Tibetan
།རྣམ་ཤེས་བེམས་པོའི་རང་བཞིན་ལས། །བཟློག་པར་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་སྟེ། །བེམས་མིན་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིའི་བདག་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན། །གཅིག་པ་ཆ་མེད་རང་བཞིན་ལས། །གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་མི་འཐད་ཕྱིར། །འདི་ཡི་རང་གིས་རིག་པ་ནི། །བྱ་དང་བྱེད་པའི་ངོ་བོར་སྨིན། །དེ་ཕྱིར་འདི་ནི་ཤེས་པ་ཡི། །རང་བཞིན་ཡིན་པས་བདག་ཤེས་རུང༌། །དོན་གྱི་ངོ་བོ་གཞན་པ་ནི། །དེ་ཡིས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་འགྱུར། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་གཞན་ལ་མེད། །གང་གིས་དེ་ཤེས་གཞན་ཡང་ཤེས། །དངོས་པོ་རྣམས་ནི་དོན་དམ་པར། །ཐ་དད་ཉིད་དུ་གནས་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པས་ན། །ཤེས་པ་ཤེས་པར་རིགས་པ་ཡིན། །དོན་ནི་ཤེས་དངོས་མ་སྐྱེས་པས། །དེས་ནི་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་འགྱུར།། ཤེས་པ་རྣམས་བཅས་ཕྱོགས་ལ་ནི། །དངོས་སུ་དེ་ཉིད་ཐ་དད་ཀྱང༌། །དེ་དང་གཟུགས་བརྙན་འདྲ་བས་ན། །གདགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཚོར་བར་རུང༌། །དོན་གྱིས་རྣམ་པར་བསྒྱུར་ལྡན་པའི། །རྣམ་ཤེས་སུ་ཞིག་མི་འདོད་པ། །དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་རིག་པ་ཡི། །རྣམ་པ་འདི་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན།། བརྒྱ་ལ་གླང་པོ་ཤིང་ལ་སོགས། །ཇི་ལྟར་རལ་གྲིའི་མེ་སོགས་ཀྱིས། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ཡང༌། །བཅད་སྲེག་སོགས་བྱེད་འདི་དེ་བཞིན། །གང་ཕྱིར་དེ་དང་འདི་མཚུངས་མིན། །དེ་དག་འདིར་བསྐྱེད་པ་ཡི་རྒྱུ། །ཡིན་པས་དེ་ལྟའི་ངོ་བོར་གྲུབ། །ཤེས་པ་དེ་འདྲར་སྐྱེད་བྱེད་མིན། །གང་ཚེ་ གཟུང་བྱའི་ཡོངས་གཅོད་ནི། །ཤེས་པའི་ངོ་བོར་སྲིད་པ་ཡིན། །དེ་ཡི་ཡོངས་གཅོད་ངོ་བོ་ཉིད། །ཤེས་པ་ལ་ནི་འཐད་པ་ཡིན། །གཞན་དུ་ན་ནི་ཡོངས་གཅོད་པའི། །ངོ་བོར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བར། །གསལ་བར་བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དོན་རིགས་མ་བསྟན་ཏོ། །ཡོངས་གཅོད་དེ་ནི་གང་གིས་ཤེས། །བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པའི་གཞི་མ་ཡིན། །དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཡོངས་གཅོད་དེ། །བདེ་སོགས་བདེ་བ་ཉིད་སོགས་བཞིན། །རང་གི་ངོ་བོར་རིག་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་བྱེད་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མིན། །འདི་ལ་མ་རྟོགས་པ་ཡོད་མིན། །རང་རིགས་པ་ཡི་དོན་འདི་ཡིན། །གལ་ཏེ་དོན་རྟོགས་བྱ་བ་བྱེད། །ཤེས་པ་ཉིད་དུ་མི་རྟོགས་པས། །དེས་ན་གསལ་བྱེད་ཉིད་ཡིན་པས། །རྟོགས་ཕྱིར་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན། །དེ་དོན་བདག་ཉིད་ཉམས་མྱོང་ན། །དེ་འདྲའང་གསལ་བ་ཉིད་དུ་ཡོད། །འདི་ལ་བདག་ཉིད་ཉམས་མྱོང་མེད། །དེ་ཕྱིར་བདག་ཉིད་གསལ་བྱེད་མིན། །མིག་སོགས་རྣམས་ནི་གཟུགས་སོགས་ལ། །གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པས། །ཇི་ལྟར་རྣམ་བཞག་སྣང་གྱུར་བ། །དེ་ལྟར་འདིར་ཡང་འགྱུར
Chinese
