Tibetan
་མེད་པར་ཤེས་བྱ་སྟེ། །རང་བཞིན་ལས་གཞན་དངོས་དག་ནི། །མ་ལུས་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཅན། །བཟུང་བར་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་ལ། །དེ་ལྟའི་རྣམ་རྟོག་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །བྱེ་བྲག་ཏུ་ནི་མ་བཟུང་ལ། །སྤྱི་ཞེས་ཕ་རོལ་པོ་འདོད་པ། །རྟོག་པ་དང་བཅས་ཤེས་པ་ལ། །འཛིན་ན་དེར་ཡང་དེ་དང་མཚུངས། །བྱེ་བྲག་དག་ལས་བྱེ་བྲག་ཅན། །དེ་ལ་སྤྱི་རུ་ཤེས་བྱ་ན། །དེ་ནི་འཛིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །རྟོག་དང་བཅས་པའི་རྣམ་ཤེས་འགྱུར། །བྱེ་བྲག་མེད་པ་འཛིན་སྙམ་ན། །ལྡོག་པ་ལས་ནི་སྤྱི་ཞེས་བརྗོད། །དེས་ནི་སྤྱི་ནི་བྱེ་བྲག་ལས། །བྱེ་བྲག་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འཐད། །མཐུན་དང་མི་མཐུན་ངོ་བོ་ཡིས། །འདི་དག་ཤེས་བྱ་ཡིན་འདོད་ལ། །སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་གནས་པར། །བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རབ་ཏུ་བརྟགས། །གལ་ཏེ་མཐུན་དང་མི་མཐུན་པའི། །དངོས་ནི་ཐ་དད་པར་འདོད་ན། །བྱེ་བྲག་དག་ལས་བྱེ་བྲག་ཅན། །ཉིད་ནི་སྤྱི་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་འདི་ནི་མི་འབྱེད་ན། །འདི་ལྟར་མ་འདྲེས་པར་གནས་ན། །ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་ཡིས། །འགྲོ་བ་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །བྱེ་བྲག་བདག་ཉིད་ལས་ལྡོག་པར། །དབྱེ་བས་མཚན་ཉིད་གཞན་ཡོད་མིན། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་མ་བཟུང་ན། །དེ་ལ་འཛིན་པར་ཇི་ལྟར་བརྗོད། །དེ་ཡི་དངོས་ལ་རེག་ནའང་འདི། །ཐ་དང་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ཡི། །འཛིན་ པ་ཞེས་བྱའི་རྣམ་ཤེས་འདི། །འདི་ལ་རྟོགས་དང་བཅས་པར་འགྱུར། །སྤྱི་ནི་དངོས་པོ་མེད་པས་ན། །གང་གིས་བྱེ་བྲག་ཅན་རྟོགས་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ཁྱོད་ལ་དེ་ཡང་ན། །རྟོགས་བཅས་ཤེས་པའི་གཟུང་བྱར་འགྱུར། །མིང་གིས་བྱེ་བྲག་ཅན་ཡིན་ན། །དེ་ཅི་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་དམ། །གལ་ཏེ་མིན་ནའང་བྱེ་བྲག་ཅན། །དེ་ཕྱིར་འདི་ལ་ཅིས་མི་འདོད། །དེ་ཡི་བདག་ཉིད་མིན་པ་འདི། །དངོས་པོའི་བྱེ་བྲག་ཅན་ཡང་ཡིན། །དངོས་མེད་སྤྱི་དེ་ཁྱོད་ལ་ནི། །ཇི་ལྟར་བྱེ་བྲག་ཅན་ཉིད་མིན། །དེ་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ། །ཤེས་པ་ཅུང་ཟད་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ལྡོག་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ནི། །དེ་ཀུན་རྟག་མེད་ཡིན་པར་འགྱུར། །དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཤེས་པ་ནི། །རྟོག་པ་མེད་པ་ཡོད་པ་ཡིན། །བྱིས་པ་ལྐུགས་སོགས་མཚུངས་ཤེས་པ། །བྱེ་བྲག་མ་ཡིན་སྤྱི་ཡང་མིན། །དག་པའི་དངོས་ལ་དམིགས་དུས་སུ། །སྐྱེ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར། །དེ་དག་གི་ནི་གཞིར་གྱུར་པའི། །གསལ་བ་ཉིད་ནི་རྟོག་པར་འགྱུར། །དེ་ལས་གཞན་དུའང་རིགས་ལ་སོགས། །དངོས་པོའི་ཆོས་ནི་ཇི་ལྟ་བར། །ངེས་པར་བྱེད་པའི་བློ་གང་ཡིན། །དེ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འདོད། །ཡང་དང་ཡང་དུ་རྣམ་རྟོག་པའང༌། །ཇི་སྲིད་འཛིན་པར་གྱུར་པ་རྣམས། །དེ་དང་འབྲེལ་པའི་རྗེས་འབྲངས་ནས། །ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འདོད། །སྣང་བ་ལས་ནི་ཁྱིམ་ཕུགས་སུ། །ཞུགས་པའི་མོད་ལ་དོན་མཐོང་མིན། །བྱས་ཀྱང་དབང་པོས་མི་རྟོགས་སམ། །ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་མོད་ཉིད་ལ། །དང་པོར་རང་གི་ངོ་བོར་ཤེས། །ཕྱི་ནས་རིགས་ལ་སོགས་ཆོས་ཀྱིས། །དེ་ལ་ངེས་པར་རྟོགས་པར་བྱེད། །གལ་ཏེ་དམིགས་ནས་མིག་བཙུམས་ཏེ། །འགའ་ཞིག་རྣམ་པར་རྟོག་འབྱུང་བ། །འབྲེལ་པའི་རྗེས་འབྲངས་དེ་མིན་པས། །དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འདོད། །ཟེར་བ་མི་རིགས་གལ་ཏེ་ཡང༌། །ཤེས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ། །ཞུགས་པ་རིགས་སོགས་པར་འཛིན་ཀྱང༌། །བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཞུགས་པ་ལ། །དེ་ལྟའང་རང་གི་མཚན་ཉིད་འདི། །བརྗོད་བྱ་མིན་པར་གོང་དུ་བསྒྲུབས། །དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང༌། །རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས། །རིགས་ཙམ་འཛིན་པར་འགྱུར་ན་ཡང༌། །བྱེ་བྲག་ གཅིག་ཏུ་ཐ་དད་པ། །ཉིད་དུ་ཕ་རོལ་པོ་དེ་ཡང༌། །འདོད་པ་ཡིན་པར་ཇི་སྐད་སྨྲས། །གང་ཚེ་བྱེ་བྲག་ཅན་དག་ལས། །བྱེ་བྲག་གཅིག་ཏུ་ཐ་དད་པ། །རང་དང་རྗེས་མཐུན་རང་བཞིན་བློ། །བྱེ་བྲག་ཅན་ལས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ། །རང་དང་སྤྱི་ཡི་བདག་ཉིད་ཅན། །ཤེས་པ་གཅིག་གིས་རིགས་མི་འཐད། །རྟོགས་བཅས་གཞན་དུ་གྱུར་ནས་ནི། །སྔ་མ་རིགས་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རིགས་སོགས་རྟོགས་པ་ཅན། །གཅིག་ཏུ་ཐ་དད་མ་ཡིན་ན། །བཅད་པའི་དོན་ལ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། །ཕྱི་མ་དྲན་བའི་བློ་དང་མཚུངས། །སྤྱི་ཡི་དངོས་པོ་དུ་མ་ཡིས། །མི་གསལ་བ་ནི་རྟོགས་ཤེ་ན། །དེ་དང་མཚུངས་མིན་ངེས་པ་ལ། །ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ངེས་པ་ཡིན། །སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡི། །ཇི་ལྟར་ཡུལ་ལ་རྗེས་དཔག་ལ། །དེ་བཞིན་ངེས་པ་པ་ཡིས་ཀྱང༌། །ཡུལ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་རྣམས་གཅོད་ཡིན། །སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཡི། ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན། །ཡིད་ལ་དྲན་པ་མངོན་སུམ་གྱི། །རྗེས་སོགས་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བས་ཡིན། །རྟགས་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ནི། །ཚད་མར་འདོད་དེ་ཁྱེད་ལ་མེད། །དེ་ཉིད་དང་ནི་གཞན་བདག་ཉིད། །རིགས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་མིན་ན། །རྟོག་པ་དང་བཅས་ཤེས་པ་གང༌། །མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མིན། །རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་ཐ་དད་ལས། །ཐ་དད་པར་ནི་སྣང་བ་མིན། །དེ་ཉིད་དང་ནི་གཞན་པ་དག །ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་ཡང༌། །རྟོག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཡང༌། །རྟོགས་བཅས་ཤེས་པའི་ནུས་པར་ལྡན། །ཐ་སྙད་
Chinese
应当了知无有，自性之外的他物，都是从不遍及之处返回的。被执持的那个本身，就会产生那样的分别念。如果不是执持个别，而对方认为有共相，那么在有分别的知识中，如果执持，在那里也同样。从个别中产生个别者，如果认为那是共相，那是因为执持的缘故，会变成有分别的识。如果认为执持的是无个别，那么就说是从返回中产生的共相。因此，共相不是从个别中产生的个别者，是不合理的。通过相同和不相同的体性，想要了知这些是所知，并且以自性来详细观察存在于共相和个别中。如果认为相同和不相同的法是不同的，那么从个别中产生的个别者，本身就会变得和共相一样。或者如果不区分这些，像这样不混合地存在，通过互相舍弃而存在，就没有其他的行为了。从个别自性中返回，通过区分就没有其他的特征。如果不执持它的体性，又怎么能说执持它呢？即使接触到它的事物，这个从不同和他者返回的，名为“执持”的识，也会变成有分别的。因为共相没有事物，所以用什么来认识个别者呢？因此，对你来说，那也会变成有分别知识的所取。如果通过名称来区分个别，那是什么？是它的自性吗？如果不是，也是个别，为什么不认为这是个别呢？这个不是它的自性，也是事物的个别。对于你来说，无事物的共相，怎么不是个别呢？因此，对于自己的特征，会稍微产生知识。以返回的事物为对境的，那些都会变成无常。仅仅通过对境而产生的知识，是有无分别的。小孩、聋哑等相似的知识，不是个别也不是共相。在对境清净事物的时候，会体验到产生。那些的基础，明亮本身就会变成分别。从那之外，种姓等事物的法，是如何存在的？确定它的智慧是什么？那也是现量。
