Chinese
如果彼成立故，成为理证，即使善加结合，由于成立是因所生，故您的宗派不会成立。如是，作为知识之理证，以及阐明彼者之彼，成为成立之因，说是所立之知识。因此，此作者即是，被认为是知识之因。由于不是所立之生因，故不称为作者。因此，其他事物也，必定从具因中产生。由于您的所立之义具有对境，如知识般产生证成。如是，摄略彼性之善加作者所作的，关于流转自性之论议，即第四品。具有不生不灭之真实，声音之自性，大梵天。成为彼之圆满者，当善知即是事物之城。如是，对于任何言说，于彼所说之此，舍弃自己声音之体性后，获得蓝色等吗？若非如此，于何时，于最初之所依彼时，将与文字分离，因为先前存在者将坏灭。如何于彼紧接之后，于彼感受先前等之时，即使对于聋者，也将清楚地，成为感受声音之自性。以何为主而进入，一切皆安住于声音之体性中。若未舍弃声音之体性，则说是圆满转变。若蓝色等为一体性，非为庸常而安住，则于彼认知之时，如何不认知此？若不认知此，则蓝色等也，将不会被感受，因为一体性故，相异之法，将成极度相异。与相违之法相关联之事物，是相异之体性。否则，对于明显之相异，此分别将不成立。若事物各自也，认为是同一声音之体性，无有差别，则一切将成为同一对境，且成为以一方式认知。若此明显各自相异，则将成众多大梵天，因为众多相异是事物之主，如同是体性故，如同是显现者。若声音之自性是常，则事物也将是常，因为彼等同时成立之故，若已圆满成立，则不
English
If that is established, it becomes a reason. Even if well combined, since establishment is produced by a cause, your tenet will not be established. Thus, the reason that is the knower, and that which clarifies it, becomes the cause of establishment, and is said to be the knower of what is to be established. Therefore, this agent is considered to be the cause of knowledge. Since it is not the cause of production of what is to be established, it is not called an agent. Therefore, other things also, must arise from a cause. Since the meaning of your proposition has an object, it arises as proof like knowledge. Thus, the fourth chapter is a discussion on the nature of wandering, made by a well-versed author who has summarized that very nature. It possesses the truth of not being born or destroyed, the nature of sound, the supreme Brahma. That which has become complete is to be well known as the city of things. Thus, for any expression, this which is to be expressed, having abandoned its own nature of sound, does it attain blueness etc.? If not so, when, at the time of the first support, it will be separated from the letters, because the previously existing ones will perish. How, immediately after that, when experiencing the previous etc., even for the deaf, it will clearly become the experience of the nature of sound. By what enters as the main thing, everything abides in the nature of sound. If the nature of sound is not abandoned, it is said to be completely transformed. If blue etc. are of one nature, and abide without being ordinary, then at the time of that cognition, how is this not cognized? If this is not cognized, then blue etc. also, will not be experienced, because of being one nature, different dharmas will become extremely different. Things related to contradictory dharmas are the nature of being different. Otherwise, even for obvious differences, this distinction will not be established. If things are also individually considered to be of the same nature of sound, without difference, then everything will become the same object, and will be cognized in one way. If this is clearly distinct, then it will become many Brahmas, because many differences are the master of things, just as it is the nature, just as it is the manifestor. If the nature of sound is permanent, then things will also be permanent, because they are established simultaneously, if they are completely established, then not
Tibetan
རིགས་སོ། །ངོ་བོ་གཅིག་ནི་མི་གསལ་ཞིང༌། །ངོ་བོ་གཞན་ནི་འབྱུང་འགྱུར་ན། །འཇི་སོགས་བཞིན་དུ་འགྲུབ་འགྱུར་བ། །རིམ་མེད་ལ་ནི་ཡོངས་གྱུར་མེད། །གཞན་ཡང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོར་ནི། །འགྲོ་བའི་སྒྲ་ཚངས་རང་ བཞིན་ན། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འགྱུར་མེད་ཕྱིར། །དེ་ལས་རིམ་པར་འབྱུང་བ་མེད། །རང་བཞིན་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་ལས། །གཞན་གཞན་ངོ་བོར་འབྱུང་མིན་ན། །དོན་གྱི་ངོ་བོར་ཡོངས་གྱུར་པར། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་མིན་ལས་ལྡོག །འཇི་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དམིགས་ཕྱིར། །ཁམ་བུམ་ལ་སོགས་ཁྱད་པར་ལ། །འཇི་བའི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཏུ་རྟོག །སྔོ་དང་སེར་སོགས་ཁྱད་པར་ལ། །སྒྲ་བདག་མིན་ལས་ལྡོག་པ་ནི། །དེ་ཉིད་ལ་ནི་མི་དམིགས་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་རྟོག་པའང་ས་བོན་མེད། །ཅི་སྟེ་ཚངས་པའི་དེ་ཉིད་འདི། །རྟག་ཏུ་ཆ་མེད་ཉིད་གནས་པ། །མ་རིག་གིས་བསླད་འཇིག་རྟེན་གྱིས། །སྣ་ཚོགས་ཉིད་དུ་མངོན་པར་སེམས། །དེ་ལའང་མ་རིག་པས་འཁྲུལ་བའི། །སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུགས་རྟོགས་འགྱུར། །གང་ཞིག་སྔོ་སོགས་རྣམ་པ་རུ། །བླང་དང་དོར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་ལས་ལྡོག་པའི། །ཚངས་པའི་ངོ་བོར་ཤེས་པ་མེད། །ཇི་ལྟར་སྡང་བའི་སེམས་རྣམས་ཀྱིས། །ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་མི་འགྱུར། །དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་འགྲུབ་མིན། །ཆ་མེད་སྣང་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །རྟག་ལས་སྐྱེ་བ་རིགས་མིན་པས། །དེ་ལས་འབྲས་བུའི་རྟགས་ཀྱང་མེད། །ཆོས་ཅན་ཡོད་ཉིད་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །རང་བཞིན་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལས་ནི་མ་རྟོགས་པའི། །ཡོད་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