Tibetan
ན་རྫོབ་མ་ཡིན་ནམ། །དེས་ན་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །རྒྱུ་བཞིན་དུ་ནི་འབྲས་བུ་ལའང༌། །དེ་ནི་གང་དུའང་དགོས་པ་མིན། །གང་ཕྱིར་དངོས་ཉིད་དོན་བྱེད་ནུས། །དེ་དང་འདི་ནི་ཉེ་བ་སྟེ། །ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཡིས་བྱས་པའི་དུས་གསུམ་གྱི། །རྣམ་གཞག་དེ་ཉིད་དུ་མི་འཐད། །བྱེད་པ་ཞེས་བྱའི་འབྲས་འགུགས་པའི། །ནུས་གསང་སྒྲ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །ནུས་པ་ཁོ་ནའི་དངོས་ཉིད་ཕྱིར། །ཐ་སྙད་དུ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡོད། །གང་འདི་དངོས་པོ་སྣང་བ་ནི། །བཙོ་དང་སྲེག་སོགས་འབྲས་བུར་བྱེད། །འདས་དང་མ་འོངས་པར་གནས་པ། །དེ་ཉིད་ཁས་ལེན་བྱེད་དམ་ཅི། །གལ་ཏེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དེ། །དེ་ཉིད་གཅིག་པུའི་བདག་ཉིད་ཡོད། །བྱེད་དང་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ནི། །ཞིག་པ་ཞེས་བྱ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །དངོས་པོ་གཅིག་པུ་འདི་ཉིད་ལ། །ཁྱད་པར་མེད་ན་ཕན་ཚུན་དུ། །འགལ་བའི་རྣམ་པ་དེ་དག་ཏུ། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་རིག་པ་ཡིན། །གནས་སྐབས་གཅིག་ནི་ཡོངས་བཏང་ནས། །གནས་སྐབས་གཞན་ནི་ཡོངས་འཛིན་ཕྱིར། །དེ་ནི་ཁྱད་མེད་མ་ཡིན་ཏེ། །ཁྱད་པར་མེད་ཅེས་བཏགས་པ་ཡིན། །དངོས་པོ་གནས་སྐབས་ཐ་དད་ ཅིང༌། །མ་ཡིན་བྱེད་པོ་མི་འཐོབ་ཕྱིར། །དེ་དག་ཉིད་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་ཡོད་པར་དམིགས་བར་འགྱུར། །དུས་རྣམས་སུ་ནི་དངོས་དེ་དག །ཐ་མི་དད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །མ་བྱུང་བ་ནི་བྱུང་བ་དག །འཇིག་འགྱུར་དེ་བདག་ཉིད་ཅི་ལྟར། གནས་སྐབས་སུ་ཡང་དབུས་མ་ལ། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་བྱེད་པོ་ཉིད། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་རང་ངོ་བོ། །དེ་ཉིད་གནས་སྐབས་གཞན་དག་ལའང༌། །དེ་ཡི་བྱེད་པ་ཞིག་པ་དང༌། །དེ་ཡི་དེ་དག་ཇི་ལྟར་འདོད། །གཞན་གྱི་ངོ་བོས་བྱེད་པ་ན། །བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ཐོབ་པའང་མེད། །འདས་དང་མ་འོངས་པར་གནས་པའི། །མེ་སོགས་གལ་ཏེ་གཞན་ཡིན་ན། །དེ་ཕྱིར་འདྲེས་སོགས་སྐྱོན་དེ་ནི། །ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་གཞི་མེད་པ། །ད་ལྟར་མ་བྱུང་དེ་ཉིད་ནི། །འབྲས་བུ་སྐྱེར་རུང་འབྱུང་བ་ནི། །འབྱུང་བ་དེ་ནི་གནས་པ་མིན། །འདི་རྗེས་འགྲོ་མེད་བདག་ཉིད་གྲུབ། །གང་ཕྱིར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ནི། །དེ་ཉིད་ཡང་དག་དངོས་པོ་སྟེ། །དེ་དག་ལ་ནི་དེ་ཡང་མེད། །གང་ཡོད་དེ་ལས་འབྲས་མི་འབྱུང༌། །མ་བྱུང་བ་ནི་བྱུང་བའི་ཕྱིར། །འདས་པ་ཡང་ནི་དངོས་པོ་འདི། །གཞན་བཞིན་ད་ལྟར་བ་བསལ་ཐོབ། །རེས་འགའ་ལ་ནི་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང༌། །རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའང་མེད་པར་འགྱུར། །རྒྱུ་ནི་ངེས་པར་ཡོད་པ་ཅན། །དོན་ནི་ད་ལྟར་རབ་ཏུ་བརྗོད། །སོ་
Chinese
那不是虚假的吗？因此，凭借常有本身，就像因一样，对于果，那在任何地方都不需要。因为事物本身能够起作用，这和它是接近的，不是本体上存在的。由它所作的三时的分类，在那之中是不合理的。所谓“作者”，不是引出果的能量秘密的语音使用范围。因为仅仅是能量的事物本身，在名言中它如何存在？凡是这显现的事物，煮和烧等成为果。安住于过去和未来，是否承认那就是它？如果所谓的“自身”是唯一的自体，作者和作用的体性，如何是所谓的“坏灭”？如果这个唯一的事物没有差别，那么对于互相矛盾的那些形态，如何是理智？因为完全舍弃一个状态，完全执取另一个状态，那不是没有差别，而是安立为没有差别。事物状态各异，并且不能获得作者，因为它们本身是存在的，将会缘到果是存在的。在各个时间里，那些事物如何能成为无差别？未生是已生，坏灭又如何是自体？在状态中，即使在中间，自性也是作者本身。因此，那就是自己的体性，那就是其他状态，它的作用坏灭，以及它的那些如何安立？以其他的体性来作，作者本身也是不能获得的。安住于过去和未来的火等，如果说是其他的，因此混合等的过失，对于这方是没有根据的。现在未生的那本身，是能够产生果的，产生的那不是安住的，这成立为无有随行。因为能够起作用，那就是真实的事物，对于那些，那也没有。凡是存在的，不能从中产生果。因为未生是已生的缘故，过去也是这个事物，像其他一样，获得排除现在。有时即使是自身，因为没有因，不依赖于其他，常有的也会变成没有。因是必定存在的，果是在现在完全宣说的。各自
English
Isn't that false? Therefore, by means of permanence itself, just like the cause, for the effect as well, that is not needed anywhere. Because the thing itself is able to perform a function, this and that are close, not existing in essence. The classification of the three times made by it, in that it is not reasonable. The so-called "agent" is not the scope of the use of speech of the secret energy that brings forth the result. Because it is only the thing itself of energy, how does it exist in name? Whatever this appearing thing is, cooking and burning etc. become the result. Abiding in the past and future, do you admit that that is it? If the so-called "self" is the nature of the only self, the nature of the agent and the action, how is it called "destruction"? If this one thing itself has no difference, then for those forms that contradict each other, how is it intelligence? Because one state is completely abandoned, and another state is completely grasped, that is not without difference, but is established as without difference. Things are in different states, and because the agent cannot be obtained, because they themselves exist, it will be perceived that the result exists. In all times, how can those things become non-different? The unborn is born, and how is destruction itself? In the state, even in the middle, the nature itself is the agent. Therefore, that is its own nature, that is also other states, its action is destroyed, and how do you posit those of it? When acting with the nature of others, the agent itself cannot be obtained either. If the fire etc. abiding in the past and future are said to be other, therefore the fault of mixing etc., for this side there is no basis. That which is not yet born now, is able to produce the result, that which is produced is not abiding, this is established as without accompaniment. Because it is able to perform a function, that is the true thing, for those, that is not there either. Whatever exists, the result cannot arise from that. Because the unborn is born, the past is also this thing, like others, it obtains the exclusion of the present. Sometimes even the self, because there is no cause, does not depend on others, the permanent will also become non-existent. The cause is necessarily existent, the effect is completely proclaimed in the present. Each
Tibetan
སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་ལས། །མཚན་ཉིད་མི་འདོད་གཞན་དག་འདོད། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་འདུས་བྱས་ཉིད། །སྐྱེ་དང་གནས་སོགས་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་སྐྱེ་བའི་ཁྱད་པར་གང༌། །བསྐྱེད་པས་སྐྱེད་བྱེད་བརྗོད་པ་ཡིན།། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པའི་དངོས། །མ་སྐྱེས་དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་ཡིན། །དེ་ལས་གཞན་མིན་ཁྱད་པར་ནི། །རེ་ཞིག་བྱེད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཡིད་ཕྱིར་སྔར་ཡང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །གྲུབ་པ་ཡིས་ནི་དུས་ཕྱིས་བཞིན། །འདི་ནི་ཁྱད་པར་གཞན་ཉིད་མིན། །ཐ་དད་ཕྱིར་དང་མ་འབྲེལ་ཕྱིར། །དེ་ནི་སྔ་མ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཡོད་པའི་འབྲས་བུར་བ་ལ་པར་འགྱུར། །རྣམ་པ་གཞན་དང་གནས་ངང་འཇིག །གཞན་ཉིད་དེ་ཉིད་བརྟགས་པ་དང༌། །རྒས་སོགས་ཡུལ་གྱི་སྐྱོན་རྣམས་ནི། །དེ་དག་ཁོ་ནར་ཡོངས་སུ་སྦྱར། །ནུས་པ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། །འདི་དག་རང་གི་འབྲས་བུ་ སོགས། །རིགས་ལ་སོགས་པའང་དེའི་ངོ་བོར། །སྔ་ཕྱི་ལ་ཡང་ཡོད་པ་མིན། །ནུས་པའི་ངོ་བོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །རང་དང་མཐུན་པའི་བྱ་བ་ནི། །དེ་ཚེ་ཅི་ཕྱིར་རྩོད་པ་མིན། །དེ་རྩོམ་དཔག་མེད་དུས་ནི་ཐོབ། །འོན་ཀྱང་འདས་དང་མ་འོངས་དངོས། །སྐད་ཅིག་མའམ་མིན་པ་ནི། །དེ་དག་སླར་ཡང་ཐོག་མ་ནས། །དེས་ནི་དཔག་མེད་དུས་ཐོབ་འགྱུར། །དེ་སྐྱེས་པ་ཡི་སྐད་ཅིག་གང༌། །དེས་ནི་དེ་ལྟ་བ་རུ་བརྗོད། །སྐྱེས་ནས་འཇིག་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་འདས་པ་འབྱུང་མ་འོངས། །འོན་ཏེ་དེ་དག་སྐད་ཅིག་མིན། །ཁྱེད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་དང་འགལ་འགྱུར། །འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མར། །གྲུབ་མཐའ་ལས་ནི་རབ་ཏུ་བཤད། །རིག་པས་གནས་ཀྱང་ཡོད་ན་ནི། །ངེས་པར་སྐད་ཅིག་མར་འཇིག་ཡིན། །ད་ལྟར་བ་བཞིན་འདིར་ཡང་ནི། །འབྲེལ་པ་སྔར་ནི་བསྒྲུབས་པ་ཡིན། །འདི་དག་འདིས་ནི་མ་འོངས་པ། །དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ནམ་མིན། །དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡོད་པ་ན། །ད་ལྟར་བ་ནི་དེ་གཞན་བཞིན། །ད་ལྟར་བ་ནི་མ་ཡིན་ན། །ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཕྱིར། །ནམ་མཁའི་པདྨ་ལ་སོགས་བཞིན། །འཇིག་དང་མི་སྐྱེད་ཐལ་བར་འགྱུར། །བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་པར་བྱས། །མ་ངེས་པར་ནི་བརྟག་པ་ལས། །དེ་དག་ཀྱང་ནི་རྒྱུ་མཚན་མིན། །དོན་བྱེད་ནུས་པར་ངེས་པ་ནི། །དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྐྱེན་ལས་སོ། །རྒྱུ་མེད་ཉིད་ཀྱིས་མཚུངས་པ་ནི། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལ་དངོས་ཡིན། །ངེས་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡི། །སྐྱེ་བ་རྐྱེན་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང༌། །ད་ལྟར་བ་ཡི་དངོས་པོ་ཡི། །མཚན་ཉིད་ཡོད་པས་གཞན་ཡོད་མིན། །འདས་དང་མ་འོངས་པ་དག་ལ། །དེ་ཉི
Chinese
从分别考察的遮止来说： 不欲求体性，而欲求其他的。 色等诸有为法， 以生和住等相关联的缘故。 其中生的差别是什么？ 以生起说能生者。 名为“此”的实有， 未生者，彼即是他者。 从彼来说，非他者的差别是： 暂时不能作用。 因为意的缘故，先前也已成立的缘故。 以成立来说，如同后时一样。 此不是其他的差别， 因为是异体并且不相关的缘故。 那是因为没有先前的缘故， 成为有的果实，变为“巴拉”。 其他形象和住立、坏灭， 他者、彼者，考察等， 衰老等境的过失等， 完全施加于彼等。 以能力决定的自性， 此等自己的果实等， 种姓等也是它的本体， 先前和后来也没有。 因为有能力的本体的缘故， 和自己相符的行为是， 那时为什么没有争论？ 那造作获得无数的时间。 然而过去和未来之实有， 是刹那的或者不是， 彼等再次从最初， 因此获得无数的时间。 那生起的刹那是什么？ 因此说彼是如此。 从生起到坏灭是什么？ 那是过去、未来。 然而彼等不是刹那的， 将和您的宗义相违。 一切有为法是刹那的， 从宗义中善加宣说。 以理智来说，如果住立也有， 必定是刹那坏灭的。 如同现在一样，在此也是， 关联先前已经成立。 此等以彼来说，未来， 是能作义或者不是？ 如果是有能作义， 现在者如同彼其他一样。 如果不是现在者， 因为远离一切能力的缘故， 如同虚空莲花等一样， 将成为坏灭和不生。 辩驳并且考察成为相同。 从不决定的考察来说， 彼等也不是理由。 确定能作义是， 从诸事物的因缘所生。 以无因的自性相同是， 一切对于一切都是实有。 确定能作义的， 生起由因缘所决定而生。 现在者的事物， 以有体性，没有其他。 对于过去和未来等， 彼
