Tibetan
ཏེ། །དམིགས་པ་ཅན་གྱི་གཞུང་ལུགས་ལ། །དཔག་བསམ་ཤིང་དང་འདྲ་བར་ནི། །ཀུན་རྟོག་རླུང་གིས་མི་བསྐྱོད་ཀྱང༌། །ཐུབ་པས་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དོན་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཛད། །རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི། །དེས་ན་གཟིགས་པ་མེད་པར་བསྟན། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །མ་ལུས་ཀུན་མཁྱེན་དོན་བསྒྲུབ་ཕྱིར། དཀར་སོགས་ངོ་བོ་བློ་མིན་ན། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །བློ་ནི་དཀར་སོགས་དངོས་ཉིད་ན། །ཕྱི་དོན་ཚད་མ་གང་གིས་གྲུབ། །སྔོ་སོགས་སོ་སོར་སྣང་བ་ནི། །མི་སླུ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་ཡི། །རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རིགས་མཐུན་ལས། །སྐྱེ་བར་བསྒྲུབ་ན་ཤེས་པ་བཞིན། །ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཐོབ་བྱེད་དམ། །གལ་ཏེ་དེ་ཡི་ནུས་པ་ནི། །མི་སླུ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་ན། །ཕྱི་དོན་སྨྱོན་ལ་དེ་གྲུབ་མིན། །གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་པར་སྣང་བའི། །ཤེས་པ་ལ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་དུ། །མི་སླུ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་ན། །དེ་ལྟར་མིག་མེད་ལ་དེ་སྲིད། །ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་ཆུ་སོགས་ལ། །ནུས་པ་ཉིད་དུ་ངེས་འདོད་ན། །ཤེས་བདག་ཉིད་ལ་ཡང་དེ་བཞིན། །དེས་ན་ལྡོག་ཉིད་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །རྗེས་སུ་དཔག་ལ་སྣང་བ་ཡིས། །གསལ་བར་མ་ངེས་ཐུན་མོང་འདི། །མེ་སོགས་གསལ་བའི་གཟུགས་དང་ནི། །འདི་ནི་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་བཅད་སྣང། །ནང་གི་ཉམས་མྱོང་ལས་ཐ་དད། །གཞལ་བྱ་ཉིད་སོགས་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས། །རྒྱུ་གཞན་ལ་གནས་སེམས་གཞན་ནོ། །འདིར་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །སེམས་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་དང༌། །དེ་བཞིན་མིག་ནད་ལས་བྱུང་བའི། །ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་ཀྱིས་འཁྲུལ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་དོན་རྣམ་གཞན་དུ། །འདི་ནི་རིག་པ་ཡིན་བརྗོད་ན། །སྣང་བར་འགྱུར་བའི་རྣམ་པ་ནི། །དེ་ནི་དོན་དེ་བདག་ཉིད་མིན། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་སྣང་འགྱུར་བས། །རྣམ་པར་ཤེས་པས་རྟོག་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྣང་འགྱུར་མི་རིགས་ན། །དེ་རིག་རྣམ་པ་གཞན་ཡང་རིག །དེ་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་ཉིད་ན། །ཇི་ལྟར་འཐད་པ་ཞེས་བྱར་འགྱུར། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེམས་རྣམས་ལ། །རང་རིག་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་དཀའ་ཉིད། །བདག་ཉིད་འགྱུར་བའི་སྣང་བ་ནི། །དེ་ཚེ་རིག་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་དོན་ཉིད་རྟོགས་བྱེད་དང༌། །ཡོད་པ་རྣམ་གཞན་རྟོག་པས་ན། །བློ་འདི་ཉིད་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །དེས་ན་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན། །འོན་ཏེ་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་གང༌། །དེ་ནི་དེ་གཟུང་ལས་ཐ་དད། །དེ་རིག་ན་དེ་མི་རིག་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་རོ་སོགས་འཛིན་པ་ལྟར། །གཟུང་བའང་དེ་འཛིན་པས་དེ་བཞིན། །གང་གིས
Chinese