་མེད་དོ། །ཤེས་བྱ་ཡི་ནི་གོ་རིམས་ལས། །ཤེས་ཀུན་གོ་རིམས་ཅན་དུ་གྲུབ། །གཞན་དུ་ཅིག་ཅར་ཉིད་དུ་ནི། །དེ་འབྲས་རྣམ་ཤེས་ཐལ་བར་འགྱུར། །འདི་ནི་ཤེས་པ་ཙམ་ལ་ཡང༌། །ནུས་པའི་དངོས་མེད་དེ་ལས་གཞན། །ཡིན་ན་འདི་ན་མོ་གཤམ་གྱི། །བུ་དང་མཚུངས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །རྣམ་དག་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་ཅན་གྱི། །རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་ཚངས་པའི་དངོས། །དེ་མི་ཤེས་ཏེ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཤེས་ལ་བྱ་བ་འབྲེལ་མེད་ཕྱིར། །གཙོ་བོ་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་དང༌། །ཚངས་པའི་ལྟ་བ་མཚུངས་པའང་མིན། །ཚངས་པའི་མཐོང་བ་གཙོ་བོ་ཡི། །ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་དང་ཡང་མཚུངས། །དེ་ཡི་སུན་འབྱིན་རྗེས་འབྲངས་ནས། །འདི་ལ་སུན་འབྱིན་རྟོགས་པར་བྱ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལས་སྒྲའི་ཚངས་པ་བརྟག་པ་སྟེ་ལྔ་པའོ།། །།ཉེས་པར་བཤད་པའི་གྲུབ་མཐའ་ ཡི། །རྗེས་འཇུག་བློ་ཅན་གཞན་དག་ནི། །ད
Chinese
种类啊！。本体一不明显，本体他者若生起，如瓶等般将成立，无次第则无圆满。此外于果之本体，为行之声梵（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）自性，如是然亦不变故，彼无次第生起。自性一者彼性中，不生他者他者体，于义本体成圆满，于彼如何言说耶？。彼之本体异于非，以能缘瓶之本体故，于李子瓶等差别上，觉知瓶之自性为一。于青黄等差别上，异于非声之自体，于彼自体不缘取，是故分别亦无种子。若此梵（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）之自体，恒常安住无分性，为无明所染之世间，显现思念为种种性。于彼亦为无明迷乱之，众生能了知色。何者于青等之相，取舍之理由是，彼异于自体之，于梵（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）之本体无有知。如是嗔恚之心等，不能知为有性。彼非现量所成立，以无分无显现故。从常生非理故，彼无果之相。法有不成故，非自性成立者。从彼等不能了知之，无有成立有之相。从所知之次第，一切所知成立为有次第。否则若为同时性，则彼果识将成过。此于唯是知上亦，能力之无实异于彼。若然于此寡妇之，将成等同于子之过。具足清净智慧因之，瑜伽士亦梵（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）之事物，彼不了解以彼之故，于知无有作用关联故。自性完全转变与，梵（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）之见解不相同。梵（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）之见与自性之，完全转变亦相同。彼之破斥随顺后，于此应了知破斥。摄集彼真实性之释论中，观察声梵（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）者，为第五品。诽谤宗派之，随行具慧他者等，
English
Kinds! If one entity is not clear, and another entity is about to arise, it will be accomplished like a vase, etc. Without sequence, there is no completion. Furthermore, in the essence of the fruit, there is the self-nature of the sound Brahma (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思). Even so, since it is immutable, there is no sequential arising from it. If from that single self-nature, other entities do not arise as other entities, how can it be said to be completely transformed into the essence of meaning? It is different from what is not its essence. Because the essence of a vase is perceived, on the distinctions of plums, vases, etc., the self-nature of the vase is understood as one. On the distinctions of blue, yellow, etc., it is different from what is not the self of sound. Since that self is not perceived, therefore, the conceptualization also has no seed. If this very nature of Brahma (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) always abides as indivisible, the world, defiled by ignorance, appears to think of it as diverse. Even in that, beings confused by ignorance will understand form. Whatever the reason for accepting and rejecting the aspects of blue, etc., is that there is no knowledge of the essence of Brahma (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) that is different from its own essence. Likewise, minds of hatred, etc., will not know it as existence. That is not established by direct perception, because there is no indivisibility and no appearance. Since arising from permanence is not reasonable, there is also no sign of a result from it. Since the subject is not established as existent, it is not the establisher of self-nature. From those, there is no sign of establishing existence that is not understood. From the sequence of knowable objects, all knowables are established as having a sequence. Otherwise, if it were simultaneous, then the consciousness of that result would become a fault. Even on this mere knowing, the non-substantiality of power is different from it. If so, here, it would be a fault of being equal to the son of a barren woman. Even the yogi with the cause of pure wisdom does not know the entity of Brahma (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思), and because of that, there is no functional connection to knowing. The complete transformation of the chief and the view of Brahma (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) are not the same. The vision of Brahma (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) is also the same as the complete transformation of the chief. Following the refutation of that, one should understand the refutation here. In the commentary that gathers that very reality, the examination of sound Brahma (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) is the fifth chapter. Others with intelligence who follow the schools of defamation,