English
It should be known that there is nothing, and that things other than self-nature are all returning from what is not pervasive. That which is grasped itself will give rise to such discrimination. If the individual is not grasped, and the other party thinks there is a generality, then in the knowledge with discrimination, if grasping, it is the same there. The individual arising from the individual, if it is considered as a generality, it will become a discriminating consciousness because of grasping. If it is thought that what is grasped is without individuality, then it is said that the generality arises from the return. Therefore, it is unreasonable for the generality not to be the individual arising from the individual. By means of the same and different natures, one wants to know that these are knowable, and examines in detail with self-nature that exists in generality and individuality. If it is thought that the same and different dharmas are different, then the individual arising from the individual will itself become the same as the generality. Or if these are not distinguished, and they exist in this way without mixing, there is no other action by existing by abandoning each other. Returning from the individual self-nature, there is no other characteristic by distinguishing. If its nature is not grasped, how can it be said to be grasped? Even if one touches its object, this consciousness called "grasping" which returns from difference and otherness will become discriminating. Because generality has no object, what is used to recognize the individual? Therefore, for you, that will also become the object of discriminating knowledge. If the individual is distinguished by name, what is it? Is it its self-nature? If not, it is also an individual, why not think of it as an individual? This is not its self-nature, it is also the individual of things. For you, how is the generality of no-thing not an individual? Therefore, for one's own characteristics, knowledge will arise slightly. Those with the object of returning things will all become impermanent. Knowledge arising only through the object is without discrimination. The similar knowledge of children, deaf-mutes, etc., is neither individual nor general. When the object is pure, one will experience the arising. The clarity itself, which is the basis of those, will become discrimination. Apart from that, how do the dharmas of things such as caste exist? What is the wisdom that determines it? That is also direct perception.