彼。具有对境之宗义中，犹如如意树一般，虽不为分别念之风所动摇，然能仁作世间一切之，义利圆满。一切胜者遍知者，因此宣说无所见。为成办一切任运成就之，无余全知义利故。 若白色等自性非是心，则彼暂时将如何成立？若心是白色等事物自性，以外境量如何成立？青色等各别显现者，以不欺惑性，由识之，自性种类相同者，若成立为生起，如同识一般。外境事物是能获得者吗？若谓彼之能力是，不欺惑性，则外境于疯癫者不成立。若谓显现为能作义利之，识是因性，不欺惑性，则如是无眼者亦有。如以外界水等，决定欲为能力性，则于识自性亦如是。因此于遣返性生犹豫。于比量，由显现，此非明确定共同者，与火等明亮之色，此非相同。 若境之差别相显现，与内在之体验相异，以所量性等因，于异因安住，心亦异。此处亦是错乱性，心即是自性，如是因眼病所生之，二月等所迷乱。若谓外境是异相，此是知识，则显现为转变之相，彼非是事物之自性。彼如是显现转变故，由识不能作意。若谓显现转变不应理，则彼识亦识其他相。彼是互相违背性，如何成为名为合理？彼之故，于心等，自证性是极难成立。自性转变之显现，彼时是显现为知识之故。因此事物自性是能了知者，以有为异相作意故，此心即是错乱。因此自性是知识。或者执著之自性为何？彼与彼所执著相异。若识彼，则不识彼故，如何如执著味等一般？所执著亦以彼执著，如是，以何
English
That. In the tenets of those with objects, like a wish-fulfilling tree, although not moved by the wind of conceptualization, the Able One makes the perfection of meaning for all the worlds. All the victorious ones, the all-knowing ones, therefore declare that there is no seeing. In order to accomplish the meaning of all spontaneously accomplished, without remainder, all-knowing. If white, etc., is not the nature of mind, then how will that be established for a while? If mind is the very nature of white, etc., by what valid cognition is the external object established? The appearance of blue, etc., separately, by the non-deceptive nature, from the similar kind of the nature of consciousness, if it is established to arise, like consciousness. Is the external object the obtainer? If it is said that its power is non-deceptive, then the external object is not established for the madman. If it is said that the consciousness that appears to perform the purpose is the cause, the non-deceptive nature, then it exists for the eyeless. How is it that one wants to determine that the ability is in external things like water? Likewise, it is also in the nature of consciousness. Therefore, there is doubt about the nature of reversal. In inference, by appearance, this common thing that is not clearly determined is not the same as the clear form of fire, etc. If the differentiated appearance of the object appears, it is different from the inner experience. By the reason of measurability, etc., residing in another cause, the mind is also different. Here also it is the nature of confusion, the mind is its own nature, and likewise, it is confused by the two moons, etc., born from eye disease. If it is said that the external object is a different aspect, this is knowledge, then the aspect that appears to change is not the nature of that thing. Because it appears to change in that way, it is not conceived by consciousness. If it is said that the appearance of change is not reasonable, then that consciousness also knows other aspects. Since that is mutually contradictory, how can it become what is called reasonable? Therefore, for minds, self-cognition is very difficult to establish. The appearance of the self-changing, at that time, is because it appears as knowledge. Therefore, the nature of things is the knower, and because of conceiving of existence as a different aspect, this mind is confused. Therefore, self is knowledge. Or what is the nature of grasping? It is different from what is grasped. If it knows that, then it does not know that, how is it like grasping taste, etc.? What is grasped is also grasped by that, likewise, by what
