Tibetan
ད་ཁྱེད་ལ་མ་ཉམས་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་ད་ལྟ་བ་ཉིད་ནི། །དེ་དག་ལས་ནི་ཅིས་མི་འབྱུང༌། །དེས་ན་མཐོ་རིས་ཐར་བ་ཡི། །འབྲེལ་པའི་བརྩོན་པ་འདི་དོན་མེད། །འབད་པས་འབྲས་བུ་བསྒྲུབས་པ་ནི། །དེ་ནི་ཅུང་ཟད་དམིགས་སུ་མེད། །འོན་ཏེ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡང༌། །མེད་པར་དེ་དག་ལ་ཁས་ལེན། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །གཏན་ཚིགས་རྣམས་ནི་དངོས་མེད་ཆོས། །མ་གྲུབ་ཕྱིར་ན་གྲུབ་རྟེན་མིན། །ད་ལྟར་ཉིད་ནི་གྲུབ་པས་ན། །འགལ་ཡིན་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ ཕྱིར། །བྱུང་ནས་གཟུགས་ནི་གང་སོང་བ། །དེར་ནི་འདས་པ་རབ་ཏུ་བཤད། །རྐྱེན་དང་ལྡན་པ་ཡོད་པས་ན། །གང་བྱུང་དེ་ནི་མ་འོངས་པ། །ཡོད་པ་ད་ལྟར་བ་ཉིད་དུ། །འགྱུར་བ་ཞེས་བྱར་བསྒྲུབས་པ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་ཡོད་པ་མཚན་ཉིད་ནི། །ད་ལྟ་བ་ཡི་མཚན་ཉིད་ཡིན། །འདས་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་སོགས་ཉིད། །དེ་བཞིན་འབྱུང་བའི་ཁོངས་ཆུད་དེ། །སྒྲོ་བཏགས་གནས་སྐབས་འདི་ལ་ནི། །བཤད་པ་ཡིན་ཏེ་ཡང་དག་མིན། །གཉིས་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པ་ནི། །གང་གསུངས་དེ་ཉིད་གཟིགས་པ་ཡི། །ཡུལ་དང་བཅས་པས་སེམས་དགོངས་ནས། །དེ་ནི་བརྟན་པར་བཞེད་པ་ཡིན། །རྟག་པའི་དབང་ཕྱུག་སོགས་ཀྱི་བློ། །གང་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན། །སྒྲ་དང་མིང་ལ་སོགས་པའི་ཆོས། །དེ་ཡི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་ཕྱིར། །རྟོག་པའི་རྗེས་འགྲོ་ཙམ་གྱིས་ནི། །རྣམ་ཤེས་ཞེས་བྱར་བཤད་པ་ཡིན། །དེ་འདིར་བེམས་པོ་ངོ་བོ་ཉིད། །རབ་གསལ་ནས་ནི་ཡོངས་བརྟགས་ཡིན། །འདས་པ་རྣམ་སྨིན་རྒྱུ་འབྲས་ནི། །སྟེར་བ་ཁས་ལེན་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡི་བག་ཆགས་ལྡན་ཤེས་པའི། །རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཀྱང་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི། །སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །ལས་དེ་ཡོད་ཅེས་ཉེར་བཏགས་ཏེ། །བརྟེན་པས་དངོས་པོ་མི་འཇིགས་བཞིན། །ཆད་པའི་ལྟ་བ་སྤངས་བྱའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ལས་བཤད་ཡིན། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྟོང་ཉིད་མདོར། །གསུངས་པ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད། །དངོས་སམ་བརྒྱུད་པའི་སྒོ་ནས་ནི། །རྒྱུ་འམ་འབྲས་བུ་ཉིད་གྱུར་པ། །ད་ལྟ་བ་ཡི་ངོ་བོ་གང༌། །དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་བ་དག་ཤེས། །རྣམ་རྟོག་རྗེས་འགྲོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །དད་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་ཡུལ་མེད་ཀྱང༌། །སླར་ཡང་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ཡིན། །དེས་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ནི། །འདས་དང་མ་འོངས་པ་ཡི་རྒྱུན། །དེ་ལ་རྟེན་ནས་རབ་འཇུག་འགྱུར། །འདས་དང་མ་འོངས་བསྟན་པའོ། །རྟོག་པའི་དྲ་བ་མ་ལུས་པ། །སྤངས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་ལྡན་པའི། །དེ་བཞིན་ག
Chinese
