Tibetan
ག་ཉིད་དུ་འཇུག་ཅིང༌། །ངེས་པ་དང་ནི་སྒྲོ་འདོགས་བློ། །གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཉིད་དུ་གནས། །དེ་ཕྱིར་འདོད་སོགས་ཐམས་ཅད་ནི། །བདག་དང་འདུ་བ་མ་ཡིན་ཉིད།། རིམ་གྱིས་སྐྱེ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །ས་བོན་མྱུ་གུའི་ལྕུག་སོགས་བཞིན། །ཡང་ནི་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀུན། །བདག་མེད་ཉིད་ཀྱིས་ལུས་ཅན་ཏེ། །དངོས་དང་ཡིད་སོགས་གཏན་ཚིགས་ཕྱིར། །དཔེར་ན་ཕྱི་རོལ་བུམ་སོགས་བཞིན། །བདག་བཅས་ཉིད་ན་དེ་རྒྱུ་བཅས། །རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །རྟག་རྣམས་ཀྱང་དོན་བྱེད་ནུས་མིན། །དེ་ཕྱིར་ཡོད་ཉིད་ལ་སོགས་སྲིད། །བུམ་སོགས་ལ་མཚུངས་བདག་མེད་པ། །གཞན་དག་གིས་ནི་གསོན་ལུས་ལ། །བཀག་པ་གང་ཡིན་དེ་ཡང་ནི། །ཁོ་བོ་ཅག་གིས་འདིར་བསྒྲུབ་བྱ། །དེ་ལྟར་བདག་ནི་མ་གྲུབ་ནའང༌། །དེ་ལ་རྣམ་གཞག་བྱས་པ་གང༌། །དེ་ཀུན་གནས་མེད་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །མོ་གཤམ་ལ་ནི་རྣམ་གཞག་ཡིན། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལས་རིགས་པ་ཅན་དང་བྱེ་བྲག་བས་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་སྐྱེས་བུ་བརྟག་པ་སྟེ་བདུན་པའོ།། །།གཞན་དག་བདག་ནི་ལྡོག་པ་དང༌། །རྗེས་འགྲོ་བདག་ཉིད་ ཅན་གྱི་ནི། །སེམས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འདོད། །སེམས་པའི་བློ་ཡི་མཚན་ཉིད་ཅན། །དཔེར་ན་སྤྲུལ་འཁྱིལ་གནས་སྐབས་ན། །ལྡོག་ཅིང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ནི། །དྲང་པོའི་གནས་སྐབས་བྱུང་ན་ཡང༌། །སྦྲུལ་ཉིད་དུ་ནི་རྗེས་འཇུག་འགྱུར། །དེ་བཞིན་བདག་ནི་རྟག་ཏུ་ནི།། སེམས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ཡང༌། །ངོ་བོ་མ་ལུས་ལྡོག་པ་དང༌། །ཀུན་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའང་མིན། །འོན་ཀྱང་འདི་ཡི་བདེ་སྡུག་སོགས། །མཚན་ཉིད་གནས་སྐབས་ལྡོག་འགྱུར་ཞིང༌། །དེ་དག་ལྡོག་ཅིང་སྐྱེ་འགྱུར་ཡང༌། །སེམས་ཉིད་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་འགྱུར། །གཏན་དུ་འཇིག་ན་བྱས་ཆུད་ཟོས། །མ་བྱས་ཕྲད་པ་དག་དུ་འགྱུར། །དངོས་གཅིག་ཅན་ལའང་སྡུག་བསྔལ་དང༌། །བདེ་སོགས་ལོངས་སྤྱོད་མེད་པར་འགྱུར། །བྱེད་པོ་ཉིད་དང་ཟ་པོ་དག །སྐྱེས་བུའི་གནས་ལ་དེ་མི་བརྟེན། །དེ་ཕྱིར་སྐལ་ལྡན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །བྱེད་པོ་ཉིད་ཀྱི་དེ་འབྲས་ཐོབ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟའི་སྐྱེས་བུ་འདི། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ་འདི་ཉིད་ཀྱིས། །བདག་མེད་པ་ལ་རབ་ཏུ་གནོད། །བདག་རིགས་བྱེད་དོ་ཞེས་བདག་བློས། །ཤེས་པ་པོ་ནི་རྟོགས་བྱད་ན། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་འགའ་ཡིན་ནམ། །གཅིག་ཏུ་འཇིག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན། །གཅིག་ཏུ་མི་རྟག་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་ཡུལ་བདག་ཡིན་ན། །དེ་ཚེ་མ་ལུས་འཚམ་པར་འགྱུར། །སྐད་ཅིག་
Chinese
何者入于，决定以及增益心，所害能害即安住，是故贪等诸一切，非是我与积聚性，次第生起性之故，如种子芽茎等。又内我性诸所有，以无我性为体性，以事与意等为因，譬如外器瓶等。若具有我彼具因，则成恒常之过失，然诸常法亦无用，是故有性等应理，如瓶等同无我性。他人于彼有生身，有何遮止彼亦是，我等此处所应成。如是虽无我成立，然于彼作施设者，彼等皆是无处性，如于石女而施设。摄彼真实之分别，于具理与差别，由普观察士夫观察，即第七品。他人谓我乃是变，随行我性 者之，心之自性即是意，具有心识之体性。譬如蛇绳之境况，变异且于彼之后，正直之境况生起时，亦随行转为蛇性。如是常时我虽是，具有心性之自性，然非尽所有之变异，亦非随行于一切。然此之乐苦等性，体性境况转变异，彼等虽变且生异，然心性则随行转。若恒时坏则作无义，未作者则成相遇，于一物上亦成无，苦等受用不得有。作者以及受者等，不依士夫之位，是故以具分之故，作者之彼得果报。如是相之士夫此，以有认识者之故，能证得故以此即，极损于彼无我者。我作我类如是念，若知者是证得者，设若彼是某物耶，则是一灭之识也，成一无常之自性。设若彼是境之主，尔时一切皆应合，刹那