Tibetan
་དེ་ནི་རྟོགས་པ་ན། །ངེས་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ ཏེ། །རོ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན། །ཐ་དད་རོ་སོགས་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ། །ཡང་ན་དངོས་གཅིག་མི་ཤེས་ཕྱིར། །རྒྱུད་གཞན་ལ་གནས་བློ་བཞིན་ནོ། །ཤེས་པ་རང་ཆ་འཛིན་བྱེད་མིན། །ཤེས་ལས་སྐྱེས་འགྱུར་རང་ནུས་བཞིན། །བཟུང་བ་ལ་དགག་པ་དེ་བཞིན། །གང་གིས་བག་ཆགས་གཉིས་བྲལ་ཡིན། །ནག་པའི་ཤེས་པས་དེ་བྱུང་བའི། །ཤེས་པའི་གཟུང་བྱ་རྟོགས་བྱེད་མིན། །ཤེས་པ་ཉིད་ཕྱིར་ཇི་བཞིན་དུ། །དེ་ནི་གཞན་པའི་ལུས་བྱུང་བ། །སོ་སོ་མ་ཡིན་རིག་ཕྱིར་དང༌། །དེ་ཉིད་སྔར་ནི་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །ངོ་བོ་གཅིག་པུ་མི་ཤེས་པའི།། བར་དུ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ཉིད། །དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཕྱོགས་དང་འབྲེལ། །ཞེས་བྱ་འདིས་ནི་བཟུང་བ་ཡིན། །རྣམ་པ་གཞན་དག་རིག་འགྱུར་ཏེ། །འཛིན་པར་ཉམས་མྱོང་མེད་པར་བརྗོད། །དེ་ཚེ་བདག་གི་དོན་ཅིར་ཡང༌། །འཛིན་པས་བྱས་པ་དྲན་པ་མེད། །གཟུང་བའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ། །འཛིན་པ་སྐྱེས་པར་དྲན་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་ཡིན་ན། །གཟུང་བ་ལ་ཡང་དྲན་པར་འགྱུར། །འཛིན་པ་དྲན་པ་ཡོད་པ་ན། །དེར་ནི་དེ་ཉིད་འཛིན་པར་འགྱུར། །རྗེས་སུ་འགྲོ་དང་ལྡོག་པ་ཡི། །དེ་ལྟར་དེ་དག་ཐ་དད་གྲུབ། །དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་དེ་དག་ནི། །བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ལ་ནི་གྲུབ། །དམིགས་པ་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་ན། །དོན་མཐོང་རབ་ཏུ་མི་འགྲུབ་བོ། །དེ་ཕྱིར་འཛིན་པ་རིག་མེད་པར། །གཟུང་བ་རིག་པར་འགྱུར་བ་མིན། །མིག་ནད་ཅན་གྱིས་མཐོང་བ་ཡི། །སེར་སོགས་དེ་བཞིན་གསལ་པོར་སྣང༌། །འཛིན་པའི་ཆ་ལ་རེག་བྱ་མིན། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་གཞན་ཡང་ནི། །ཁྱད་པར་མཚོན་པ་མེད་པ་ཡི། །གཟུང་བའི་ངོ་བོ་ལ་དེའང་དྲན། །ཐམས་ཅད་ལས་ལྡོག་ངོ་བོ་ལ། །དེ་མྱོང་གོམས་སོགས་མེད་པའི་ཕྱིར། །གཞན་དུ་ཅིར་ཡང་དེ་ལྟ་བུ། །འཛིན་ཅེས་དྲན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དག་ཅིང་ཤེལ་དང་འདྲ་བར་ནི། །དྲན་པ་ཡོད་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །དུང་ལ་སེར་སོགས་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས། །གཏན་ཚིགས་ཕྱི་མ་གཉིས་པོ་ཡང༌། །གསལ་པོར་མ་ངེས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །སྒྲུབ་པ་གཞན་ལ་འང་ཕྱོགས་འདིས་ཡིན། །དེས་ན་རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་ ཡིན། །ཤེས་པ་ཉིད་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མེད། །རིག་བྱ་རིག་པར་བྱེད་བོ་དག །བྲལ་ཞིང་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་ཡི། །གཟུགས་བརྙན་ལ་ཡང་ཤེས་པ་ནི། །དམིགས་པ་དང་ལྡན་འདོད་མིན་ནམ། །མིག་གི་སྣང་བ་ལྡོག་པ་ན། །རང་གདོང་དེ་བཞིན་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་ཕྱོགས་དེ་སྣང་ཕྱིར་དང༌། །ཚད་ཡུལ་བྱེ་བྲག་སོགས་མཐོང་ཕྱིར།
Chinese