现在你没有衰退。因此现在当下，怎么不会从那些产生呢？因此，希求天界解脱的关联勤奋没有意义。努力获得果实，那没有丝毫意义。然而，对于没有作用能力的事物也承认。如果这样，因为那个缘故，所有理证都是非实有法。因为没有成立，所以不是成立的所依。因为现在当下成立，所以是相违，因为损害有法。产生后，色去了哪里？在那里详细阐述过去。因为具有因缘，所以产生的是未来。存在变成现在，被证实为变化。因为存在的体性，是现在的体性。过去等色等，同样包含在产生的范畴中，这是安立假立的阶段，但不是真实的。依赖二取的知识，所说的那就是所见的，以境为伴随，思考心，那是被认为是坚定的。常有的自在等的心，因为没有对境。声音和名称等的法，因为远离它的行相。仅仅是随行分别，被称为名言识。在此，明亮地完全考察物质自性。过去异熟因果，不承认给予，而是希望从具有它的习气之识的因产生果。那也依赖于习气的心之因，假立说有业，就像依赖事物不害怕一样。为了舍弃断见，因此在论典中这样说。以其他方式，在空性经中，所说的那是怎样认为的？以直接或间接的方式，成为因或果的，现在的体性是什么？那是瑜伽士们所知的。随行分别的自性，信仰世间的智慧，即使在那没有对境，仍然再次随之而知。因此，因和果，过去和未来的相续，依赖于它而完全进入，阐述过去和未来。舍弃所有分别的网，具有持续不断的智慧，如来藏。
English
Now you have not declined. Therefore, how could the present not arise from those? Therefore, the diligent effort to connect with heaven and liberation is meaningless. Striving to achieve results is of no significance whatsoever. However, one also acknowledges things that have no functional capacity. If that is the case, then for that reason, all proofs are non-existent dharmas. Because it is not established, it is not the basis of establishment. Because the present is established, it is contradictory, because it harms the subject. Having arisen, where has the form gone? There, the past is thoroughly explained. Because it possesses conditions, what arises is the future. Existence becomes the present, and is proven to be change. Because the characteristic of existence is the characteristic of the present. The past, etc., are forms, etc., similarly included in the category of arising, this is the stage of establishing imputation, but it is not real. The knowledge that relies on the two, what is said is what is seen, accompanied by the object, thinking of the mind, that is considered to be firm. The mind of the permanent lord, etc., because there is no object. The dharmas of sound and name, etc., because they are separate from its aspects. Merely following after conceptualization is called the nominal consciousness. Here, the nature of matter is clearly and completely examined. The past ripening of cause and effect is not acknowledged as giving, but rather it is desired that the result arises from the cause of the consciousness that possesses its habitual tendencies. That itself also relies on the cause of the mind of habitual tendencies, and it is nominally stated that there is action, just as relying on things is not afraid. In order to abandon the view of annihilation, therefore it is said in the treatise. In another way, in the emptiness sutra, how is what is said regarded? In a direct or indirect way, what is the nature of the present that has become a cause or effect? That is what the yogis know. The nature of following after conceptualization, the faith of worldly wisdom, even though there is no object there, still it is known again after it. Therefore, cause and effect, the continuum of past and future, rely on it and completely enter, explaining the past and future. Abandoning all the nets of conceptualization, possessing the continuous wisdom, the Tathagatagarbha.