English
Whatever enters into, the mind of determination and superimposition, the harmed and the harmer abide as such, therefore all desires and the like, are not me and the nature of accumulation, because of the nature of arising in sequence, like seeds, sprouts, stems, etc. Moreover, all inner self-natures, are embodied by the nature of no-self, because of the reason of things and mind, etc., like external vessels, pots, etc. If there is a self, it has a cause, then it becomes the fault of being constant, but all constant things are also useless, therefore the existence and so on are reasonable, like pots and so on, the same as the nature of no-self. Others, for those who have a living body, what is the prohibition, that is also, what we should accomplish here. Thus, although no-self is established, those who make arrangements for it, they are all of a non-place nature, like making arrangements for a barren woman. The distinction of summarizing that very truth, in the reasoned and the differentiated, by the universal observation of the person's observation, is the seventh chapter. Others say that I am a change, following my nature, of those who have a mind, the nature of the mind is the intention, having the nature of the mind. For example, in the situation of a snake rope, changing and immediately after that, when the situation of being straight arises, it also follows and turns into the nature of a snake. Likewise, although I am always, having the nature of mind, it is not the change of all that exists, nor does it follow everything. However, the nature of happiness and suffering of this, the nature of the situation changes, although they change and arise differently, the nature of the mind follows and turns. If it is destroyed constantly, then the action is meaningless, the non-actor becomes the encounter, and on one thing there is also no, suffering and other enjoyment cannot be had. The actor and the enjoyer, etc., do not depend on the position of the person, therefore, because of having a share, the actor gets the result. Such a person, because there is a knower, because it can be attained, it is extremely harmful to those who have no self. I do my kind, such a thought, if the knower is the attainer, if he is something, then it is a knowledge of one destruction, it becomes the nature of one impermanence. If he is the lord of the object, then everything should be combined, moment