当它被理解时， 必然不会被理解， 就像抓住味道等一样。 就像不同的味道等一样被证实。 或者因为不了解一个事物， 就像存在于其他相续中的心一样。 识不是抓住自己的部分， 就像从识产生的变化是自己的能力一样。 就像对所抓之物的否定一样， 凭借什么而脱离两种习气？ 由黑色的识产生的， 识的所取不是能取。 因为是识本身，就像那样， 那是从他者的身体产生的。 因为不是各自不同的知， 并且因为之前已经展示过。 因为不了解唯一的自性， 中间的理由没有成立。 那与外境有关联， 这被称为所抓之物。 其他的相被认知改变， 说成是没有抓住的经验。 那时我的意义是什么， 没有忆念起抓住所做的事情。 与所抓之物的自性分离， 忆念起抓住产生。 因此，如果不是他体的， 也会忆念起所抓之物。 当有抓住的忆念时， 在那里，它会抓住那个。 随行和返回的， 就这样，那些是不同的成立。 就这样，那些理由， 在所立的法上成立。 如果目标没有完全成立， 那么见义也不会完全成立。 因此，没有能取的知， 所取不会变成知。 就像患有眼病的人所见的， 黄色等那样清晰地显现。 能取的部分不是所触， 同样，其他的也是。 没有表示差别的， 所抓之物的自性也会被忆念。 对于从一切中返回的自性， 因为没有经历习惯等。 否则，任何那样的事物， 都不会忆念起抓住。 对于清净且像水晶一样的事物， 也没有忆念。 对于海螺上的黄色等识， 后面的两个理由也是， 是不明确的， 对于其他的论证也是这个方面。 因此，成为争论的基础。 因为是识本身，所以不是二元的。 所知与能知， 分离且像影像一样。 对于影像也有识， 不是想要具有目标吗？ 当眼睛的显现返回时， 因为会看到自己的脸。 因为显现出那个明显的方面， 并且因为看到量境差别等。
English
When it is understood, It will certainly not be understood, Like grasping taste and so on. Like different tastes and so on are proven. Or because one thing is not understood, Like the mind residing in other continuums. Cognition does not grasp its own part, Like the changes arising from cognition are its own ability. Like the negation of what is grasped, By what is it separated from the two habitual tendencies? What arises from the cognition of black, The object to be grasped of cognition is not the grasper. Because it is cognition itself, just like that, That arises from another's body. Because it is not a separately different knowledge, And because it has been shown before. Because the single essence is not understood, The reason in between is not established. That is related to the external objects, This is called the grasped object. Other aspects are recognized and changed, It is said that there is no experience of grasping. At that time, what is the meaning of self, There is no memory of what was done by grasping. Separated from the nature of what is grasped, It is remembered that grasping arises. Therefore, if it is not other, It will also be remembered for what is grasped. When there is a memory of grasping, There, it will grasp that. Following and returning, Thus, those are different establishments. Thus, those reasons, Are established on the subject to be proven. If the object is not fully established, Then seeing the meaning will not be fully established. Therefore, without the knowing grasper, What is to be grasped will not become knowledge. Like what is seen by someone with an eye disease, Yellow and so on appear clearly. The part of the grasper is not tangible, Likewise, others are also. Without indicating differences, The nature of what is grasped will also be remembered. For the nature that returns from everything, Because there is no experience of habituation and so on. Otherwise, anything like that, Will not be remembered as grasping. For something that is pure and like crystal, There is also no memory. For the cognition of yellow and so on on a conch shell, The latter two reasons are also, It is uncertain, For other arguments, this is also the aspect. Therefore, it becomes the basis of dispute. Because it is cognition itself, it is not dual. The knowable and the knower, Separate and like an image. For the image, there is also cognition, Is it not desired to have an object? When the appearance of the eye returns, Because one will see one's own face. Because that obvious aspect appears, And because one sees the measure, object, difference, and so on.