识蕴与物质自性相异， 彻底转生是也； 何者为非物质自性， 彼即此之本体，识也。 由一者无分自性， 故三者自性不应理； 此之自识， 成熟为能作与所作之体性。 是故此乃识之， 自性，故能自知； 异于意义之体性， 彼如何能知耶？ 彼之自性非他有， 由何知彼，亦知其他； 诸事物于胜义中， 安住于各别性故。 由生为识之体性故， 理应识知识； 意义未生为识之实事， 故彼如何能知耶？ 诸识于具有边际之方， 虽实为彼各别， 然由彼与影像相似故， 仅由假立亦能感受。 何者不欲具有意义所变之， 识， 于彼，外境知识之， 此相亦非有。 如于百数之象、树等， 如刀剑之火等， 虽非彼之体性， 然能作断、烧等，此亦如是。 何以此与彼不相似？ 彼等为于此处生起之因， 故成立为如是之体性； 识非如是之生起者。 何时 所取之遍遮， 存在于识之体性中； 彼之遍遮体性， 于识乃应理。 若于他者，则于遍遮之， 体性中，称为识者， 即是明显所说之义。 如是未显示意义之理。 彼遍遮由何而知？ 非是辩驳与观察之基础； 彼之本体遍遮， 如乐等即是乐等。 由自知自体性之故， 不待他之能知； 于此无有未解之事， 此乃自类之义。 若意义为所解之事， 由不解为识之自性故， 则彼乃是能显， 为解故待于他者。 若彼义为自体经验， 则如是亦唯是显现； 于此无有自体经验， 故非自体能显。 眼等诸根于色等， 唯是能显现者， 如是安立显现之方式， 于此亦如是转变。
English
Consciousness is distinct from the nature of matter, It is completely reborn in reverse; Whatever is the non-material nature, That is the essence of this, consciousness. From the nature of oneness and indivisibility, Therefore, the nature of the three is unreasonable; The self-awareness of this, Matures into the nature of agent and object. Therefore, this is of consciousness, Its nature, so it can know itself; The nature of meaning is different, How can it know that? Its nature is not in others, By what knows it, it also knows others; All things, in ultimate truth, Abide in their distinctiveness. Because it is born as the nature of consciousness, It is reasonable to know consciousness as consciousness; Meaning is not born as a real thing of consciousness, So how can it know it? Consciousnesses, in the direction with boundaries, Although in reality they are distinct, Because it is similar to the image, It can be felt by mere imputation. Who does not want the, Consciousness that has been transformed by meaning? For that, the aspect of external knowledge, This aspect is also non-existent. Like elephants, trees, etc. in hundreds, Like the fire of swords, etc., Although it is not its essence, It can cut, burn, etc., this is also the same. Why is this not similar to that? Those are the causes of arising here, Therefore, it is established as such a nature; Consciousness is not such a producer. When The complete exclusion of what is to be grasped, Exists in the nature of consciousness; The nature of its complete exclusion, Is reasonable for consciousness. Otherwise, in the nature of complete exclusion, To be called consciousness, Is the very meaning that is clearly spoken. Thus, the reason for meaning is not shown. By what is that complete exclusion known? It is not the basis of refutation and examination; The complete exclusion of its essence, Like happiness, etc., is happiness, etc. Because it knows its own essence, It does not depend on another knower; There is nothing not understood in this, This is the meaning of its own kind. If meaning is what is to be understood, Because it does not understand as the nature of consciousness, Then it is the illuminator, For understanding, it depends on others. If that meaning is self-experience, Then such is also only appearance; There is no self-experience in this, Therefore, it is not self-illuminating. The eyes, etc., for forms, etc., Are only the illuminators, How the mode of establishment appears, It also changes here.