Chinese
也希望如此。再三地进行分别念，只要是执着的事物，就与此相关联地跟随，一切都希望是现量。从显现进入家庭内部，瞬间无法见到意义。即使做了，感官也无法理解吗？正如显现的瞬间，首先认识到自己的本质，之后通过种类等法，才能确定地理解它。如果专注于此，闭上眼睛，产生某种分别念，由于不是相关联的跟随，因此认为是现量。如果说不合理，即使知识进入了自己的特征，也执着于种类等，但那种表达是进入。即使那样，自己的这个特征，也如前所述，不是所表达的对象。因此，专注于此的知识，也必定是没有分别念的。即使仅仅执着于种类，差别 在一个中是不同的。对方也如是说，希望如此。何时从具有差别的事物中，在一个差别中是不同的。与自己和随后的事物相符的自性智慧，如何从具有差别的事物中产生？具有自己和共同的自性，一个知识不应理于种类。在理解之后变成其他，之前的种类也会变成其他。如果种类等是具有理解的，在一个中不是不同的，因为执着于被切断的意义，后来的与回忆的智慧相同。如果通过共同的事物，不清晰地理解，那么与此不相同，在确定中，后一个后一个是确定的。断除增益的，如何对境进行比量，同样，确定者也断除对境的增益。断除增益的，以有境本身不是量，比量是量。忆念是现量的，通过消除后续等的增益。从相产生的知识，被认为是量，但你没有。如果不是彼和异的自性，种类等不存在，那么具有分别念的知识，不会变成现量。从没有后续的差别中，不会显现为差别。彼和异，互相舍弃而存在，没有分别念的知识，也具有理解的知识的能力。名言
English
Also wish so. Repeatedly engaging in conceptualization, as long as there are things that are clung to, follow in connection with them, wishing everything to be directly perceived. From appearance, entering into the household, one cannot see the meaning in an instant. Even if done, can the senses not understand? Just as in the instant of appearance, first recognize one's own essence, and then through categories and other dharmas, one can definitely understand it. If focusing on this, closing the eyes, and a certain conceptualization arises, since it is not a related following, it is considered to be directly perceived. If it is said to be unreasonable, even if knowledge enters into its own characteristics, it still clings to categories and so on, but that expression is entering. Even so, this characteristic of oneself, as mentioned before, is not the object to be expressed. Therefore, the knowledge focused on this is also definitely without conceptualization. Even if only clinging to categories, the difference is different in one. The other party also says so, wishing so. When from things with differences, in one difference they are different. How does the wisdom of self-nature, which agrees with oneself and subsequent things, arise from things with differences? Possessing the nature of self and commonality, one knowledge is not reasonable for categories. After understanding and becoming other, the previous category will also become other. If categories and so on are with understanding, not different in one, because of clinging to the meaning that is cut off, the later is the same as the wisdom of recollection. If through common things, one does not understand clearly, then it is not the same as this, in certainty, the later one is certain. Cutting off superimpositions, how does one infer on the object, similarly, the determiner also cuts off the superimpositions on the object. Cutting off superimpositions, with the object itself is not valid cognition, inference is valid cognition. Recollection is of direct perception, through eliminating subsequent superimpositions and so on. The knowledge arising from the sign is considered valid cognition, but you do not have it. If it is not the nature of that and other, categories and so on do not exist, then the knowledge with conceptualization will not become direct perception. From the difference without subsequence, it will not appear as difference. That and other, abandoning each other and existing, the knowledge without conceptualization also possesses the ability of understanding knowledge. Terminology