English
From the refutation of specific examination: One does not desire the characteristic, but desires others. Form and other conditioned phenomena, Because of the connection with arising, abiding, etc. What is the difference in arising? By arising, it is said to be the producer. The existent called "this", The unarisen, that is the other. From that, the difference of non-other is: Temporarily unable to act. Because of the mind, it is already established before. By establishment, it is like later times. This is not another difference, Because it is a different entity and unrelated. That is because there is no prior, Becoming the fruit of existence, it becomes "Bala". Other forms and abiding, destruction, Other, that, examination, etc., The faults of aging and other objects, Apply completely to those. By the nature of definite ability, These own fruits, etc., Lineage, etc., is also its essence, Neither before nor after. Because there is the essence of ability, The actions that are in accordance with oneself are, Why is there no dispute at that time? That creation obtains countless times. However, past and future realities, Are momentary or not, Those again from the beginning, Therefore, countless times are obtained. What is the moment of that arising? Therefore, it is said to be like that. What is it that arises and then ceases? That is the past, the future. However, those are not momentary, It will contradict your tenets. All conditioned phenomena are momentary, It is well explained from the tenets. If abiding also exists with intelligence, It is definitely destroyed in an instant. Just like the present, here also, The connection has already been established before. These, by this, the future, Is it capable of acting or not? If it is capable of acting, The present is like that other. If it is not the present, Because it is devoid of all abilities, Like the lotus in the sky, etc., It will become destruction and non-arising. Debating and examining become the same. From uncertain examination, Those are also not reasons. Determining the ability to act is, From the causes and conditions of things. Being the same by the nature of no cause is, Everything is real for everything. Definitely the arising of the ability to act, Arising is definitely caused by conditions. The thing of the present, Because there is a characteristic, there is no other. For the past and the future, etc., That