན་ལ་ངེས། །རྒན་པོ་རྣམས་ལས་མི་སླུ་བར། །གྲུབ་པར་གྱུར་ན་དེ་དག་ཀུན། །དེ་ལྟར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ཉམས། །ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ཁྱབ་པ་ནི། །གྲུབ་ཕྱིར་འདུས་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱི། །རྟགས་ལ་མི་མཐུན་སྒྲུབ་པ་ནི། །ཅུང་ཟད་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་བཅས་རྣམ་དབྱེའི་དོན་ཅན་གྱི། །ཁྱད་པར་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ། །ཚིག་དང་ངག་གི་ཚོ
Chinese
ར། །明晰之次第亦非语，以遣除常有之遮障故。语不合理，故彼常有不应理。如何增长等之语，以欲求所安排之义者，天界供施等之语，亦如是而延展。自己所作语之自性，戏剧故事等，与常有之语和义相关联，欲说真实亦无有。于彼亦有能力常有之理，以决定结合为无常之理故，于彼安住无常之故，若谓于能力有错谬之介入变化，则彼之驳斥外境义，岂非无有耶？于何义而观察为能力？若谓于分别影像，则如是于吠陀亦相同。超越感官之义相关联之，能力由谁而了知耶？是故吠陀之决定结合，依赖于人亦不应理。老年人亦不了知彼，彼等安住于不知之自性。较之依赖于士夫之宣说，了知彼是存在。于所作之圣教作辩驳，此岂非相同耶？若非彼则以信心，或以于义有怀疑而入。以现量及以比量，境已作种种观察故。吠陀之语不如是，何以此乃由自而知。所作义之语之法，未见自性与听闻相同。如是吠陀无关联，其他者于此说。舍弃语义无始以来，关联不得之因性，他者非有故，因此，吠陀无有关联等。以远离方便之理，关联不可作，随念 宣说不可作，随念乃以，见而成为相违。老年人之了知乃，再三显现变化者，依于了知是方便之想，彼衰退则不成立。若然吠陀于义决定，由老年人而不欺诳，若成立则彼等一切，如是而变，否则衰退。总集一切之周遍乃，以成立故，具有集合性之，于相违之立宗，稍许存在亦非有。具有义之种种差别之义者，具有差别次第，词与语之集合。
English
Ra. The clear sequence is also not speech, because it eliminates the obstruction of permanence. Speech is not reasonable, therefore permanence is not reasonable. Words such as "how to increase," etc., those with meanings arranged by desire, words such as "heavenly offerings," etc., are similarly extended. The nature of speech made by oneself, dramas, stories, etc., related to permanent words and meanings, the desire to speak truthfully is also non-existent. Therein also exists the reason for the permanence of ability, because the definite combination is the reason for impermanence, because of the impermanence residing therein, if it is said that there is a mistaken intervention of change in ability, then is not the refutation of external objects non-existent? In what meaning is ability considered? If it is said to be in the image of discrimination, then it is the same for the Vedas. Who will understand the ability related to the meaning beyond the senses? Therefore, the definite combination of the Vedas, relying on humans, is also unreasonable. Old people also do not understand it, they abide in the nature of not knowing. Compared to relying on the declarations of individuals, knowing it is existence. Arguing about the made-up scriptures, is this not the same? If not, then with faith, or entering with doubt about the meaning. With direct perception and inference, the object has already been observed in various ways. The words of the Vedas are not like that, because it is known from itself. The dharma of speech with made-up meanings, the unseen nature is the same as hearing. Thus, the Vedas are unrelated, others say here. Having abandoned the beginningless words and meanings, the reason for the unobtainable connection, since there is no other, therefore, the Vedas have no connection, etc. By the reason of being devoid of means, connection cannot be made, recollection Declaration cannot be made, recollection is, by seeing, becomes contradictory. The understanding of old people is, those who repeatedly appear and change, relying on the thought that understanding is a means, its decline is not established. If the Vedas are definite in meaning, without deceiving by old people, if it is established, then all of them, change in that way, otherwise decline. The all-encompassing pervasiveness is, because it is established, of the nature of having a collection, in the establishment of contradiction, a slight existence is also non-existent. Possessing the meaning of various differences with meaning, possessing different sequences, the collection of words and speech.